«Να φεύγουν τα κορίτσια, να φεύγουν. Να πηγαίνουν που; Οι γυναίκες δεν φεύγουν από ένα περιβάλλον κακοποιητικό όχι κυρίως γιατί έχουν καταπιεί αμάσητο ότι το αξίζουν, ότι κάποιο λάθος κάνουν, ότι “άντρας είναι και το κέφι του θα κάνει”, αλλά κυρίως γιατί δεν έχουν πού να πάνε. Με τους γονείς τους, όταν υπάρχουν, να του λένε να κάτσεις στα αυγά σου-αυτόν παντρεύτηκες-τι θα πει η γειτονιά. Με την ανεργία στις γυναίκες να χτυπάει κόκκινο και όταν δουλεύουν να είναι χαμηλά αμειβόμενες. Με έλλειψη υποστηρικτών κοινωνικών δομών (ψυχολογικής υποστήριξης, νομικής εκπροσώπησης, φροντίδας παιδιών-όταν υπάρχουν). Με έναν κοινωνικό περίγυρο να τις δακτυλοδείχνει, να τις χλευάζει, να τις φοβίζει και ένα πλαίσιο αρχών, νόμων, θεσμών να τους κλείνει και την παραμικρή χαραμάδα. Να μάθουμε στα κορίτσια να φεύγουν. Κυρίως όμως να φτιάχνουμε κόσμους που να μάθουμε στα αγόρια ότι δεν είμαστε δικές τους. Και το χέρι τους θα σηκώνεται μόνο για να κατεβάσουν τις κουρτίνες όταν δεν θα τις φτάνουμε» έλεγε η κ. Ηρώ Διώτη.
