Ένα ρολόι σταματημένο με την ώρα να έχει «παγώσει» στις «11.18» βρίσκεται απέναντι από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Λάρισας. Στο μνημείο που έχει στηθεί μερικά μέτρα από την είσοδο του σταθμού ο κόσμος αφήνει καθημερινά λουλούδια, κεριά και τα δικά του μηνύματα, μετά το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, όταν και ο χρόνος σταμάτησε για τις 57 ψυχές που χάθηκαν στη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών.
Εκεί, ο Γιώργος Νταφούλης, από τις πρώτες μέρες του σιδηροδρομικού δυστυχήματος, αποφάσισε να κάνει το «ελάχιστο» για τους ανθρώπους που έχασαν τα παιδιά τους μέσα στα δύο τρένα που συγκρούστηκαν, παίρνοντας την πρωτοβουλία να διατηρεί αυτό το μνημείο και να φροντίζει ώστε τα κεράκια των 57 ψυχών που χάθηκαν να είναι αναμμένα μέρα-νύχτα.
«Όσο χτυπάει η καρδιά μου θα είμαι εδώ να το φροντίζω», σημειώνει νωρίς το απόγευμα της Κυριακής που τον συνάντησε η larissanet, αλλάζοντας μηχανισμούς σε κάποια από τα κεράκια που δεν λειτουργούσαν. Με το ποδήλατό του ο κ. Γιώργος πηγαίνει κάθε μέρα στην πλατεία απέναντι από τον σταθμό του ΟΣΕ και επιδιορθώνει ότι έχει χαλάσει ή φροντίζει τα λουλούδια που αφήνει ο κόσμος.
«Τι θα έκανα αν ήταν το παιδί μου»;
Ο κ. Γιώργος όσο μιλάει, επεξεργάζεται κάποια από τα ηλεκτρονικά κεριά που βρίσκονται στο μνημείο, «είναι 57, όσες και οι ψυχές των ανθρώπων που έφυγαν εκείνο το βράδυ από τη ζωή», σημειώνει και βάζει σε λειτουργία έναν από τους μηχανισμούς που δεν λειτουργούσαν.
Είχε περάσει το πρωί της ίδιας μέρας και είχε δει ποιοι δεν δούλευαν και τους πήρε στο εργαστήριό του για να τους επισκευάσει. «Κύριε, Γιώργο;» ακολούθησε η ερώτηση με δισταγμό και κόμπιασμα, «είχατε κάποιον δικό σας άνθρωπο μέσα στα τρένα;»
«Εγώ σε εκείνο το τρένο δεν είχα κανέναν δικό μου άνθρωπο. Ούτε κάποιο συγγενή, ούτε κάποιο φίλο, γνώρισα όμως κάποιους από αυτούς μετά από ότι συνέβη εδώ πέρα», απαντά. Ο λόγος που εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, βρίσκεται εκεί και φροντίζει το μνημείο είναι τόσο απλός για τον ίδιο, αλλά συγχρόνως κρύβει μία τεράστια δύναμη.
«Έχω κι εγώ δύο παιδιά και η σκέψη μου ήταν πως αν εμένα μου συνέβαινε κάτι αντίστοιχο τι θα έκανα; Η αλήθεια είναι πως δεν θέλω ούτε λεπτό να το φανταστώ, αλλά προσπάθησα να μπω για λίγο στη θέση των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους. Γνώρισα μάλιστα κάποιους από αυτούς και μοιράστηκαν πράγματα εδώ μαζί μου. Η απορία όμως που γεννήθηκε από τη πρώτη στιγμή μέσα μου ήταν «τι θα έκανα αν ήταν μέσα σε αυτό το τρένο ένα δικό μου παιδί;»
«Από την πρώτη στιγμή που συνέβη αυτό το δυστύχημα, αισθάνθηκα σα να χάνω εγώ το παιδί μου. Τίποτα άλλο δεν ένιωσα, όταν έμαθα αυτή την είδηση. Όπως άκουσα κάποιον γονιό να λέει, εγώ δεν έκλαψα, αλλά το αισθάνομαι μέσα μου αυτό το τραγικό γεγονός που συνέβη το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου. Δεν μπορώ φυσικά να νιώσω τον πόνο αυτών των γονιών και κανείς δεν μπορεί να τον νιώσει αν δεν το ζήσει. Έτσι, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω γι’ αυτούς που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους μέσα σε εκείνο το τρένο», εξηγεί, απαντώντας παράλληλα στο γιατί κάθε μέρα βρίσκεται εκεί και φροντίζει το μνημείο σα να ήταν το σπίτι του.
Οι πρώτες μέρες
Πολλοί ένιωσαν όπως ο κ. Γιώργος. Γονείς πενθούσαν μαζί με τους συγγενείς των Τεμπών, γιατί σκέφτηκαν πως μέσα στο τρένο θα μπορούσαν να είναι τα δικά τους παιδιά, φοιτητές και μαθητές οργίστηκαν γιατί θα μπορούσαν να κάθονται αυτοί σε μία από τις θέσεις της αμαξοστοιχίας και να ταξιδεύουν στην πόλη που σπουδάζουν ή να επισκεφθούν οικογένειες και φίλους.
Λουλούδια, κεριά και μηνύματα τοποθετούνταν απέναντι από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Λάρισας σχεδόν από τις πρώτες μέρες μετά την τραγωδία των Τεμπών.
«Θυμάμαι, είχαν έρθει κάποια παιδιά, πρέπει να ήταν φοιτητές αν δεν κάνω λάθος κι άφησαν λουλούδια. Ακολούθησαν οι μέρες που βγήκαν χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους κι όπως σε όλη την Ελλάδα, έτσι έφτασαν κι εδώ στον ΟΣΕ κι άφησαν πάρα πολλές ανθοδέσμες. Γέμισε ο τόπος από λουλούδια κι ανθοδέσμες», αναφέρει ο κ. Γιώργος που βάζει στη σειρά τις γλάστρες που βρίσκονται στο σημείο.
«Επειδή λυπήθηκα να τα αφήσω έτσι να καταστραφούν όλα αυτά, άρχισα να τις τοποθετώ σ’ ένα κύκλο όπως είναι τώρα. Παράλληλα, μαζί με τα λουλούδια ο κόσμος ξεκίνησε να φέρνει πολλά κεράκια με μηχανισμό. Βλέποντάς τα σκέφτηκαν πως αν τα αφήσουν έτσι, όλα θα πάνε χαμένα και άρχισα σιγά-σιγά να τα μαζεύω, να τα επιδιορθώνω και γενικά να τα συντηρώ», προσθέτει συνεχίζοντας να συμμαζεύει το μνημείο.
«Ήδη έχω μαζί μου κάποια, που τα πήρα το πρωί και τα επιδιόρθωσα στο σπίτι μου». Ο κ. Γιώργος είναι συνταξιούχος εδώ και χρόνια, αλλά στο παρελθόν εργαζόταν ως μηχανικός σε εργοστάσιο της περιοχής. «Κάθε μέρα ότι δεν δουλεύει έρχομαι, το παίρνω και το επισκευάζω. Έχω ένα εργαστήριο στο σπίτι και εκεί κάνω ότι επιδιορθώσεις χρειάζονται», εξηγεί.
«Φυσικά, αυτό δεν απαιτεί μόνο να τα φτιάξεις, χρειάζεται πέρα από χρόνο και χρήματα για τα ανταλλακτικά, αλλά δεν με πειράζει. Εγώ κάνω ότι αισθάνομαι πως πρέπει να γίνει και είναι μία ασχολία που μου αρέσει», συμπληρώνει.
«Όσο χτυπά η καρδιά μου…»
«Κάποια στιγμή μαζεύτηκαν πάρα πολλά πράγματα εδώ μπροστά από τον σταθμό του ΟΣΕ κι έτσι ξεκίνησα να τα φροντίζω. Στην πορεία ο κόσμος άρχισε να φέρνει γλάστρες με λουλούδια κι εκεί ξεκίνησα και να ποτίζω τα φυτά, αλλά και να συντηρώ τις γλάστρες. Πολλές φορές και πάλι με δικά μου έξοδα, αγοράζω νέες γλάστρες αν έχουν φθορές οι υπάρχουσες και συνεχίζω να φροντίζω ότι μπορώ», δηλώνει ο κ. Γιώργος, τη στιγμή που ένας περαστικός σταματά τη συζήτηση και του δίνει συγχαρητήρια γι’ αυτό που κάνει. Η οργή, η αδικία και η θλίψη για ότι συνέβη το βράδυ στα Τέμπη είναι φανερή στα λόγια.
«Δεν έχω οξυγόνο», φώναξαν στις 26 Ιανουαρίου 2025 οι πολίτες σε Ελλάδα και εξωτερικό, μετά και τις ηχογραφήσεις που βγήκαν στη δημοσιότητα, ζητώντας από τη Δικαιοσύνη να ρίξει φως στο βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου κι όσοι εμπλέκονται να τιμωρηθούν.
Ο κ. Γιώργος, εκείνες τις ημέρες ενημερώθηκε πως συγγενείς των θυμάτων πέρασαν από το σημείο όπου κάποιοι από αυτούς έβαλαν τα κλάματα μπροστά από το μνημείο. «Ήρθαν δύο συγγενείς θυμάτων στο δρόμο τους για να πάνε στο σημείο που έγινε το δυστύχημα και όταν έφτασαν εδώ μπροστά άρχισαν να κλαίνε. Επειδή δεν ήμουν εδώ εκείνη την ώρα και με ενημέρωσαν μετά, ρώτησαν για το ποιος το συντηρεί όλο αυτό κι αν είχα χάσει κάποιον δικό μου άνθρωπο. Μου είπαν ότι φιλούσαν την εικόνα με τα παιδιά κλαίγοντας και ευχαρίστησαν που συντηρείται αυτό εδώ το μνημείο».
Βοήθεια
Ο κ. Γιώργος δεν έχει δεχθεί καμία βοήθεια, αλλά ούτε ζητάει και τίποτα από κανέναν. Η μόνη του αγωνία είναι τι θα γίνει αυτό το μνημείο, αν δεν μπορεί ο ίδιος να πάει κάποια στιγμή. «Εγώ είμαι μεγάλος σε ηλικία, σε μερικά χρόνια στο μέλλον δεν ξέρω τι θα απογίνει αυτό εδώ το μνημείο, αλλά και ποιος θα το συντηρήσει. Απαιτείται και χρόνος, αλλά και χρήμα».
«Κανείς δεν έχει ψάξει να με βρει από τις Αρχές της πόλης για να μου προτείνει κάτι. Μόνο άνθρωποι που μου δίνουν συγχαρητήρια γι’ αυτή εδώ την προσπάθεια. Εγώ δεν ζητάω τίποτα από κανέναν και δεν απαιτώ και τίποτα. Όποιος θέλει να βοηθήσει θα με βρει. Όλα είναι δεκτά. Ο κόσμος έρχεται ακόμα και αφήνει λουλούδια και κεράκια και θα συνεχίσει πιστεύω να το κάνει.
Σε λίγες μέρες θα έχουμε την επέτειο των δύο ετών και όπως είναι λογικό πλήθος κόσμου θα έρθει ξανά εδώ στην πλατεία και θα αφήσει πράγματα».
Κάθε μέρα πηγαίνει για μία με δύο ώρες στο μνημείο, κάποιες φορές και το πρωί και το απόγευμα, για να καθαρίσει το χώρο. Μάλιστα, το τελευταίο διάστημα ο ίδιος αποφάσισε να περιφράξει το σημείο με μία δική του κατασκευή.
«Αρχικά το έκλεισα, γιατί υπήρχαν πολλά σκουπίδια. Επίσης ακόμα και σήμερα, υπάρχουν άνθρωποι που δεν προσέχουν και κάνουν ζημιές. Έρχομαι πολλά πρωινά και μαζεύω ή επιδιορθώνω ότι έχει συμβεί το βράδυ.
Ξέρω πως θα συνεχίσει να γίνεται, πολλοί δεν αλλάξουν τη νοοτροπία τους κι από την άλλη εγώ θα συνεχίσω να έρχομαι εδώ και να φροντίζω αυτό το μνημείο. Είναι κάτι που έχει μπει μέσα στην καρδιά μου, σκέψου πως αν δεν έρθω έστω και μία μέρα νιώθω πως θα σκάσω», σημειώνει ενώ υπάρχουν και πολλές φορές που βρίσκεται μαζί του και η σύζυγός του «για να του συμπαρασταθεί», λέει με χαμόγελο.
Όσο για το μέλλον όπως σημειώνει «δεν υπάρχει μία ξεκάθαρη σκέψη για το πώς θα είναι αυτό το μέρος, κάθε φορά προσπαθώ να το φροντίζω και να το κάνω καλύτερο».
«Δεν είναι διαφήμιση, δεν το κάνουμε για εμάς…»
Λίγο πριν αποχαιρετιστούμε, ρωτάμε ξανά τον κ. Γιώργο αν θα ήταν καλύτερο να έχει βοήθεια σε όλο αυτό που έχει ξεκινήσει ο ίδιος.
«Εγώ δεν ζητάω τίποτα, όποιος θέλει να προσφέρει κάτι θα είναι ευπρόσδεκτο, αλλά θα ήθελα ότι γίνεται να μην φέρει το όνομα κανενός από πίσω. Δεν το κάνουμε για εμάς όλο αυτό, αλλά για τις 57 ψυχές που χάθηκαν εκείνο το βράδυ», αποκρίνεται.
«Το προηγούμενο διάστημα μου είχαν πει να έρθουν και να βάλουν κάποια κάγκελα, αλλά ζήτησαν να μπει και το όνομά τους. Εγώ δεν έχω βάλει κανένα όνομα εδώ και θα ήθελα να συνεχιστεί έτσι. Αν κάποιος θέλει να βοηθήσει με κάποιο τρόπο θα ήθελα να γίνει χωρίς κάποια διαφήμιση, καθώς όλο αυτό δεν γίνεται για εμπορικούς λόγους.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν προσφέρει πολλά, όπως τη φωτογραφία με το τζάμι για να μην χαλάσει από τη βροχή ή σε κάποιες αγορές που έχω κάνει, υπήρχαν άνθρωποι που μοιράστηκαν το έξοδο», δηλώνει ο ίδιος.
«Ο κόσμος πάντως μπορεί να φέρνει και κεράκια και λουλούδια, εγώ όσο χτυπάει η καρδιά μου και μπορώ θα είμαι εδώ για να το φροντίζω το μέρος», ξεκαθαρίζει ο κ. Γιώργος δίνοντας την υπόσχεση πως κανείς δεν θα πρέπει να ξεχάσει τους 57 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους εκείνο το βράδυ.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
