Εξαιρετικά δαπανηρό και καρκινογόνο, αν το υπόλειμμα οδηγηθεί προς καύση, είναι το σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων που προτείνει η Δημοτική Αρχή Βόλου, επισημάνθηκε, σε εκδήλωση που οργάνωση η δημοτική παράταξη Δρόμοι Συνεργασίας, σήμερα στο Βόλο, με ομιλητές δύο μέλη της Πρωτοβουλίας Συνεννόησης για τη Διαχείριση των απορριμμάτων.
Όπως ανέφερε ο Βαγγέλης Στογιάννης η μια μονάδα διαχείρισης απορριμμάτων είναι πανάκριβη, έντασης κεφαλαίου και έχει ανάγκη από όσο το δυνατόν μεγαλύτερες ποσότητες απορριμμάτων για να γίνουν αποσβέσεις.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά «είναι μια πρώτης τάξεως «φερετζέδες», ώστε να αποκομίζονται παράνομα, μαζί με το αστικό σκουπίδι, βιομηχανικά και βιοτεχνικά απόβλητα. Εκεί πουλούν ορισμένοι «έξυπνοι» δήμαρχοι εκδούλευση στους επιχειρηματίες των περιοχών τους, οι οποίοι θα έπρεπε να πληρώσουν για την ασφαλή διαχείριση των αποβλήτων τους 1000 €/τόνο».
Όπως εξήγησε, η πρακτική που εφαρμόζεται, είναι ότι τα απόβλητα συνλλέγονται με το αστικό σκουπίδι, πηγαίνουν σε σταθμό μεταφόρτωσης, περνούν από μια πρέσα, με αποτέλεσμα να συμπιέζονται και να διεισδύουν οι τοξικές ουσίες μέσα στο «αθώο» αστικό σκουπίδι. «Πρόκειται για μικρό σκουπίδι, επιμολυσμένο με τοξικά απόβλητα», τόνισε.
Τα εργοστάσια αυτά, σύμφωνα με τον κ. Στογιάννη, παίρνουν λίγα σιδηρούχα (αλουμίνιο σε ποσοστό 5-6%) και τα υπόλοιπα θα γίνουν ένα τοξινωμένο εδαφοβελτιωτικό (το λένε κομπόστ αλλά ο όρος είναι clo, που έχει πολλά βαρέα μέταλλα και τοξικά και είναι ακατάλληλο για καλλιέργειες), που θα πέσει για εδαφική κάλυψη στον ΧΥΤΑ και θα γίνει δευτερογενές καύσιμο rdf ή srf, ανάλογα με τον τύπο του εργοστασίου.
Αν το srf καεί στην τσιμεντοβιομηχανία, όλα τα βαρέα μέταλλα θα μετατραπούν σε στοιχειακή μορφή, που είναι αδύνατο να διαχειριστούν ασφαλώς, στις τέφρες. Από τις τέφρες, με την υγρασία θα πάνε στον υδροφόρο ορίζοντα, με αποτέλεσμα να προκληθεί καρκίνος, τόνισε. Πρόσθεσε δε ότι χημικά όπως χρώμιο, αν περάσουν από καύση, θα βρίσκεται στην τέφρα ως εξασθενές, που στην πράξη σημαίνει καρκίνος με …τηλεμεταφορά, ενώ τοξινωμένα θα είναι ακόμη τα μικροσωματίδια της τέφρας που θα διαφύγουν στην ατμόσφαιρα.
«Αν προωθηθεί μια τέτοια εγκατάσταση σημαίνει ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση ή η Διοίκηση, επιλέγει, οι δημότες να πληρώσουν αδρά δημοτικούς φόρους, στην ουσία για τον καρκίνο με τον οποίο θα αρρωστήσουν», ανέφερε ο κ. Στογιάννης, που εξήγησε ότι στο εξωτερικό προς καύση οδηγείται ένα 20% καθαρών, χωρίς υπόλειμμα και ασυμπίεστων σκουπιδιών και όχι το σύνολο.
Το εναλλακτικό μοντέλο διαχείρισης
Ο Τάσος Κεφαλάς, μέλος της Πρωτοβουλίας Συνεννόησης για τη Διαχείριση των απορριμμάτων, αναφέρθηκε στο εναλλακτικό μοντέλο διαχείρισης των απορριμμάτων.
Αυτό που μέχρι τώρα εμφανίζονταν σαν βασική επιλογή της Πολιτείας και πολλών Περιφερειών ήταν ένα συγκεντρωτικό μοντέλο διαχείρισης, που στηρίζεται στην παρουσία μεγάλων ποσοτήτων σύμμικτων (ανακατεμένων) απορριμμάτων, τη στιγμή που η νομοθεσία πλέον και οι συνήθεις πρακτικές σ’ όλο τον κόσμο είναι η πρόληψη, η διαλογή κλπ., τόνισε.
Όπως εξήγησε το εναλλακτικό μοντέλο διαχείρισης στηρίζεται σε μια αντιδιαμετρική λογική, που αναφέρει ότι το μέγιστο περιβαλλοντικό, οικονομικό και κοινωνικό όφελος, βρίσκεται σε έναν τύπο διαχείρισης, όπου ξεχωρίζουμε τα απορρίμματα, κοντά στον τόπο της παραγωγής τους, με σκοπό να τα αξιοποιήσουμε για να τα επαναφέρουμε στον κύκλο της παραγωγής ζωής.
Σύμφωνα με τον κ. Κεφαλά, το κρίσιμο σημείο είναι οι υποδομές υποδοχής διαχωρισμένων υλικών, που δεν αφορούν τη μεταφορά τους σε μακρινές αποστάσεις, ενώ τόνισε ότι η δουλειά αυτή μπορεί να γίνει με δημοτικές υποδομές, κατά βάση. «Εκ των πραγμάτων όταν τα υλικά είναι διαχωρισμένα γίνεται ήπια διαχείριση, που είναι ασφαλής, πιο εύκολη και πιο οικονομική», ανέφερε, προσθέτοντας ότι οι μεγάλες μονάδας διαχείρισης δεν είναι απαραίτητο να προσφέρουν οικονομία κλίμακας, κάτι που τεκμηριώνεται οικονομικά και τεχνικά. «Το κόστος όχι μόνο δεν θα ανέβει, αλλά μπορούσε να το κατεβάσουμε και κάτω από τα σημερινή επίπεδα», ανέφερε χαρακτηριστικά.
