«Αν δείτε φυτρωμένα πεζοδρόμια ή άχτιστα διαστήματα της πόλης με τις τσουκνίδες να θεριεύουν, αν δείτε αυλές άδειων σπιτιών που γίναν ζούγκλες κι αλάνες λασπωμένες που την άνοιξη γεμίζουν παπαρούνες, προσέξτε τι θα πείτε. Μην βιάζεστε να βγάλετε ετυμηγορίες, σκανδαλισμένοι από την αναρχία των φυτών κι απ’ το χυδαίο χώμα. Μην πείτε: «εγκατάλειψη» κι «εστίες μόλυνσης».Εάν βρεθείτε σε παιδικές χαρές χορταριασμένες, χωρίς επίστρωση ελαστικών δαπέδων, μη φοβηθείτε τον άγριο μικρόκοσμο του εδάφους που θα ’ρθει σ’ επαφή με τα παιδιά σας. Μην απαιτείτε αποκατάσταση της τάξης με συνεργεία εργατών και μπετονιέρες. Δεν είν’ τ’ αγκάθια και τ’ αγριόχορτα ο εχθρός σας. Δείτε τα άλλη μια φορά πιο ψύχραιμα, και τα κομμάτια αυτά απείθαρχου εδάφους θα σας φανούνε πιο καλόβολα. Η βλάστησή τους αψηφάει κάθε φραγμό και κάθε στένεμα με την μανία των παιδιών. Μέσα της ξεχειλίζει το ξόδεμα του κόσμου. Την κυβερνάει κι αυτήν η ίδια δύναμη που σπρώχνει όλους μας να δραπετεύουμε ακόρεστα στον ήλιο» υποστηρίζει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Κώστας Μανωλίδης.
