«Γεννηθήκαμε σε μια γυάλα.. Ανταλλάσσαμε ωραιότατους μύθους ενώ το φως μας πυρπολούσε. Ήταν ένα φως διαφανές ως λαμπυρίδα, μινύρισμα πτηνός χειμαζόμενου. Αλλά εμείς μες στη γυάλα κοιμόμασταν λίαν καλώς πνιγμένοι μέσα στο γαλακτοφόρο φώς της. Αυτός παρουσιάστηκε στη ζωή μας αρχικά ως απαγόρευση. Ένας δίσκος που παίχτηκε στην σιωπή της νύχτας τότε που οι φύλακες καραδοκούσαν για την μία παράταιρη φωνή στο αγκομάχητο του κομπρεσέρ που το λαμβάναμε ως πραγματικότητα.
Ποιος είναι αυτός; Είναι ο Μίκης. Στα μάτια του ξεχώριζες και τις έντεκα διαστάσεις που δεν έχουν όλα τα επίγεια σώματα. Θύμιζε το Πάνθεο παιγμένο από τυφλό μουσικό περιοδεύοντα δερβίση ενός άγνωστου τάγματος. Κάναμε πολλά πράγματα με υπόβαθρο τη μουσική του. Ερωτευτήκαμε. Μετά κάναμε επανάσταση. Μετά ήπιαμε. Μετά πεινάσαμε. Μετά το φαγητό σταματήσαμε να ακούμε τη μουσική γιατί μιλούσαμε ο καθένας για τα δικά του πράγματα. Η γυάλα είχε μετατραπεί σε ουροδοχείο. Πρόσφατα άκουσα ξανά την μουσική του από αοιδούς που μειδιούσαν αναισχύντως κι αισθάνθηκα αηδία αλλά φαντάστηκα ότι είναι το αποτέλεσμα του εγκλεισμού, της γυάλας, η ωραία παραμόρφωση.
Εδώ σε αυτή την διάσταση όλα γίνονται ρετάλια ενός κλειστού κόσμου που παράγει πια δυσαρμονία. Ο Μίκης ωστόσο παραμένει ως αίνιγμα εν εσόπτρω. Σήμερα, λέει, που κατάφερε να φύγει από τη γυάλα οι άγγελοι που αναμετρήθηκαν αναρωτήθηκαν. «Μα που την βρίσκει τόση μουσική;» αλλά κανείς δεν έχει δικαίωμα για τέτοιες σκέψεις . Ω φως του μεγάλου μεσημεριού εσύ που κάνεις τα αγάλματα διάφανα ως αστραπή.
Φως του μεγάλου καλοκαιριού που καταργείς το θάνατο με την πολύτροπη μουσική σου, βρήκες επιτέλους την έκφραση της δόξα σου. Εμείς θα παραμείνουμε στη γυάλα γυμνοί και τετραχηλισμένοι και λέγω «Δόξα σοι ο Θεός» που επέτρεψες να πέσει επάνω μας η δρόσος τέτοιας μουσικής για να στεκόμαστε λιγάκι ορθοί μες στο κακόμοιρο γυαλί μας και να παινευόμαστε ότι έχουμε και εμείς λιγάκι μπόι» γράφει ο Νίκος Βαραλής.
