Για προώθηση των διαδικασιών αποκλειστικής εκμετάλλευσης δημόσιων χώρων και υπηρεσιών από το κεφάλαιο και ξεπούλημα, μέσω Σ.Δ.Ι.Τ. (Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα), από τοπικά κέντρα εξουσίας κάνει λόγο η παράταξη του Περιφερειακού Συμβουλίου Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία – Ανταρσία για την Ανατροπή.
Σύμφωνα με ανακοίνωση, η «Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (Σ.Μ.Π.Ε) για την Επικαιροποίηση του Περιφερειακού Σχεδίου Διαχείρισης Αποβλήτων (ΠΕΣΔΑ) Περιφέρειας Θεσσαλίας», που ενέκρινε κατά πλειοψηφία το περιφερειακό συμβούλιο στις 13 Μαΐου, μέσα σε άλλα εγκρίνει ουσιαστικά την υλοποίηση Σ.Δ.Ι.Τ. για τη Μ.Ε.Α. (Μονάδα Επεξεργασίας Αποβλήτων) Λάρισας. Μετά από λίγες ημέρες, στις 26 Μαΐου, στο διεθνές συνέδριο για τη βιώσιμη αστική κινητικότητα, στο ξενοδοχείο Valis από το Εργαστήριο Μεταφορών και Εφοδιαστικής Αλυσίδας του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, η αναπληρώτρια καθηγήτρια κ. Ευτυχία Ναθαναήλ εισηγείται την εκχώρηση σε Σ.Δ.Ι.Τ. μέρος υπηρεσιών του λιμανιού του Βόλου και ουσιαστικά τη σταδιακή ιδιωτικοποίηση του.
«Στην ουσία μιλάμε για προώθηση διαδικασιών αποκλειστικής εκμετάλλευσης δημόσιων χώρων και υπηρεσιών από το κεφάλαιο. Κοινώς ξεπούλημα. Και όλα αυτά τη στιγμή που υποτίθεται πως τόσο ο περιφερειάρχης κ. Αγοραστός, όσο και οι δήμαρχοι Βόλου και Λάρισας κ. Μπέος και κ. Καλογιάννης έχουν «δεσμευτεί» για τη «διαφύλαξη των δημόσιων αγαθών»…», τονίζει η Αριστερή Παρέμβαση, που κάνει λόγο για πολιτική που από κοινού προωθούν η κυβέρνηση ΣΥΡΖΑ- ΑΝΕΛ και τα διεθνή και εθνικά πολιτικά και οικονομικά στηρίγματα, με ηγεμονικό ρόλο της ΕΕ. «Το μεγάλο φαγοπότι είναι εδώ…! Και όχι γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, αλλά γιατί πρέπει να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο, με την ελπίδα να ξεπεράσει τους ασθμαίνοντες ρυθμούς ανάπτυξης που το ακολουθούν στα χρόνια της κρίσης», σημειώνει η παράταξη.
Η Αριστερή Παρέμβαση αναφέρει ότι απαιτείται ένα κίνημα που θα δράσει αποτρεπτικά σε οποιαδήποτε μεθόδευση ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, μακριά από λογικές “καλών και αναγκαίων” ιδιωτικοποιήσεων, ένα κίνημα που απέναντι στον εκφυλισμό και την υποβάθμιση της δημόσιας περιουσίας και των κοινωνικών υπηρεσιών, θα διεκδικήσει την επανοηματοδότηση τους με τον έλεγχο τους όχι από τα κρατικά θεσμικά όργανα, αλλά από όργανα που θα συγκροτούν οι ίδιοι οι χρήστες αυτών των χώρων και υπηρεσιών, δηλαδή η ίδια η εργαζόμενη πλειοψηφία.
