«17η Νοέμβρη μια επέτειος με πολλές αμφισβητήσεις. Διαβάζω παντού αντιδράσεις και άσχημες κριτικές. Δεν υπάρχουν θύματα ισχυρίζονται κάποιοι. Δεν ήταν τόσοι οι νεκροί, κάποιοι άλλοι. Δεν σκοτώθηκαν στο Πολυτεχνείο, αλλά σε τριγύρω δρόμους γράφουν άλλοι. Κοιτάξτε πόσο κερδισμένοι βγήκαν αυτοί που αγωνίστηκαν ή εκμεταλλεύτηκαν πολιτικά μια απλή παρουσία λένε.
Δεν είναι ευχαριστημένοι με τη δημοκρατία που ακολούθησε κάποιοι . Το κεφάλι του αγάλματος κατάθεσης στεφάνων παραπέμπει σε καθηγητή του ΚΚΕ , της αντίστασης 41-44 σημειώνουν κάποιοι. Τη καταμέτρηση νεκρών και πιστοποίηση του χώρου εύρεσης των νεκρών κανείς μας δεν μπορεί να αμφισβητήσει, μόνο αν ήταν παρών . Την πολιτική ανάδειξη κάποιων κάνεις δεν μπορεί να αρνηθεί . Αλλά σε ποια επανάσταση αυτοί που αγωνίστηκαν δεν σπρώχθηκαν από τον ίδιο το λαό να βγουν μπροστά πολιτικά; Παιδιά πανεπιστημίων και πολυτεχνείου τα περισσότερα, σε περίοδο που οι σπουδές γίνονταν από πολύ μικρό ποσοστό νέων, δεν αποτελούσαν το μελλοντικό επαγγελματικό και πολιτικό πετυχημένο δυναμικό;
Σίγουρα κάποιοι με μικρή συμμετοχή, πέτυχαν περισσότερα εκμεταλλευόμενοι τις δάφνες άλλων. Δεν είμαστε ευχαριστημένοι από τη δημοκρατία που ακολούθησε! Εμείς που νιώθουμε να καταπιέζονται όλες οι ελευθερίες μας , από μέτρα που λαμβάνονται για τη προστασία της υγείας μας εν μέσω μιας πανδημίας!! Θα είχαμε περισσότερες ελευθερίες με το καθεστώς του 67- 74; Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Επειδή τα έχω χαμένα από την αμφισβήτηση των πάντων. Του θάρρους να πας κόντρα σε στρατιωτικό καθεστώς, της αμφισβήτησης της επιστήμης, της αμφισβήτησης της ΑΞΙΑΣ γενικά, της αποδοχής ανωτερότητας κάποιου άλλου σε κάποιο τομέα. Ο καθένας μας πιστεύει πως μόνο η αφεντιά του αξίζει.
Υ.Γ Προτρέχω να δηλώσω πως δεν είμαι αριστερός!» σημειώνει ο δημοτικός σύμβουλος Βόλου, κ. Θεολόγος Διαμαντένιας.
