Το «παίρνω πάνω μου τον τουρισμό» που είπε ο Μπασδάνης προφανώς δεν μπορεί να αποτελεί έπαινο για κάποιους που ήταν επιφορτισμένοι με το κομμάτι αυτό στη διοίκηση του Επιμελητηρίου. Ουσιαστικά με τον τρόπο του ο πρόεδρος «αδειάζει» την μέχρι πρότινος στενή συνεργάτιδά του, θεωρώντας ότι δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Αυτό καταλαβαίνω εγώ. Ο Μπασδάνης είναι σφόδρα δυσαρεστημένος με τα αποτελέσματα στο τμήμα τουρισμού και παρά το γεγονός ότι επιχειρήθηκε να φορτωθούν οι ευθύνες στους ιδιοκτήτες καταλυμάτων, αυτές διαχέονται σε πολλούς.
Ασθενής
Το δικό μου συμπέρασμα από την ανάρτηση της κας Καμμένου, που δεν είναι δα και η αποκλειστική υπεύθυνη για τα χάλια μας στον τουρισμό, συνοψίζεται στην εξής φράση, «η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε». Πως αλλιώς να ερμηνεύσει το γεγονός ότι παρά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν από το Επιμελητήριο και όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, για την ενίσχυση του τουρισμού, αυτός πνέει τα λοίσθια; Προφανώς και τα πλήγματα που έχει δεχθεί η περιοχή μας είναι πολλά, αλλά δυστυχώς κανείς δεν κατάφερε να αναγκάσει την κυβέρνηση να ασχοληθεί σοβαρά με την περιοχή μας. Η απάντηση βρίσκεται στο ποσοστό του τουριστικού ΑΕΠ που αναλογεί στη Μαγνησία. Το ποσοστό αυτό είναι ελάχιστο για να ασχοληθεί η κεντρική κυβέρνηση μαζί μας, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν χιλιάδες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται μέσα ή συνδέονται άμεσα με αυτόν. Είμαστε απλώς μία κουκίδα στον χάρτη, σε σχέση με άλλα δυνατά «χαρτιά» στην υπόλοιπη χώρα. Αυτή είναι η πραγματικότητα και όσα και να λέμε για την Καμμένου, τον Ζαφείρη, τη Διανελλάκη κανείς από αυτούς δεν μπορεί να αντιστρέψει την πραγματικότητα και να κάνει θαύματα. Είμαστε μικρό μέγεθος στον τουρισμό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουμε προοπτικές. Θαύματα όμως δεν γίνονται.
