«Όταν στο τέλος το φως της ημέρας απλώνει τις σκοτεινές σκιές του στον τοίχο, λουρίδες φεγγαριού ακολουθούν εκείνα τα φτερωτά ραπίσματα του ανέμου και εισέρχονται απρόσκλητα στα καμένα δωμάτια να μας θυμίσουν ποιος είναι ο άρχοντας της φύσης. Να μας θυμίσουν ποιοι είμαστε και ποιος είναι! Να μας θυμίσουν την υπόσχεση που δίνει η σκουριά κι η φωτιά στα ατίθασα βραχοκαλάμια που τόλμησαν να τιθασεύσουν τα μονοπάτια της αιώνιας γης. Και μας κάνουν ηθελημένα και αθέλητα από ιδιοκτήτες αποθηκάριους! Αποθηκάριους της χλιδάτης ζωής, του βιασμένου κομπασμού και της τρέλας του προνόμιου. Έπειτα κείνο το κρεσέντο των μορφών που τις συσπά ο πόνος και κείνη η σιωπηλή αλλά εύγλωττη έκφραση των σκλάβων, που περιμένουν κάποιος να θάψει τα άθαφτα, να σκουπίσει την στάχτη και να σβήσει την άσβηστη μνήμη που καλπάζει αδέσποτη ανάμεσα σε εκείνο το κοπάδι των μοιραίων εικόνων και των τρομαγμένων αναπολήσεων. Κι αυτοί που περίσσεψαν, μετρούν τις κλωστές των ανησυχιών και των αόριστων υποσχέσεων, ξανακούν τα αχυρένια λόγια της τρελής ωχαδελφοσύνης και ξαναταιριάζουν τα κομμάτια της καμένης τους ζωής με θαλασσινά κοχύλια και μαργαριτάρια από γυαλί» αναφέρει ο συμπολίτης, κ. Κώστας Παρδάλης.
