«Μέσα σ’ αυτά τα 30 χρόνια είδα την πόλη μου πραγματικά να αλλάζει, να αποκτά υποδομές και ανθρώπους. Προσπάθησα να κάνω κι εγώ κάτι με τις πολύ συγκεκριμένες μελέτες για τις πρώτες (ακόμη και για την Ελλάδα ολόκληρη!) Περιοχές Ήπιας (Πειθαρχημένης, λέγαμε τότε) Κυκλοφορίας και τα δίκτυα των ποδηλατόδρομων (η κοινωνία αυτής της πόλης δεν τις πολύ-γουστάρει αυτές τις «καινοτομίες», προτιμάει να τρέχει «με ταχύτητες 5G» στην Καραμπατζάκη και να στροβιλίζεται σε κυκλικές πλατείες μετά το στρίμωγμα στη Δημητριάδος …). Απασχολήθηκα στο Διεθνές Ερευνητικό Κέντρο Ανατολικής Μεσογείου για τις Μεταφορές (ΔΕΚΑΜΜ) που έκανε τον Βόλο γνωστό σε όλη την Ευρώπη, την Ανατολική Μεσόγειο και τον ΟΗΕ, αλλά δεν πρόσφερε «το κατιτίς» στα μεγαλόπνοα σχέδια ενός σούπερ-προέδρου, πέρασα δέκα υπέροχα χρόνια στο Τμήμα Χωροταξίας, Πολεοδομίας & Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου μας, της μεγαλύτερης και καλύτερης επένδυσης που έγινε ποτέ σ’ αυτόν τον τόπο (σήμερα φτάσαμε να θεωρούμε επένδυση ένα κτηριάκι που μπορεί να είναι «τετράστερο ξενοδοχείο» ή «εστία»…) εκπαιδεύοντας νέους μηχανικούς, και δέκα χρόνια στις εξετάσεις για χορήγηση αδειών οδήγησης πάλι σε νέους. Συμμετείχα στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που ελάχιστοι έχουν καταλάβει τη μεγάλη αξία που άφησαν πίσω τους, κάποιοι ανακάλυψαν τώρα το «κόσμημα» Πανθεσσαλικό Στάδιο, συμμετείχα στο Δημοτικό Συμβούλιο για μια τετραετία γεμάτη καλές και κακές στιγμές, ήμουν ο μόνος που έφερε αντίρρηση όταν συζητούνταν το θέμα του Σχεδίου Καλλικράτης, όλοι οι υπόλοιποι έβλεπαν «πολιτικά οφέλη», εγώ έβλεπα δυσκολίες στην πόλη και μαράζωμα των χωριών, τώρα, δέκα χρόνια μετά, ποιος έχει τα κότσια να κάνει έναν σοβαρό απολογισμό με οφέλη, κυρίως πολιτικά, να σε χαρώ… και ζημίες;» αναρωτιέται ο συμπολίτης συγκοινωνιολόγος, κ. Μπάμπης Σκυργιάννης.
