«Μπορεί να ικανοποιεί τις ανάγκες μιας σύγχρονης μεγαλούπολης, όπως ο Βόλος, ένα δικαστικό μέγαρο, του οποίου η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1929; Ένα κτίριο, όπου οι σοβάδες πέφτουν ανεξέλεγκτα; Ένα κτίριο λιθόκτιστο, χαρακτηρισμένο μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο με απόφαση του υπουργού Πολιτισμού της 27/8/1998 ως διατηρητέο, με συνέπεια οποιαδήποτε αλλοίωση της μορφής του να είναι απαγορευμένη; Εξάλλου ακόμη και αν το κτίριο αποχαρακτηριστεί, σε περίπτωση που κάποιοι το επιδιώξουν, άραγε είναι βέβαιο ότι ενδεχόμενη ανακατασκευή-μερική επέκτασή του θ’ αποτελέσει λύση, που δεν θα διχάσει την τοπική κοινωνία; Μπορεί ν’ αρκεστεί ο Βόλος, η έκτη σε πληθυσμό πόλη της χώρας, σ’ ένα κτίριο μικτής επιφάνειας χώρων 2400 τ.μ. περίπου ή έστω με την ανακατασκευή κατά τι μεγαλύτερο, όταν το Δικαστικό Μέγαρο των Καλαβρύτων έχει εμβαδόν 3250 τ.μ., του Πολυγύρου 4800 τ.μ., της Βέροιας 5.800 τ.μ. και της Σπάρτης 5850 τ.μ.; Πεποίθησή μου είναι ότι η σαρωτική πλειοψηφία της τοπικής κοινωνίας θα προτιμούσε της όποιας ανακατασκευής ένα νέο, σύγχρονο, άνετο σε χώρους, Δικαστικό Μέγαρο. Ακριβώς όπως κατά διαστήματα απαίτησε την τελευταία δεκαετία το σύνολο σχεδόν των φορέων της πόλης που εξέφρασαν άποψη. Δυστυχώς 20 χρόνια τώρα ο Βόλος και οι τοπικοί φορείς έχουν βιώσει την κοροϊδία των εκάστοτε υπουργών Δικαιοσύνης. Πολιτική βούληση για κατασκευή νέου Δικαστικού Μεγάρου στον Βόλο; Ένα από τα πιο σύντομα κυβερνητικά ανέκδοτα ή αν προτιμάτε, η χαμένη τιμή του Υπουργείου Δικαιοσύνης» σημείωνε ο πρώην πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Βόλου, κ. Λάζαρος Γαιτάνης.
