«Κι όμως, υπάρχει μια αφανής αλλά τερατώδης συνέπεια σε όσα συμβαίνουν. Η αδιαφορία αυτής της Κυβέρνησης για την καταστροφή των δασών, με το κάψιμο, τις ανεμογεννήτριες ή τις επενδύσεις, έχει κι ένα βαθύτερο έρεισμα. Όσοι ζουν και αναπνέουν με το παράλογο, εμμονικό κι ιδεοληπτικό δόγμα “Νόμος Και Τάξη”, δεν μπορεί παρά κάπου βαθιά μέσα τους να εχθρεύονται το δάσος. Γιατί το δάσος υπήρξε πάντα το τυφλό σημείο του Νόμου. Στο δάσος χάνεται ο προσανατολισμός, χάνονται τα όρια, χάνεται ο έλεγχος, είναι ο χώρος όπου χανόμαστε. Και σε πολλές περιπτώσεις αυτό το χάσιμο ισοδυναμεί με την ελευθερία. Το δάσος ήταν ο τόπος καταφυγής φυγάδων κι αποσυνάγωγων, άντρο ληστών και παρτιζάνων, φανταστική εστία απροσδιόριστων απειλών, μαγισσών και ξωτικών. Στο δάσος η φύση συγκεντρώνει όλο της το σφρίγος σε έναν πανίσχυρο οργανισμό που εκμηδενίζει την ανθρώπινη αλαζονεία και την τυφλή χρησιμοθηρική της λογική, που γελοιοποιεί τους ψυχαναγκασμούς της τάξης και της ασφάλειας, που ξυπνά τα αρχέγονα ένστικτα και τη δυσανεξία σε κάθε ζυγό. Δάσος είναι το ασυνείδητο του πολιτισμού. Για μια κατηγορία οριστικά αλλοτριωμένων και καθηλωμένων στον εγωκεντρισμό ανθρώπων όλα αυτά είναι απολύτως απεχθή. Η φύση γι αυτούς πρέπει να είναι ακίνδυνη, αποστειρωμένη και ανορεξική χωρίς χυμούς, χωρίς απρόβλεπτες διαθέσεις, κάτι σαν ένα οικουμενικό γήπεδο γκολφ. Τα δάση κι οι μάγισσες τους ας χαθούν. Στην πυρά» υποστηρίζει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Κωνσταντίνος Μανωλίδης.
