Θα δανειστώ μια πασίγνωστη φράση του φημισμένου ζωγράφου Μπομπ Ρος ο οποίος παρέδιδε μαθήματα ζωγραφικής μέσω τηλεόρασης. Εκεί που είχε δημιουργήσει ένα όμορφο τοπίο, πρόσθετε μια πινελιά λέγοντας «και κάπου εδώ υπάρχει…» δίνοντας μια άλλη διάσταση στον πίνακα που είχε ζωγραφίσει. Στην προκειμένη περίπτωση βέβαια, εγώ ούτε ζωγράφος είμαι, ούτε αυτό που απεικονίζεται στη φωτογραφία είναι κάποιο φοβερό τοπίο. Είναι όμως η πραγματική εικόνα που αντικρίζει κανείς και όχι η εικονική πραγματικότητα που θέλει να συντηρεί και να προωθεί η δημοτική αρχή Μπέου, για τις εργασίες που υποτίθεται ξεκίνησαν από την πρώτη ημέρα υπογραφής της σύμβασης για την κατασκευή του νέου Μουσείου της Αργούς. Θα θυμάστε ότι την ημέρα που έπεσαν οι υπογραφές, υπήρχαν και μπουλντόζες στο σημείο καθώς και συνεργεία που, υποτίθεται, την επόμενη στιγμή θα έβαζαν μπρος για να μη χαθεί ούτε λεπτό πολύτιμος χρόνος από την διαδικασία κατασκευής. Ο προπαγανδιστικός μηχανισμός αναλάμβανε να περάσει αυτό το μήνυμα και να δημιουργήσει την αίσθηση της υπεροχής του Αχιλλέα σε επίπεδο αποτελεσματικότητας, πεδίο στο οποίο όχι απλώς πάσχει, αλλά είναι εξόχως προβληματικός. Για όποιον θέλει να βλέπει την πραγματικότητα δίχως τον παραμορφωτικό φακό των Μέσων που αποθεώνουν, πάντα ανιδιοτελώς, τον Αχιλλέα και τους συνεργάτες του, αρκεί να κάνει μια βόλτα από τη Λεωφόρο Αθηνών για να διαπιστώσει ότι ούτε συνεργεία υπάρχουν σήμερα, ενώ αμφίβολο είναι αν πήγαν καν την επόμενη μέρα που υπογράφτηκε η σύμβαση για να κάνουν κάποια εργασία. Το μόνο που διαπίστωσα ότι υπάρχει εκεί, είναι μια γεννήτρια ρεύματος, που φαντάζομαι κάποια στιγμή θα χρησιμοποιηθεί από τα συνεργεία. Αυτό που θα πρέπει να μας πει η δημοτική αρχή, που σήμερα λογοδοτεί μάλιστα στην αντιπολίτευση, είναι αν το χρονοδιάγραμμα του έργου έχει αλλάξει και αν θα πρέπει να περιμένουμε μερικά χρόνια παραπάνω, πέρα από τα δέκα χρόνια απραξίας που περιμέναμε, έως ότου δούμε αυτό το έργο να παίρνει σάρκα και οστά.
