«Είναι εντυπωσιακό πόση κοινοτοπία (Τα Πανεπιστήμια είναι πρωτίστως κέντρα διδασκαλίας και έρευνας. Είναι ταυτόχρονα χώροι γέννησης και διάδοσης ιδεών και συνάντησης χιλιάδων ανθρώπων. Είναι χώροι πολιτισμικών γεγονότων, κοινωνικοποίησης αλλά και πολιτικοποίησης), πόσο βερμπαλισμό (Διακόσια χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821, δεν φανταζόμασταν ότι θα έπρεπε να παλέψουμε για να έχουμε πανεπιστήμια χωρίς τη διαρκή παρουσία του ειδικού φρουρού και του κάθε λογής χωροφύλακα), πόση ναρκισσιστική «αυθεντία» (Παρότι η έκταση των παραβατικών συμπεριφορών στα ΑΕΙ έχει υπέρμετρα διογκωθεί από ανθρώπους που συνήθως δεν γνωρίζουν το Πανεπιστήμιο) πόση σύγχυση όρων και εννοιών (φύλαξη vs. ασφάλεια) μπορεί να περιέχει ένα κείμενο τριών πανεπιστημιακών (Χριστοδουλίδης, Μαραντζιδης, Λιακος) για την αστυνόμευση των ΑΕΙ στα ΝΕΑ. Είναι πράγματι αναπαρκης η ρύθμιση της κυβέρνησης που έδωσε μια μεσοβέζικη και τεχνικά ατελέσφορη λύση στο πρόβλημα της ανομίας, της βίας, της ανελευθερίας και της γενικευμένης παραβατικότητας που ταλαιπωρεί για πολλά χρόνια τώρα τα ελληνικά πανεπιστήμια. Όμως προτάσεις και προσεγγίσεις με ιδεολογικές αγκυλώσεις καταφέρνουν μόνο να διαιωνίζουν το πρόβλημα. Γι αυτό θα πρότεινα στους τρεις καθηγητές να αναλάβουν αυτοί που έχουν όπως αναφέρουν στην αρχή του άρθρου τους εμπειρία από τους αγώνες τους των φοιτητικών τις χρόνων και μετέπειτα, να κάνουν τα πανεπιστήμια μας να μοιάζουν μ αυτά του πολιτισμένου κόσμου. Αν τα καταφέρουν να στηθούν οι προτομές τους έξω από το Πανεπιστήμιο! Αν όχι να διαλέξουν οι ίδιοι την ποινή τους!» τονίζει ο συμπολίτης γιατρός, κ. Χρήστος Δερβένης.
