«Σας το (ξανά)λέω. Δεν είναι «αυτοί» που ζουν ανάμεσα μας. Είμαστε εμείς που ζούμε ανάμεσα τους. Περιστοιχιζόμαστε από γραβατοφορεμένους ηλίθιους και σβαστικοποιημένους κρετίνους. Δεν υπάρχει πιο άκυρη και “λευκαντική” έκφραση από το: «Έγκλημα Πάθους» για την στυγερή δολοφονία μιας νέας γυναίκας επειδή είπε: «Όχι». Όσο το «ψευδοαπολογητικό»: «Δεν έδωσε δικαιώματα το θύμα», είναι η μεγαλύτερη καφρίλα που έχω διαβάσει και δείχνει πόσο βαθιά περιχαρακωμένος είναι ο σεξισμός της κοινωνίας μας. Πείτε μου μια περίπτωση, ένα σενάριο της φαλλοκρατικής, φαντασιακής και ταλιμπανικής σας κοσμοθεωρίας κι αντίληψης, συμφώνα με το οποίο θα «είχε δώσει δικαιώματα το θύμα». Αν φορούσε κοντό φόρεμα, ας πούμε; Αν κυκλοφορούσε γυμνή και μόνη τα ξημερώματα; Αν είπε πρώτα ναι κι έπειτα όχι; Πότε δίνει «δικαίωμα» ένα θύμα στον θύτη του να την βιάσει ή να την σκοτώσει;» αναρωτιόταν για την υπόθεση της δολοφονίας στην Ρόδο, ο συμπολίτης, κ. Χρήστος Μάρτζος.
