Ήταν 25 Μαΐου 2011 όταν η τότε Επίτροπος της ΕΕ Μαρία Δαμανάκη, έβαζε το δικό της λιθαράκι στην προπαγάνδα της εποχής για μνημόνιο ή τανκς. «Είναι μια από τις υποψηφιότητες που ακούγονται για το αξίωμα της ΠτΔ. Κι αυτή είναι μια τοποθέτησή της τον ταραγμένο καιρό που έπρεπε όλοι να πάρουν θέση. Κι όσο περισσότερο την ακούω τόσο περισσότερο πείθομαι για την σθεναρή στάση που θα κρατήσει όταν θα κληθεί να υπερασπιστεί τα δίκαια της πατρίδας. Είμαι επίσης απολύτως πεπεισμένος για την σταθερή στάση που θα κρατήσει στις διεκδικήσεις των δικαίων από τους εργαζομένους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα αλλά και την απροσδιόριστων χαρακτηριστικών μεσαία τάξη. Θα πάει με τους δυνατούς όπως έκανε και με τους δανειστές. Και δυνατός δεν είναι τούτη την ώρα ο λαός. Κι όσο για το παρελθόν της; Ούτε το θυμάμαι μα ούτε και θέλω να το θυμάμαι. Έχω να θυμάμαι κάτι άλλα παλικάρια, πραγματικά παλικάρια, που έδωσαν απείρως περισσότερα από “αυτή” , δεν ζήτησαν αλλά και δεν πήραν τίποτα και κυκλοφορούσαν ¨ανώνυμοι” ανάμεσά μας για να θυμίζουν την πολιτική ταυτότητά μας αλλά και να υπενθυμίζουν τις πραγματικές αξίες της ζωής. Οπόταν και συνεκδοχικά, για εμένα είναι παντελώς αδιάφορη και ξένη η πιθανή επιλογή της σαν ΠτΔ, σ’ έναν θεσμό που επίσης μου είναι μακρινός ως ξένος. Όπως ξένος και πολιτικά αδιάφορος επί σειρά ετών ως ΠτΔ ήταν και ο Προκόπιος. Εκτός φυσικά της περιόδου που διετέλεσε υπουργός με το κόμμα της καταγωγής του , την ΝΔ, που δεν ήταν καθόλου ξένος. Γιατί τότε ήταν ο “εχθρός”. (Να θυμίσω τον ρόλο που έπαιξε στις χιλιάδες, άμετρες και αθρόες προσλήψεις, στο C4I. στην Siemens, στις πυρκαγιές της Πάρνηθας και της Χαλκιδικής κλπ. Για να μην αναφερθώ στην υπόθεση και στην περίοδο Γρηγορόπουλου)» τονίζει ο κ. Κώστας Γαργάλας.
