«Παρακαλώ. Μέχρι να τεκμηριωθούν τα αίτια προς στη μία ή την άλλη κατεύθυνση από τους ιατροδικαστικούς ερευνητές καλά θα κάνουμε να μην σχολιάζουμε, να υπονοούμε ή (έλεος) να καταδικάζουμε δημόσια ή ιδιωτικά . Το λάθος μας θα ήταν τεράστιας ανηθικότητας: είτε απάνθρωπης προσβολής αθώων πονεμένων γονέων ή απαλλαγής τερατωδών δολοφόνων. Σκεφτείτε : ΑΝ μόνο ένας/μια στους 100.000 είναι δολοφονικά διαστροφικός/ή σε μια Ελλάδα 10 εκατομμυρίων ανθρώπων έχουμε 50 άντρες και 50 γυναίκες ικανούς για το Αδιανόητο.. Υπάρχουν όμως και οι υπόλοιποι/ες 9. 999.900 αθώοι (μα άτυχοι ίσως της Μοίρας) που θα άξιζαν το ηθικό και νομικό “πλεονέκτημα της αμφιβολίας”… Ας είμαστε πολύ προσεκτικοί σε θέματα “ζωής ή θανάτου”, εσκεμμένων ψυχοπαθολογικών κινήτρων ή δύσμοιρων “δυστυχιών”. Όσο απίθανο στατιστικά είναι μια μάνα/πατέρας να σκοτώσει το ένα ή και τα τρία της παιδιά άλλο τόσο είναι και τα τρία παιδιά ενός/μιας γονέως να πεθάνουν από αρρώστιες ή α-/δυσ-τυχήματα… Όλα πιθανά. Αν και η επανάληψη σχετικά απίθανων συμβάντων υποδηλώνει “βρώμικο” παιχνίδι (πχ να κερδίσεις το τζόκερ τρεις φορές – ή πιθανότητες 25 εκατομμύρια στη τρίτη δύναμη – είναι πιο εύκολο με στημένο παιχνίδι) σε καμία περίπτωση χωρίς στοιχεία δεν αποδεικνύει “μοτίβο” ανθρώπινης κακοήθειας ή αναιρεί την στατιστικά αδιανόητη πιθανότητα της καλοτυχίας (στο τζόκερ) ή κακοτυχίας (στο θάνατο τριών παιδιών). Ας είμαστε ανθρώπινοι και δίκαιοι μέχρι να ξέρουμε τι έγινε (αν ποτέ το μάθουμε…). Κι ας εστιαζόμαστε στις δικές μας ευθύνες φροντίδας “αγαπημένων” ή αγνώστων συνανθρώπων και – ως προτεραιότητά μας – του παραμελημένου, στρεσαρισμένου, οργισμένου, θλιμμένου, αγχωμένου, ποικιλοτρόπως ανισόρροπου, δυστυχισμένου, αλλοτριωμένου ή εκτροχιασμένου Εαυτού μας… Για μας πρωταρχικά μα και για όσους άλλους “ευάλωτους” εξαρτώνται από εμάς (και την ισορροπημένη λειτουργικότητά και ψυχισμό μας…). (Ψυχολογική) Υγεία εύχομαι… Αλλά μόνο με ευχές δεν εκπληρώνεται…» τονίζει ο Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης.
