«Οι διευκρινήσεις του Μανόλη Κορρέ για τα τσιμεντένια δάπεδα στην Ακρόπολη μας καθησυχάζουν μόνο ως προς το ότι δεν έχουμε άλλον ένα σπασμωδικό αυτοσχεδιασμό αντίστοιχο της Πανεπιστημίου. Είναι όμως ενδεικτικές της προσέγγισης του έργου ως μονοσήμαντα τεχνικού εγχειρήματος που καλείται να αποκαταστήσει μια λειτουργική δυσχέρεια με ευαισθησία του τελειώνει στη σύσταση του σκυροδέματος και στην οριοθέτηση των επιφανειών. Και αυτό πρέπει να μας ανησυχεί. Γιατί είναι κάποια έργα που το ειδικό τους βάρος δεν μπορεί να το σηκώσει η τεχνική ευφυΐα, που την πνευματική τους εμβέλεια δεν μπορεί να τη διαχειριστεί η εργαλειακή σκέψη, που τον ποιητικό τους ηλεκτρισμό δεν μπορεί να τον συλλάβει η ακαμψία των υπηρεσιακών παραγόντων. Τα νέα μονοπάτια της Ακρόπολης –έστω αυτά- θα όφειλαν να πάνε κόντρα στην επέλαση της ατσαλάκωτης αισθητικής κοινοτοπίας. Να αφεθούν ελεύθερα από τεχνοκρατικές ιδεοληψίες και από κάθε είδους αξιώσεις των υπουργικών γραφείων για να αποτυπώσουν την δημιουργική αναμέτρηση της δικής μας εποχής με τα αινίγματα αυτού του φορτισμένου τοπίου» τονίζει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Κώστας Μανωλίδης.
