Μέχρι πριν από λίγες ημέρες ο Βόλος ήταν στολισμένος με τα μπλε χριστουγεννιάτικα λαμπάκια του και κυριολεκτικά άφηνε την εντύπωση μιας εντυπωσιακής πόλης, που αναδεικνύει τις ομορφιές της. Λίγα μέτρα μακριά από τους στολισμούς βρίσκεται ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της πόλης, ένα σημείο γεμάτο πολιτισμό. Στην αρχή της οδού Μεταμορφώσεως, λίγα μόλις μέτρα μακριά από το Δημαρχείο βρίσκεται η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το Ωδείο, η Πολυφωνική χορωδία αλλά και το Κέντρο Τέχνης “Τζιόρτζιο Ντεκίρικο”. Σ’ αυτά τα σημεία όχι μόνο δεν υπήρχαν λαμπάκια, αλλά υπάρχουν ξηλωμένες πλάκες πεζοδρομίου, τοίχοι γεμάτοι μουτζούρες με την εικόνα να δείχνει μια υποβαθμισμένη περιοχή, που κανείς δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον…
Η νέα χρονιά έφτασε και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου Βόλου που ήταν προγραμματισμένες για τις εορτές ολοκληρώθηκαν, αφήνοντας πίσω τη λάμψη και στα στρας που ήταν καλυμμένες.
Όλα τα φώτα τις ημέρες των Χριστουγέννων ήταν στραμμένα σε μεγάλες σκηνές, με προβολείς και λάμψη σε αντίθεση με την πιο καλλιτεχνική γωνιά της πόλης, που μοιάζει να είναι ξεχασμένη απ’ όλους.
Μια βόλτα στην αρχή της οδού Μεταμορφώσεως κάνει και τον πιο ανίδεο πολιτιστικά Βολιώτη και επισκέπτη να καταλάβει ότι πρόκειται για ένα σημείο με ιστορία, με πολιτισμό και κουλτούρα.
Εκεί στεγάζεται η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας σε ένα υπέροχο νεοκλασικό κτήριο, που στέγαζε στις αρχές του 200υ αιώνα την Τράπεζα Αθηνών, το Ωδείο της πόλης, στο εξίσου σημαντικό κτήριό του, το οποίο θεμελιώθηκε περίπου το 1885 και από το 1900 λειτούργησε η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας, το Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο Ντεκίρικο, αλλά και η Πολυφωνική Χορωδία.
Μια συνοικία που ξεχειλίζει πολιτισμό! Μια συνοικία που αν βρισκόμασταν σε κάποια άλλη πόλη της Ελλάδος ή του εξωτερικού, σίγουρα θα ήταν στολίδι…Θα ήταν σημείο συνάντησης όλων, σημείο επίσκεψης από τους τουρίστες και προβεβλημένο από την ίδια την πόλη και τους τοπικούς της αρχές, που από το 1988 έως το 2000 έτυχε της φροντίδας της δημοτικής αρχής επί δημάρχου Μ. Κουντούρη και της διοίκησης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Μόνο που εδώ στο Βόλο γίνεται μόνο της… Πάολας, γι’ αυτό και η περιοχή είναι πλήρως εγκαταλειμμένη.
Πλάκες πεζοδρομίου σπασμένες και ξηλωμένες, μουτζούρες σε κάθε γωνιά των κτηρίων, παρτέρια, που οι ρίζες των δέντρων έχουν σπάσει τις πλάκες και κανείς δεν έχει φροντίσει για τις ζημιές και γενικά μια εικόνα παραμέλησης για ένα σημείο που θα έπρεπε να ήταν το κόσμημα αυτής της πόλης.
Επιπλέον, ο φωτισμός δεν επαρκεί για να αναδείξει τόσο τα υπέροχα αυτά κτήρια, όσο και για να ενισχύσει το αίσθημα της ασφάλειας σε όσους θα αποφασίσουν να περπατήσουν στο δρόμο ή να επισκεφθούν κάποιο από τα κτήρια.
Μάλιστα τις απογευματινές ώρες μέχρι και νωρίς το βράδυ η κίνηση στο εν λόγω σημείο είναι μικρή και κυρίως από παιδιά συνοδεία των γονιών τους που μεταβαίνουν στο Ωδείο.
Τα λιγοστά μαγαζιά και καφετέριες που λειτουργούσαν μέχρι πριν κάποια χρόνια κι έδιναν μια πνοή στην περιοχή, έχουν βάλει λουκέτο και ο δρόμος ερημώνει μέρα με την ημέρα.
Το κόσμημα του Βόλου σκουριάζει, φθείρεται και κανείς δεν δίνει σημασία, ωστόσο ο Βόλος μας μαγεύει… για άλλους λόγους δυστυχώς…
