Πολλές οι ευχές που δέχθηκα χθες και σας ευχαριστώ δημοσίως για όλους όσοι κάνατε τον κόπο να επικοινωνήσετε μαζί μου με κάθε τρόπο. Αν υλοποιηθεί έστω ένα μικρό ποσοστό των ευχών, εγώ θα πρέπει να σταματήσω να δουλεύω σύντομα από τα πολλά λεφτά που θα βγάλω για να μπορέσω να ζήσω για τα επόμενα τουλάχιστον εκατό χρόνια με όλες τις ανέσεις που μου αξίζουν αλλά μέχρι στιγμής μου έχει στερήσει ο Θεός και οι άνθρωποι που με ταλαιπωρούν για ήσσονος σημασίας ζητήματα.
Στα σοβαρά τώρα, η «ταλαιπωρία» που υφίσταμαι είναι ευχάριστη και ένα πραγματικό μάθημα ζωής το οποίο δεν διδάσκεται στα πανεπιστήμια ούτε και αλλού. Η «ταλαιπωρία» που θα υποστούν κάποιοι άλλοι όμως τα χρόνια που θα ακολουθήσουν δεν ξέρω αν θα είναι αντίστοιχα παιδαγωγικής φύσεως. Το παιχνίδι πάντως σε πολιτικό επίπεδο έχει σκληρύνει και θα σκληρύνει ακόμη περισσότερο όσο πλησιάζουμε στις εκλογές. Οι τόνοι είναι δεδομένο ότι θα ανέβουν απ’ όλες τις πλευρές και θεωρώ ότι θα ακουστούν πράγματα και θάματα για τα οποία οφείλουμε να τα επεξεργαζόμαστε κριτικά πριν τα αποδεχθούμε. Το λέω αυτό σαν γενικό κανόνα, γιατί κι εμείς οι δημοσιογράφοι ορισμένες φορές βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα.
Μόνο στα σίριαλ αυτά παιδιά…
Βλέπω πάντως ότι πολλοί πέφτουν από τα σύννεφα με όλα αυτά που συμβαίνουν στην κεντρική πολιτική σκηνή. Βλέπετε στις μικρές πόλεις που ζούμε όλα κυλούν τόσο ήρεμα και αρμονικά. Μόνο στα σίριαλ βλέπουμε να συμβαίνουν περίεργα πράγματα όπως για παράδειγμα στη «Γη της ελιάς» όπου ο Κούλης Νικολάου ενσαρκώνει τον «Δημοσθένη» ο οποίος ως ο μαφιόζος της περιοχής θέλει να γίνει και Δήμαρχος στην Αρεόπολη της Μάνης. Μόνο στα σίριαλ αυτά παιδιά…
