«Διαβάζω πως στη Σουηδία, για να καταπολεμήσουν τον φυλετικό ρατσισμό, στους παιδικούς σταθμούς αντιμετωπίζουν τα παιδιά ως “άφυλα”. Σιγά… ο Λ. Παπαδόπουλος, στο θρυλικό “Δρόμο” του” το 1969 έγραψε για ένα αγοροκόριτσο, μια Μαρία, που έσπαζε τζαμαρίες και γέλαγε. Και τυχαίνει να ξέρω και μιαν “άλλη” Μαρία που μεγάλωσε σ’ έναν άλλο δρόμο με αγόρια και έπαιζε ως τα δώδεκα πόλεμο και ξύλο. Μετά η φύση έκανε τη δουλειά της και της ανήγγειλε πως έγινε “γυναίκα” και πάνε οι αλάνες, τα κλεμμένα τζάνερα και η μπάλα. Τη θέση τους πήραν τα μαύρα ρούχα, οι μπότες το κατακαλόκαιρο, ο Τσε στο δωμάτιο και μια διαρκής αμφισβήτηση όχι μόνο του φύλου, αλλά και της ίδιας της ύπαρξης. Ως τα 20 περίπου αυτά. Μετά ήρθε ο έρωτας και τα τακτοποίησε όλα! Τα αρσενικά και τα θηλυκά. Σήμερα λοιπόν χαζεύοντας στο φατσοβιβλιο θυμήθηκα τον αείμνηστο Λ .Κωνσταντάρα στην Αλίκη στο ναυτικό που έλεγε “πολλά φουστάνια ρε παιδιά, πολλά φουστάνια, καταδρομικό είμαστε, όχι το Λύκειο των Ελληνίδων”, αλλά απ’ την ανάποδη “Πολλά μουστάκια, ρε παιδιά, πολλά μουστάκια! Κοριτσάκια είμαστε όχι οι ειδικές δυνάμεις”!!! Αυτά, για να περνά η ώρα…» έλεγε η συμπολίτισσα συγγραφέας, κ. Μαρία Ζαχαριά.
