«Ποιο είναι το χειρότερο πράγμα σε έναν άνθρωπο άραγε; Το κόμπλεξ, ψηφίζω εγώ. Παρκάρω το αμάξι στο κέντρο. Πηγαίνω σε κατ’οικον. Ανοίγω πόρτα. Περνά δίπλα νέα γυναίκα. Φωνασκεί στο τηλέφωνο. Σχεδόν επιδεικτικά. Δεν την γνωρίζω. Μιλά σε φίλη της. Και να μην ήθελες, άκουγες τα πάντα : “Τι να μας πουν κορίτσι μου κι εμάς, αυτές που δεν δουλεύουν; Άχρηστες γενικώς.” Εκνευρίζομαι. Το ύφος της βγάζει μια απαξίωση. Για όλες και όλα.
Συνεχίζει : “Εάν ήθελαν θα έβρισκαν κάποια δουλειά. Αλλά δεν τις βλέπεις όλες; ΔΗΘΕΝ κάθονται σπίτι με τα παιδιά… ” . Στέκομαι όρθιος με την πόρτα του αυτοκινήτου ανοικτή και μοιάζω με το ηφαίστειο στην Ισλανδία, απλά στο χειρότερο. “Να σας πω, λίγο”, της κάνω. Με βλέπει. Κλείνει το τηλέφωνο. Πλησιάζει. Δεν έχω φορέσει ακόμα μάσκα. Χαμογελά. ” Αχ, ο κύριος Χαρίτος, δεν είστε; Έρχονται πολλές φίλες μου σε εσάς” / Η όψη της αλλάζει. Δεν είναι πια τόσο σκληρή όσο στο τηλέφωνο. Έχει αυτό το λουκ το διπρόσωπο, το κακούργα Θάτσερ αλλά και ευγενική κυρία της καλής κοινωνίας together at the same time. Την μαλώνω αλλά πολύ ευγενικά. ” Σε άκουσα στο τηλέφωνο. Δεν μιλάει έτσι ο κόσμος. Ξέρω τι σου λέω.” Δαγκώνεται λίγο αμήχανα. “Αχ γιατρέ μου, κι εγώ ξέρω τι σας λέω”. Εάν δεν με ήξερε, θα με είχε διαολοστειλει, είναι βέβαιο. Ίσως και δικαίως . Εάν είχα την δύναμη, ένα μόνο να αλλάξω στην δουλειά μου, θα ήταν αυτό : Διακρίσεις ανάμεσα σε μαμάδες. Οι χοντρές κι οι αδύνατες, οι θηλαζουσες και οι μη θηλαζουσες, οι εργαζόμενες και αυτές “που κάθονται”.
Που λίγο μυαλό να έχεις, καταλαβαίνεις ότι δεν κάθονται ούτε λεπτό! Ιδίως τώρα με τα σχολεία κλειστά… Γιατί αυτή η απαξίωση; Η κακία, γιατί; Εγώ το ζω καθημερινά. “Κάθονται” όλες από “επιλογή”; Μήπως κάποιες θα ήθελαν να δουλέψουν, αλλά οι δουλειές είναι λίγες και κακές, ιδίως για μια νέα μαμά; Μήπως κάποιες θα ήθελαν να δουλέψουν αλλά δεν ξέρουν τι να κάνουν με τα παιδιά τους; Μήπως απλώς θα έβγαζαν λίγα χρήματα τα οποία θα έφταναν ίσα ίσα για μια γυναίκα να κρατάει το παιδί; Η μία η άλλη, που λέγαμε μικροί. Για κάνετε μας την χάρη. Εαν δεν μπορείτε εσείς σαν νέες μητέρες να έχετε αλληλεγγύη μεταξύ σας, τι να πει το σύνολο της κοινωνίας; Σταματήστε τις ταμπέλες, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Δώστε το παράδειγμα. Τα προβλήματα είναι κοινά για όλους. Κι από εδώ και μπρος, θα είναι ολοένα και περισσότερα. Εαν “χάσουμε” κι ο ένας τον άλλο, στο τέλος δεν θα μας έχει μείνει στα αλήθεια τίποτα» σημειώνει ο συμπολίτης γιατρός, κ. Γιώργος Χαρίτος.
