«Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά: είτε γίνει, είτε δεν γίνει δημοψήφισμα, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών προφανέστατα είναι κατά της καύσης. Πάρα πολύ απλό, γιατί στην Ελλάδα έχουμε μάθει αφενός μεν να αντιδρούμε στις αλλαγές, αφετέρου δε η διοίκηση έχει αποδείξει ότι δεν είναι άξια για να παρακολουθήσει και να επιβάλει το ορθό και το δίκαιο σε διεργασίες που εν δυνάμει είναι ρυπογόνες, οπότε οι πολίτες δικαιώνονται συνήθως για τις αμφιβολίες και τους φόβους τους. Το δημοψήφισμα απλώς δημιουργεί ένα «όπλο», κάτι σαν το δημοψήφισμα του Τσίπρα ένα πράμα, που και καλά χρησιμοποίησε το αποτέλεσμα για μια καλύτερη συμφωνία…. Το ζήτημα είναι κατά πόσο όντως τίθεται θέμα βιωσιμότητας της ΑΓΕΤ με την παραγωγή ενέργειας από την καύση ή όχι. Γιατί εάν τίθεται, θα πρέπει ως πόλη, ως πολίτες, να επωμιστούμε το κόστος της φυγής. Αντέχει η πόλη να φύγει η ΑΓΕΤ; Προφανώς όχι. Είναι νόμιμη η καύση; Η απάντηση είναι ναι. Άρα, το ζήτημα είναι η παρακολούθηση της ορθής λειτουργίας της παραγωγικής διαδικασίας, γιατί σε ολόκληρη της Ευρώπη, σε ολόκληρο τον κόσμο, η καύση των απορριμμάτων είναι ένας σχεδόν αειφορικός τρόπος διαχείρισης. Τα υπόλοιπα -κατά τη γνώμη μου- είναι λαϊκισμοί που οσονούπω θα καταρριφθούν» είναι η άποψη του κ. Χάρη Αμμανατίδη, μηχανικού-χωροτάκτη και υποψήφιου Διδάκτωρ στο Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
