Με αφορμή τα σημερινά γενέθλιά του, ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας Δημήτρης Κουρέτας μοιράζεται μια ιστορία από το 1989 που αποκτά σχεδόν συμβολικό χαρακτήρα για τη σχέση δασκάλου–μαθητή, επιστήμης και ανθρώπινης αλληλεγγύης.
Στην αφήγησή του, ο ίδιος επιστρέφει σε μια κρίσιμη στιγμή της ακαδημαϊκής του πορείας, όταν, ολοκληρώνοντας τη διατριβή του στο Θεαγένειο και έχοντας μπροστά του μια προοπτική στις ΗΠΑ, βρέθηκε αντιμέτωπος με πρακτικές δυσκολίες. Εκεί, όπως περιγράφει, μια απρόσμενη οικονομική ενίσχυση συνδέθηκε με μια πράξη διακριτικής στήριξης από τον τότε διευθυντή του, αφήνοντας ένα αποτύπωμα που, όπως φαίνεται, τον συνοδεύει μέχρι σήμερα.
Όπως γράφει “Γενέθλια σήμερα και ευχαριστώ όλους και όλες που στέλνουν μηνύματα. Τους ευχαριστώ ειλικρινά που με έχουν στο μυαλό τους . Με οποιοδήποτε τρόπο .
Εγώ όμως θα σας πω μια αληθινή ιστορία που εκτυλίχθηκε στα γενέθλια μου το 1989. Πριν από 37 χρόνια. Είχα ολοκληρώσει την διατριβή μου στο ερευνητικό τμήμα του Θεαγένειου αντικαρκινικου Θεσσαλονίκης και είχα εξασφαλίσει και μια θέση στην Αμερική . Όμως εφόσον είχα τελειώσει η υποτροφία μου τελείωσε και έπρεπε να βρω χρήματα για τους επόμενους 3 μήνες . Καθόμουν λοιπόν στο γραφείο μου και κοιτούσα τον τοίχο. Ήταν απόγευμα . Μπαίνει ο διευθυντής καθηγητής Ορφέας Αντωνογλου και μου λέει ότι υπήρχε ένας φάκελος κάτω στο κουτί μου και να πάω να τον πάρω. Πάω κάτω στο ισόγειο και παιρνω τον φάκελο. Τον ανοίγω και βλέπω ότι η ελληνική εταιρεία για τον καρκίνο που απένειμε έπαινο για μια δημοσιευμενη δουλειά μου και μαζί και 80.000 δρχ. Λέω στον Αντωνογλου : καλά γίνονται αυτά ;
Ε ναι μου λέει , προφανώς σε είδαν στο συνέδριο τον Μάρτιο .
Αυτές οι 80.000 ήταν ότι πρέπει για να βγω μέχρι να φύγω Βοστώνη το φθινόπωρο. Χαρούμενος έφυγα και πήγα να κεράσω την παρέα μου.
Όταν πέθανε ο Αντωνογλου το 2011 , με έβαλαν να πω τον επικήδειο τον οποίο θα αναρτησω κάποια στιγμή . Με πλησιάζει ο Σάκης ο Παπαγεωργίου συνάδελφος και μου λέει :
Μην κλαίς γιατί ο Ορφέας δεν ήθελε να τον κλάψουμε . Πόσο σε αγαπούσε ρε Δημήτρη. Θυμάμαι όταν ήσουν στη Βοστώνη με έστελνε να πάρω την αθλητική ηχώ της Δευτέρας να στην στείλει στην Αμερική . Και εκείνο με τα χρήματα ρε παιδί μου;
Ποια χρήματα ρε Σάκη ;
Εκείνο με τις 80.000 τοτε. Ήμουν ταμίας στην εταιρεία και μας είχε πει ότι θα τα έβαζε αυτός αλλά να μην το μάθεις ποτέ. Τώρα όμως που δεν ζει στο λέω.
Τι λες μωρέ του λέω; Τι λες ; Ο Ορφέας εβαλε τα χρήματα ;
Ναι αλλά δεν το ήξερε κανείς μόνο εγώ .
Κάθε 2 Μαίου λοιπόν εγώ δεν μπορω να μην θυμηθώ. Και δεν μπορώ να γινομουν κάτι λιγότερο από κείνον που σημάδεψε τη ζωή μου”.
