Με συγκλονιστικές καταθέσεις μαρτύρων συγγενών θυμάτων και επιζώντων συνεχίστηκε σήμερα Τρίτη στη Λάρισα και στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, η δίκη για τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, στην 45η συνεδρίαση στην οποία παρόντες ήταν οι κατηγορούμενοι Παύλος Κουζής και Σπυρίδων Πατέρας.
Σχετικά με το αίτημα του δικηγόρου Λουκά Αποστολίδη να κληθούν για να καταθέσουν οι γενικοί γραμματείς του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών από το 2016 έως το 2023, η εισαγγελέας επιφυλάχθηκε για την πρότασή της, λόγω του ότι απέκτησαν την ιδιότητα του κατηγορούμενου σε άλλο δικαστήριο, ενώ πρότεινε να γίνει δεκτό το αίτημα της διαβίβασης στο δικαστήριο των προειδοποιητικών επιστολών της ευρωπαϊκής επιτροπής προς την Ελλάδα, για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων.
«Δεν ξέρουμε τι θάψαμε, μια μου λέγανε πως είναι καμένες, μια με ολόκληρο σώμα»
Η Marina Dos Santos η οποία «έχασε» στο δυστύχημα τη μητέρα και της θεία της ανάφερε στην κατάθεσή της: «Πήραμε τη μαμά μου και τη θεία μου τηλέφωνο, δεν απαντούσαν. Μάθαμε για το δυστύχημα και πήγαμε στο νοσοκομείο της Λάρισας. Τρεις μέρες μετά μάθαμε ότι χάθηκαν.
Ούτε ξέρω τι έθαψα, ούτε ξέρω τι βρήκαν. Μια μου λέγανε πως είναι καμένες, μια με ολόκληρο σώμα. Δεν ξέρουμε τι θάψαμε.
Ήμουν στη Γερμανία όταν το έμαθα. Έχασα τη μάνα μου και τη θεία μου, κι αυτό δυσκολεύει τη ζωή μας. Αυτό το θέμα στη Γερμανία δεν υπάρχει. Σαν οικογένεια που ζούμε στην Γερμανία είναι δύσκολα.
«Στο νοσοκομείο γινόταν πανζουρλισμός»
Εν συνεχεία ο Στυλιανός Κουκαριώτης που «έχασε» τις δύο αδελφές του καταθέτοντας τόνισε: «Οι αδελφές μου έμεναν στην Γερμανία. Το γεγονός το έμαθα από έναν γνωστό που με πήρε από την Γερμανία . Του είπα πως είναι δυνατόν. Άρχισα να παίρνω τηλέφωνα δεν απαντούσαν και οι δύο. Πήγαμε στο νοσοκομείο γινόταν πανζουρλισμός. Περάσαμε δύσκολα 4 ημέρες μέχρι την ταυτοποίηση.
Δεν διακατέχομαι από κακίες. Αλλά θέλω σύμφωνα με τον νόμο και την κρίση του δικαστηρίου οι κατηγορούμενοι να τιμωρηθούν όπως πρέπει. Δεν θα ηρεμήσουμε αν δεν ληφθούν τα μέτρα που πρέπει για να μην συμβεί ξανά κάτι τέτοιο».
«Άκουγα “βοήθεια καίγομαι”, δεν μπορούσα να πάω, δεν μπορούσα να βοηθήσω»
Η Τριανταφυλλιά Κουτσιάλα, επιβάτης στο βαγόνι Β2 που επέζησε από την τραγωδία περιέγραψε τι έβλεπε βγαίνοντας από την «κόλαση».
Η πρόεδρος της έδειξε φωτογραφίες ζητώντας της να περιγράψει που βρισκόταν και πως βγήκε από το βαγόνι. Μια εικόνα από την δικογραφία προβλήθηκε στην οθόνη της αίθουσας, με συγγενείς να μετακινούνται από τη θέση τους προκειμένου να δουν. “Άκουγα βοήθεια καίγομαι, αλλά ήμουν πάνω, δε μπορούσα να βοηθήσω», είπε η μάρτυρας.
Αναλυτικότερα ανέφερε: «Μετά από 10 λεπτά ακούσαμε ένα μεγάλο μπαμ. Από τη Λάρισα μέχρι εκείνη την ώρα δεν κάναμε καμία στάση. Μας είχαν πει στη Λάρισα ότι είχε γίνει κάτι με τα καλώδια. Μπήκαμε μέσα στη Λάρισα και μετά από 10 λεπτά έγινε το μπαμ και το τρένο έγινε μια μάζα, συρρικνώθηκε εντελώς. Έκατσα πίσω στο κάθισμα έσπασα την κλείδα. Έσπασαν τα τζάμια και είχα κόψει το αυτί μου. Όταν έγινε η σύγκρουση και σταμάτησε, άνοιξα τα μάτια μου και δεν έβλεπα τίποτα. Απόλυτο σκοτάδι, χάος. Το πρώτο πράγμα που κοίταξα ήταν να δω αν ήταν η φίλη μου καλά. Ο διάδρομος του τρένου ήταν γεμάτος λαμαρίνες, δεν είχε πολύ κόσμο. Συρθήκαμε για να βγούμε. Βγήκαμε από μια τρύπα. Περπατήσαμε, το τρένο είχε γυρίσει. Κάποιοι μας έλεγαν ελάτε από εδώ. Εγώ δε μπορούσα να βοηθήσω. Κοίταξα από το παράθυρο, ήμουν πολύ ψηλά και δε μπορούσα να πηδήξω κάτω. Ήταν άτομα κάτω. Το απόλυτο χάος είχαν εκτοξευτεί κάποια άτομα».
Βουρκωμένη η μάρτυρα συνέχισε την κατάθεση: «Κοιτάω τον παράδρομο ήταν πολύ ψηλά. Φοβόμουν πως αν έπεφτα από εκεί θα ήμουν παράλυτη. Έκανα πίσω. Είχα χάσει το κινητό μου για να μπορέσω να επικοινωνήσω με κάποιον.
Πέταξα τις βαλίτσες από το παράθυρο και πηδήξαμε πάνω στις βαλίτσες για να βγούμε. Πήγα ευθεία και κοιτούσα να βρω ανθρώπους για να βοηθήσω. Ήταν 11.45 και ακόμη δεν είχε έρθει κανένας. Αργότερα ήρθαν οι πυροσβέστες και μας βοήθησαν να φτάσουμε στο δρόμο. Δεν μπορούσα να κουνήσω το χέρι, χρειάστηκα βοήθεια για πιάσω το σχοινί και να ανέβω. Άκουγα φωνές πίσω από την φωτιά. Κάποια στιγμή ενώ ήμουνα πάνω στο τρένο άκουσα “βοήθεια καίγομαι” Δεν μπορούσα να πάω, δεν μπορούσα να βοηθήσω.
Είχαμε εντολή να απομακρυνθούμε, όταν κατεβήκαμε. Η φωτιά ήταν μπροστά μου. Ήταν μια τεράστια φωτιά. Είναι θαύμα το ότι καταφέραμε να βγούμε. θυμάμαι ότι είχα βγει μαύρη και κολλούσα, κολλούσαν τα χέρια μου. Ήταν κάτι πάρα πολύ βρώμικο, δεν ξέρω τι ήταν. Φύγαμε περίπου στις 12 από το σημείο. Είχε ακόμη παρά πολύ φωτιά. Από το βαγόνι καταφέραμε να βγούμε ελάχιστο .
«Θυμάμαι να εκτοξεύομαι μετά την σύγκρουση…»
Το ίδιο συγκλονιστική ήταν και η κατάθεση της Ανθής Βάσσου, επίσης επιβάτιδα στο βαγόνι 2 – κουπέ 6: «Καθόμασταν από την μεριά του διαδρόμου. Ανεβήκαμε στη Λάρισα μέχρι το δυστύχημα δεν έκανε στάση. Στην σύγκρουση ένιωσα έντονο χτύπημα, άρχισα να ταλαντεύομαι, έχασα τις αισθήσεις μου για κάποια δευτερόλεπτα. Βλέπαμε ελάχιστο φως από την φωτιά που άρχισε να εκδηλώνεται. Το κουπέ είχε διαλυθεί. Με ταρακούνησαν να σηκωθώ και απέκτησα τις αισθήσεις μου. Ακούγαμε κάποιες φωνές. Δεν μπορούσαμε να φύγουμε από τα παράθυρα μας καθώς από κάτω φαινόταν οι φλόγες.
Θυμάμαι να εκτοξεύομαι μετά την σύγκρουση. Όταν ανέκτησα τις αισθήσεις μου είδα ότι είχε ελάχιστο φως από τη φωτιά. Την έβλεπα πίσω μας. Ερχόταν ένα φως από το παράθυρο που βλέπαμε την φωτιά.
Είδαμε μια ανησυχία, να πηγαινοέρχονται ελεγκτές πριν την σύγκρουση. Είδαμε μια τρύπα και σύρθηκαμε προς τα εκεί για να βγούμε. Ότι είχε μέσα στο βαγόνι είχε διαλυθεί. Σπρώξαμε κάποια από αυτά και περάσαμε. Ήταν παραμορφωμένα τα βαγόνια. Τα παράθυρα ήταν μισόσπασμενα. Εκείνη την ώρα ακούγαμε βοήθεια. Ήταν πάρα πολύ αυτοί που φώναζαν. Κάποιοι προσπάθησαν να σπάσουν το παράθυρο. Εκεί είχαμε αποφασίσει ότι θα πηδήξουμε. Όμως ερχόταν ο καπνός πάνω μας. Ξέραμε πως ερχόταν η φωτιά. Αποφασίσαμε να ρίξουμε κάτω τις βαλίτσες. Βγήκαμε και πήγαινε προς τα πίσω. Πέσαμε από ύψος 3-4 μέτρα για να σωθούμε. Είχε σπασμένες λαμαρίνες και θα μπορούσαμε να καρφωθούμε. Το ένστικτο μου ήταν να σωθώ να πάρω ανάσα. Κατάλαβα το μπαμ στην αρχή δεν ξέρω αν ήταν έκρηξη».
«Δεν είδα φωτιά αλλά πάρα πολύ καπνό»
Η επιβάτιδα του βαγονιού 6, Αθανασία Μπάρτζου τόνισε στην κατάθεσή της: «Ξεκίνησα από την Λιβαδειά. Την ώρα τους δυστυχήματος ένιωσα το απότομο φρενάρισμα. Έπεσα μπροστά. Ξεκινήσαν οι αναταράξεις. Όταν σταμάτησα αναβόσβησαν τα φώτα. Σηκωθήκαμε. Ένα άνθρωπος από τον πανικό του άρχισε να κλωτσάει την πόρτα για να βγούμε. Άνοιξε η πόρτα και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε και να φεύγουμε. Ήταν λίγο απότομα. Αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε. Ήμασταν κοντά στο τούνελ. Δεν είδα φωτιά αλλά πάρα πολύ καπνό. Σταμάτησα να βοηθήσω έναν κύριο που είχε τραυματιστεί».
Δείτε φωτογραφίες από τη σημερινή προσέλευση στη δίκη:
Πηγή: onlarissa.gr
