Ρίγη συγκίνησης με διαπέρασαν χθες μόλις διάβασα τη δήλωση του αγαπημένου μου Κώστα Λούλη για τα ακίνητα που «δώρισε» στην «Κιβωτό». Το μετάνιωσε, δήλωσε χθες στο Mega και ότι πήγαν στράφι! Δεν έχω άποψη για το θέμα, ωστόσο μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά, ότι αυτό το οποίο θα έπρεπε να στεναχωρεί τον κ. Λούλη είναι τα χρόνια της ενασχόλησής του με την πολιτική. Αυτά πήγαν στράφι! Για εκείνον και κυρίως για την πόλη μας.
Φιλανθρωπία
«Γκρεμίστηκε το μεγαλύτερο φιλανθρωπικό – κοινωνικό έργο που υπήρχε στην χώρα» είπε επίσης ο «δωρητής» Λούλης, εξαντλώντας στο πρόσωπο του Πατέρα Αντωνίου και της «Κιβωτού» το φιλανθρωπικό έργο που τελείται στην χώρα μας. Στην εποχή μας όμως, όπου τα κάθε λογής «τοτέμ» που υπάρχουν ή δημιουργούνται σε κάθε πτυχή της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ζωής, έχει αποδειχθεί ότι είναι ευάλωτα και μπορεί να καταρρεύσουν, το υπόδειγμα της φιλανθρωπίας κατέχει ο απλός άνθρωπος. Ο συμπολίτης που βοηθά τον διπλανό του με ένα πιάτο φαγητό και ένα χαμόγελο. Με μια κουβέρτα τον χειμώνα και με μια ζεστή καλημέρα που ανατάσσει την ψυχή του. Δεν χρειάζεται φώτα, κάμερες, κορδέλες εγκαινίων και πομφόλυγες. Ούτε «δωρεές» έναντι αντιτίμου. Ευτυχώς για εμάς και δυστυχώς για τον ίδιο τον κ. Λούλη, ούτε ισχύει, ούτε πρόκειται να ισχύει αυτό που υποστηρίζει. Το πλήγμα στην εμπιστοσύνη του κόσμου είναι παροδικό και ευτυχώς ο χρόνος δείχνει προς τα πού θα πρέπει διοχετεύσουν αυτό που τους περισσεύει, δίχως καθοδηγητές και εικονικούς ευεργέτες.
