«Η έγερση ενός πανό «Βιαστής είναι» στην Επίδαυρο, η οποία καταχειροκροτείται από το πλήθος των θεατών που βρίσκονταν εκεί για την παράσταση Πέρσες –τι ειρωνεία, ο Αισχύλος στο σπουδαίο αντιπολεμικό του έργο, προειδοποιεί για το τι μπορεί να προκαλέσει η αλαζονεία της εξουσίας- εντάσσεται, σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, σε μια κινηματική λογική παρελθόντων ετών. Αν με αυτό η Ένωση εννοεί ότι οι αποφάσεις των δικαστηρίων δεν μπορούν να κριθούν, να επικροτηθούν, να κατακριθούν ή να συζητηθούν από τον κόσμο που τον αφορά το αποτέλεσμά τους, τότε μάλλον παραδέχεται και διαμηνύει σε όλες τις πλευρές και με όλους τους τόνους πώς η κάστα τους είναι ανώτερη, αλάθητη, απρόσβλητη και υπεράνω οποιασδήποτε και οποιουδήποτε άλλου δεν κατέχει το αξίωμά τους, κάτι σαν Πάπες με τα πρωτεία και τα αλάθητα που οι βουλές τους διαφεντεύουν και επηρεάζουν την πορεία του ανθρώπινου βίου. Αν η Ένωση δεν εννοεί αυτό αλλά υπερασπίζεται με ζέση το λειτούργημά της στο να αποδίδει δικαιοσύνη, ίσως θα ήταν σκόπιμο να αγνοήσει τη λαϊκή ρήση «κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει» και να ενεργοποιήσει ή καλύτερα να ξαναμιλήσει για εκείνους τους μηχανισμούς που ελέγχουν τους ίδιους, την επάρκειά τους, την ανεξαρτησία τους (χο!), τον τρόπο απόδοσης της δικαιοσύνη τους. Γιατί όταν ένας καταδικασμένος για βιασμό αφήνεται ελεύθερος από το δικαστήριο, όταν μια εισαγγελέας αρνείται πεισματικά ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση, όταν ένας δικαστής δεν αναγνωρίζει ελαφρυντικό και απορρίπτει το αίτημα για κλοπή αντικειμένου ευτελούς αξίας για το κλέψιμο μιας μπουγάτσας, όταν μια καθαρίστρια καταδικάζεται πόσα χρόνια φυλακή επειδή πλαστογράφησε ένα απολυτήριο ή ακόμα ακόμα, όταν ένας Ινδιάνος, όχι της φυλής των Σιού, μένει προφυλακισμένος για μήνες ολάκερους χωρίς κανένα στοιχείο εναντίον του και με πλήθος στοιχείων υπέρ του, τότε κάτι είναι σάπιο και δεν είναι στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Αντί λοιπόν να κουνάνε το δάχτυλο στον κόσμο που αντιδρά να κοιτάξουν σε κανένα καθρέφτη γιατί οι ξεφτισμένοι θεσμοί είναι που αποτελούν εκτροπή, όχι το αίτημα να ανασάνουμε από αυτόν τον ζόφο» έλεγε η κ. Ηρώ Διώτη.
