Υπάρχει ένα σημείο που η υποκρισία παύει να είναι απλώς προκλητική και γίνεται επικίνδυνη. Όταν εκείνος που στοχοποιεί δημοσιογράφους, λοιδορεί κάθε αντίθετη άποψη και βαφτίζει «λαμόγια» όσους διαφωνούν μαζί του, εμφανίζεται ξαφνικά ως υπερασπιστής της ελευθερίας του λόγου, τότε δεν μιλάμε για πολιτική άποψη. Μιλάμε για διαστροφή της έννοιας της δημοκρατίας. Ο Αχιλλέας Μπέος ανακαλύπτει τον φασισμό εκεί που δεν τον βολεύει, την ίδια στιγμή που εφαρμόζει πρακτικές φίμωσης, εκφοβισμού και απαξίωσης. Μηνύσεις σε δημοσιογράφους που κάνουν τη δουλειά τους. Λεκτική βία σε πολίτες που τολμούν να διαφωνήσουν. Δημόσιος λόγος που δεν ανέχεται ούτε έλεγχο ούτε κριτική. Κι ύστερα, με περισσή άνεση, με αφορμή το «κόψιμο» Μουμτζή από εκδήλωση για το Ολοκαύτωμα, μας κάνει μαθήματα περί ελευθερίας του λόγου. Ας είμαστε σοβαροί. Η ελευθερία του λόγου δεν είναι προνόμιο του ισχυρού, ούτε ασπίδα για να χτυπάς και να μην κρίνεσαι. Δεν είναι σύνθημα για μικρόφωνα και κάμερες, αλλά καθημερινή στάση απέναντι στη διαφορετική άποψη, ακόμη κι όταν ενοχλεί, ακόμη κι όταν αποκαλύπτει τα «κακώς κείμενα». Κι αν κάτι δεν σοκάρει το 2026 είναι ότι υπάρχουν αυταρχικές φωνές. Σοκάρει όμως που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι και δημοκράτες. Και αυτό, ναι, είναι ντροπή.
