«”Μπουρλότοοοο”, όπως θα αναφωνούσε η αλησμόνητη Σαπφώ Νοταρά. Και θα είχε ευρύτερη έννοια η κραυγή της. Θα μεταφραζόταν σε μια αναφορά για την αρρωστημένη αντίληψη κρατικών διαχειριστών της προστασίας οικοσυστήματος και πολιτών από πύρινους εφιάλτες, όπως στα Γεράνια. Επισημαίνεται πάλι τούτη η παθογένεια με αφορμή και μια λεπτομέρεια που υπογραμμίστηκε από πυρόπληκτους της περιοχής: “Αν με την εκδήλωση της πυρκαγιάς-είπαν- το πρώτο πυροσβεστικό όχημα δεν εμποδιζόταν από τον αποκλεισμό δασικού δρόμου με αναχώματα, από ιδιοκτήτη οικοπέδου και έσπευδε από την πρώτη στιγμή στην εστία, αντί να χρονοτριβήσει κάνοντας κυκλική διαδρομή, τότε η κόλαση τούτη θα αποτρεπόταν. Αλλά τόσοι και τόσοι κρατικοί λειτουργοί έβλεπαν πριν, αυτή την αυθαιρεσία, μα περίμεναν να αντιδράσουν περιμένοντας μια επώνυμη καταγγελία. Η δική τους διαπίστωση δεν αρκούσε…” Όπως ακριβώς συμβαίνει σε άπειρες περιπτώσεις, καταπατήσεων, αυθαιρεσιών, αυτοδικιών και κάθε λογής παρανομιών. Ίσως πορευόμαστε και σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Ίσως και σε ένα φονικό θα πρέπει να σηκωθεί το θύμα και να καταγγείλει επώνυμα τον θύτη του. Μακάβριο, ναι και ως καλαμπούρι. Αλλά μήπως και αυτό που συμβαίνει στα Γεράνια τώρα δεν περικλείει μακαβριότητα απέναντι στην κρατική μακαριότητα;» διερωτάται ο συμπολίτης, κ. Δημήτρης Μπάτσιος.
