«Το 2008 δολοφονείται άνανδρα, ψυχρά, αναίτια, απρόκλητα και με ευθεία βολή, ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος από τον επίορκο ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα τον οποίο συνόδευε ο συνεργός και συνάδελφος του. Αυτήν ήταν μια βάρβαρη πράξη βαθύτατης προσβολής όχι μόνο του Κράτους Δικαίου, όπως είχε πει τότε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, αλλά και του ίδιου του Ανθρώπινου Πολιτισμού. Ήταν μια δολοφονία που ξεσήκωσε το κοινό περί δικαίου αίσθημα και την λαϊκή αγανάκτηση.
Το θεμελιώδες και αναφαίρετο δικαίωμα στην ζωή ενός 15χρονου αγοριού καταπατήθηκε τόσο βάναυσα, τόσο επιδεικτικά από έναν άνθρωπο που υποτίθεται ότι προστάτευε τον Πολίτη, που υποτίθεται ότι προστάτευε και τον ίδιο τον Αλέξη, που οπλοφορούσε νόμιμα, εν υπηρεσία των Πολιτών. Αυτό το γεγονός έδινε στο αποτρόπαιο έγκλημα του, “υπερπολλαπλάσια” βαρύτητα. Ο ανθρωποκτόνος Κορκονέας προσωπικά έχει βαρύτατες ατομικές ευθύνες. Ωστόσο, φαινόμενα αστυνομικής αυθαιρεσίας, ακόμα και αν δεν φτάνουν στον φόνο, δυστυχώς δεν σπανίζουν, δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αναδεικνύοντας έτσι βαθύτερα δομικά προβλήματα στην λειτουργία τέτοιων μηχανισμών· προβλήματα που πρέπει με τόλμη να αντιμετωπίσουμε.
Μετά τις παλινωδίες της δικαιοσύνης ο δολοφόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου κυκλοφορεί ελεύθερος μαζί με τον συνεργό του. Για την επονείδιστη πράξη αυτή, ωστόσο, ακόμα και ο τότε Υπουργός Εσωτερικών και μετέπειτα ΠτΔ, Προκόπης Παυλόπουλος είχε δηλώσει ήδη από το 2008: “Πρόκειται για μία δολοφονική πράξη. Η περίπτωση του κατηγορουμένου θα πρέπει να διδάσκεται στις αστυνομικές ακαδημίες ως παράδειγμα προς αποφυγή”. Ο Κορκονέας καταδικάστηκε σε πολλάκις ισόβια στην συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Πολιτών. Η σημερινή μέρα, ιδίως τους ανθρώπους της γενιάς μου, της γενιάς του 90, μας γεμίζει θλίψη, οδύνη, αγανάκτηση για την εν ψυχρώ δολοφονία ενός 15χρονου παιδιού. Ταυτόχρονα όμως μας πεισμώνει ώστε με όλες μας τις δυνάμεις να μην επιτρέψουμε να εμφανιστούν ανάλογα φαινόμενα στο μέλλον. Τέτοια φαινόμενα δεν έχουν θέση στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, δεν έχουν θέση σε καμιά ανθρώπινη λοινωνία» σημειώνει, ο συμπολίτης ιστορικός, κ. Χάρης Πουλάκης.
