Θα μπορούσε να είναι και ταινία. Κάτι σαν τον «ερωτευμένο Σαίξπηρ» που είχε ομολογουμένως μεγάλη εμπορική επιτυχία. Δεν πιστεύω ότι το ίδιο θα συνέβαινε με κάποια ταινία που θα βασιζόταν στον ενθουσιασμό που εκδήλωσε ο υπουργός Υγείας για την καθηγήτρια Ιστορίας Μαρία Ευθυμίου, η οποία υποστήριξε ότι «όσο πιο μίζερος, γκρινιάρης και μεμψίμοιρος είσαι, τόσο πιο προοδευτικός θεωρείσαι. Τέτοιες ταμπέλες βάζουμε. Αντίθετα, όσο πιο αισιόδοξος είσαι, τόσο πιο συντηρητικός καταγράφεσαι. Μιλάμε δηλαδή για μια ταραχή εν κρανίω που μας χαρακτηρίζει εδώ και δεκαετίες», με τον υπουργό να αναπαράγει τις απόψεις της, προσθέτοντας ότι «έχω πραγματικά ενθουσιαστεί για αυτή την ανάλυση της καθηγήτριας μου στο ΕΚΠΑ κας Μαρίας Ευθυμίου. Λέει όλα όσα σκέφτομαι και πιστεύω για την κουλτούρα της μιζέριας που επικρατεί στη Χώρα». Η θεωρία περί συμμορίας της μιζέριας, που έχει αναπτύξει ο Γεωργιάδης (έχει την τιμητική του σήμερα), βρήκε λοιπόν την ακαδημαϊκή της έκφραση. Ποιος το περίμενε ότι η μετριοπαθής καθηγήτρια ιστορίας του ΕΚΠΑ Μαρία Ευθυμίου, την οποία ακούγαμε με στωικότητα να μιλάει για τα σύγχρονα ιστορικά γεγονότα, ενεργοποιώντας την κριτική μας σκέψη, θα έφθανε στο σημείο να διατυπώσει μια τέτοια άποψη που μοιάζει με αφορισμό. Τέτοιες σύγχρονες «Μαρίες Αντουανέτες» της διανόησης, αν αποτελούσαν την κύρια έκφραση στην κοινωνία, θα είχαμε σοβαρό πρόβλημα. Ευτυχώς, για την κοινωνία και για εμάς, η κα Ευθυμίου αποτελεί εξαίρεση.
