Με αφορμή τη συμμετοχή του στη Berlin Art Week 2026, ο Θεσσαλός εικαστικός καλλιτέχνης, σκηνοθέτης και συγγραφέας Χρίστος Χαλικιάς μιλά στο magnesianews.gr για τη διαδρομή του, τη σύγχρονη τέχνη και το ταξίδι της δημιουργίας από την Ελλάδα στον κόσμο.
Η συμμετοχή σας στη Berlin Art Week 2026 αποτελεί μία σημαντική διεθνή διάκριση. Πώς βιώνετε αυτή τη στιγμή και τι σηματοδοτεί για την προσωπική και καλλιτεχνική σας διαδρομή;
Η συμμετοχή μου στη Berlin Art Week 2026 είναι αναμφίβολα μία από τις σημαντικότερες στιγμές της μέχρι σήμερα πορείας μου. Τη βιώνω με μεγάλη συγκίνηση, αλλά και με βαθιά αίσθηση ευθύνης. Όχι μόνο απέναντι στον εαυτό μου και τη δουλειά μου, αλλά και απέναντι σε όλους εκείνους που πιστεύουν ότι η τέχνη μπορεί ακόμη να λειτουργήσει ως γλώσσα επικοινωνίας ανάμεσα σε ανθρώπους, πόλεις και πολιτισμούς.
Για έναν καλλιτέχνη που ξεκίνησε δημιουργώντας στην Ελλάδα, συχνά κάτω από δύσκολες συνθήκες και μακριά από μεγάλα κέντρα αποφάσεων, η παρουσία σε έναν θεσμό όπως η Berlin Art Week δεν αποτελεί απλώς μια επαγγελματική επιτυχία. Είναι η απόδειξη ότι η επιμονή, η συνέπεια και η πίστη στο προσωπικό σου όραμα μπορούν να ανοίξουν δρόμους εκεί όπου αρχικά φαίνεται να υπάρχουν μόνο εμπόδια.
Κοιτάζοντας πίσω, δεν βλέπω μόνο εκθέσεις, βιβλία ή καλλιτεχνικά πρότζεκτ. Βλέπω αμέτρητες ώρες δουλειάς, αμφιβολίας, αναζήτησης και προσωπικών υπερβάσεων. Βλέπω μια διαδρομή που χτίστηκε βήμα βήμα, χωρίς συντομεύσεις. Γι’ αυτό και η συμμετοχή μου στο Βερολίνο έχει για μένα έναν ιδιαίτερο συμβολισμό: είναι η επιβεβαίωση ότι η τέχνη μπορεί να ξεκινήσει από ένα μικρό ατελιέ στην Αθήνα και να βρεθεί στο επίκεντρο ενός διεθνούς διαλόγου.
Ταυτόχρονα, θεωρώ πως αυτή η συμμετοχή δεν είναι ένας προορισμός αλλά ένας σταθμός. Η τέχνη δεν είναι αγώνας ταχύτητας ούτε κατάκτηση τίτλων. Είναι ένα συνεχές ταξίδι αναζήτησης. Και κάθε φορά που ένα έργο συναντά ανθρώπους διαφορετικών χωρών, γλωσσών και εμπειριών, αποκτά μια νέα ζωή.
Αν κάτι έχω μάθει μέσα από αυτή τη διαδρομή, είναι ότι η τέχνη δεν γνωρίζει σύνορα. Τα μόνα σύνορα που υπάρχουν είναι εκείνα που βάζουμε εμείς στον εαυτό μας. Και ίσως η μεγαλύτερη χαρά ενός δημιουργού είναι να βλέπει αυτά τα σύνορα να καταρρέουν μέσα από το ίδιο του το έργο.
Το έργο σας κινείται ανάμεσα στην εικαστική δημιουργία, τη λογοτεχνία, το θέατρο και την περφόρμανς. Ποια είναι η κοινή καλλιτεχνική «ρίζα» που ενώνει όλες αυτές τις διαφορετικές μορφές έκφρασης;
Αν έπρεπε να εντοπίσω μία κοινή ρίζα πίσω από όλα όσα κάνω, είτε πρόκειται για ζωγραφική, είτε για λογοτεχνία, θέατρο ή περφόρμανς, θα έλεγα πως είναι η ανάγκη μου να αφηγούμαι ιστορίες και να δίνω μορφή σε όσα συνήθως παραμένουν αόρατα.
Δεν αντιμετώπισα ποτέ τις τέχνες ως ξεχωριστά πεδία. Για μένα αποτελούν διαφορετικές γλώσσες που προσπαθούν να εκφράσουν την ίδια αγωνία: να κατανοήσουμε καλύτερα τον άνθρωπο, τη μνήμη, τον χρόνο, την απώλεια, τον έρωτα, τη μοναξιά, την ελπίδα. Άλλοτε αυτή η ανάγκη γίνεται χρώμα πάνω σε έναν καμβά, άλλοτε λέξεις πάνω σε μια σελίδα, άλλοτε σώμα και κίνηση επάνω στη σκηνή.
Πιστεύω ότι κάθε έργο τέχνης είναι πρωτίστως μια πράξη επικοινωνίας. Μια απόπειρα να χτιστεί μια γέφυρα ανάμεσα στον δημιουργό και στον θεατή. Γι’ αυτό και δεν με απασχολεί τόσο το μέσο όσο η αλήθεια που μεταφέρει.
Η Αθήνα, και ιδιαίτερα οι γειτονιές της όπως η Κυψέλη και η Πατησίων, εμφανίζονται συχνά ως πηγή έμπνευσης στη δουλειά σας. Τι είναι αυτό που σας γοητεύει στην αστική εμπειρία και πώς μετασχηματίζεται σε τέχνη;
Η Αθήνα δεν είναι απλώς το σκηνικό της δουλειάς μου. Είναι ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της. Είναι μια πόλη γεμάτη αντιθέσεις, όπου το φως συνυπάρχει με το σκοτάδι, η ομορφιά με τη φθορά, η ελπίδα με τη ματαίωση.
Η Κυψέλη και η Πατησίων είναι τόποι με τεράστια αφηγηματική δύναμη. Κάθε πολυκατοικία, κάθε μπαλκόνι, κάθε παράθυρο κρύβει μια ανθρώπινη ιστορία.
Σε μια εποχή όπου η εικόνα καταναλώνεται γρήγορα και η προσοχή του κοινού δοκιμάζεται καθημερινά, ποιος είναι ο ρόλος της σύγχρονης τέχνης και ποια ευθύνη φέρει ο καλλιτέχνης σήμερα;
Ζούμε σε μια εποχή ταχύτητας. Η τέχνη δεν χρειάζεται να φωνάζει, αλλά να δημιουργεί στιγμές σιωπής. Να μας κάνει να σταματάμε, να παρατηρούμε, να αισθανόμαστε.
Η ευθύνη του καλλιτέχνη είναι η ειλικρίνεια. Να μην δημιουργεί για τον αλγόριθμο ή τη μόδα, αλλά από εσωτερική ανάγκη.
Το Βερολίνο θεωρείται μία από τις σημαντικότερες πρωτεύουσες της σύγχρονης τέχνης παγκοσμίως. Τι προσδοκάτε από αυτή τη συμμετοχή και ποιο μήνυμα θέλετε να μεταφέρετε στο διεθνές κοινό;
Το Βερολίνο είναι μια πόλη διαλόγου. Δεν βλέπω τη συμμετοχή ως επιβεβαίωση αλλά ως συνάντηση.
Θα ήθελα το έργο μου να μεταφέρει κάτι από την ελληνική εμπειρία, αλλά και κάτι οικουμενικό: ότι όλοι μοιραζόμαστε τις ίδιες ανθρώπινες αγωνίες.
Κοιτάζοντας το μέλλον, ποιο είναι το προσωπικό σας όραμα;
Θέλω να συνεχίσω να εξελίσσομαι ως δημιουργός, να αναπτύσσω νέες συνεργασίες και να δουλεύω πάνω σε έργα που ενώνουν διαφορετικές μορφές τέχνης.
Ο Βόλος και η Θεσσαλία αποτελούν κομμάτι της διαδρομής σας. Πόσο σας έχουν επηρεάσει;
Η Θεσσαλία είναι κομμάτι της ταυτότητάς μου. Εκεί διαμορφώθηκε ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο.
Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους νέους καλλιτέχνες;
Να εμπιστευτούν τη φωνή τους, να έχουν υπομονή και να συνεχίζουν να δημιουργούν. Η τέχνη χρειάζεται χρόνο και επιμονή.
