Ένα βιβλίο με εξαιρετικό επιστημονικό και τοπικό ενδιαφέρον, παρουσιάστηκε σήμερα το απόγευμα σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε από το επιστημονικό συμβούλιο του Νοσοκομείου Βόλου, στο αμφιθέατρο του νοσηλευτικού ιδρύματος, που συνέγραψαν μετά από έρευνα τεσσάρων περίπου χρόνων, ο χειρουργός Γιάννης Κωστής και ο Δρ κοινωνιολόγος Βασίλης Ντακούμης, βασιζόμενοι στα αρχεία του «Αχιλλοπούλειου» και τη διαχρονική του πορεία στα 110 χρόνια λειτουργίας του.
Τίτλος του βιβλίου είναι «Διερευνώντας το Νοσοκομείο Βόλου, Ιατρικά και Κοινωνικά χαρακτηριστικά της πορείας του Αχιλλοπούλειου Γενικού Νοσοκομείου Βόλου κατά την περίοδο 1903-2013 (110 χρόνια)» και το ενδιαφέρον είναι επιστημονικό και τοπικό, καθώς περιλαμβάνει πολύ χρήσιμα στοιχεία από το τέλος του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα, τόσο για ιατρικά ζητήματα όσο και για την ταυτότητα των ασθενών.
Τρία μέρη
Το βιβλίο με τίτλο: «Διερευνώντας το Νοσοκομείο Βόλου, Ιατρικά και Κοινωνικά χαρακτηριστικά της πορείας του Αχιλλοπούλειου Νοσοκομείου Βόλου κατά την περίοδο 1903-2013 (110 χρόνια)», απαρτίζεται από τρία μέρη και έχει 460 σελίδες:
Στο 1ο μέρος, παρουσιάζονται βιβλιογραφικά η εξέλιξη της ιατρικής γενικά ανά τους αιώνες, καθώς και η εξέλιξη των θεραπειών για μερικές παθήσεις, κατά τη διάρκεια από το τέλος του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα. Παρουσιάζονται ακόμη ορισμένες απόψεις μας για την υγεία τόσο από ιατροτεχνική, όσο και από ανθρωποκεντρική και κοινωνική άποψη.
Στο 2ο μέρος παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της ερευνητικής προσπάθειας των συγγραφέων για το Νοσοκομείο Βόλου, κατά την περίοδο 1903 – 2013, οι παρατηρήσεις, τα συμπεράσματα, καθώς και οι σκέψεις τους για αλλαγές στη νοσοκομειακή λειτουργία. Επίσης, παρατίθενται οι απόψεις για τη θητεία τους στη διοίκηση του Νοσοκομείου Βόλου όπως τις κατέθεσαν πέντε Πρόεδροι του Νοσοκομείου: Ο κ. Μίμης Παπαϊωάννου, ο κ. Αναστάσιος Γάτος, ο κ. Αρίσταρχος Νιζάμης, ο κ. Γιάννης Λουλούδας και ο κ. Γιώργος Σπηλιόπουλος.
Τέλος, στο 3ο μέρος του βιβλίου, περιλαμβάνονται, ως παράρτημα, οι πίνακες της έρευνας. Όλα τα στοιχεία της παρούσας έρευνας είναι βασισμένα στα αρχεία του Νοσοκομείου Βόλου.
Η συνεργασία των συγγραφέων (Γ. Κωστής – Β. Ντακούμης) ξεκίνησε περίπου πριν από 4 χρόνια με σκοπό να αξιοποιηθεί ο μεγαλύτερος δυνατός όγκος στοιχείων που επιλέχθηκαν με αυστηρά επιστημονική μεθοδολογία.
Η προσπάθειά έχει ως σκοπό, αγγίζοντας το παρελθόν, να γίνουν υποθέσεις για το μέλλον, καταθέτοντας τις ελπίδες και τις προτάσεις τους.
Τα συμπεράσματα της έρευνας
Από ένα πληθυσμό νοσηλευθέντων τα 110 χρόνια (1903 – 2013) 102.951 ασθενών, ερευνήθηκε ένα δείγμα 5.147 αρρώστων, που νοσηλεύτηκαν στο διάστημα πάνω από έναν αιώνα, ερευνήθηκαν χαρακτηριστικά όπως το φύλο, η ηλικία, η καταγωγή, το επάγγελμα, η πάθηση που έπασχαν, οι μέρες νοσηλείας και η έκβαση της αρρώστιας τους, καθώς και συνδυασμοί αυτών των παραμέτρων.
Ενδεικτικά μερικά αποτελέσματα της έρευνας είναι:
1. Προοδευτική αύξηση των γυναικών να νοσηλεύονται, που στα πρώτα χρόνια ήταν εξαίρεση.
2. Συνεχής Αύξηση της μέσης ηλικίας των νοσηλευόμενων, παράλληλα με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής.
3. Μείωση του μέσου χρόνου νοσηλείας, οφειλόμενου κυρίως στην αποτελεσματικότητα των θεραπειών.
4. Μείωση των νοσηλειών από λοιμώξεις, πολλές από τις οποίες εξαφανίστηκαν (ελονοσία, ευλογιά κ.ά.).
5. Αύξηση των νοσηλειών από καρκίνο από το 1995 και εκρηκτικά από 2009, οφειλόμενη στις δυνατότητες του νοσοκομείου σε αξονικές τομογραφίες και χημειοθεραπείες, που απογειώθηκαν με την έλευση ογκολόγου- παθολόγου.
6. Οι παθήσεις συστημάτων αναπνευστικού, κυκλοφορικού, πεπτικού κ.α. δεν είχαν ιδιαίτερες αυξομειώσεις, έχουν όμως αλλάξει, αφού εμφανίστηκαν η στεφανιαία νόσος, τα εγκεφαλικά επεισόδια, η χολολιθίαση, οι κήλες, που δεν υπήρχαν τα παλιά χρόνια.
Τα στοιχεία των ασθενών
Από τους οι πίνακες της έρευνας, που βασίζονται στα αρχεία του Νοσοκομείου Βόλου προκύπτει ότι ο αριθμός των νοσηλευόμενων από 353 το 1905, αυξήθηκε σε 24.385 το 2005 και το 2013 ήταν 23.917.
Τέλος, η θνησιμότητα των ασθενών το 1905 ήταν 5,3%, το 1915 ανέβηκε στο 11,3, με αποκορύφωνα το 1935 που έφτασε στο 12,7 των ασθενών. Πτωτική πορεία σημείωσε η θνησιμότητα το 1944 (8,3%) το 1955 ανέβηκε ξανά στο 9,2% και έκτοτε έκανε μεγάλη πτώση και έφτασε στο 3,7% το 1965, όσο ακριβώς ήταν και το 2013.
Μέσω των ολοκληρωμένων αποτελεσμάτων, γίνονται διαπιστώσεις και επιχειρείται να κατατεθούν προτάσεις – λύσεις, στα πλαίσια ενός ΕΣΥ που θα πρέπει να σταματήσει να αποδομείται, και να αρχίσει να αναπτύσσεται προς όφελος των ανθρώπων. Άλλωστε, η λειτουργία των νοσοκομείου μόνο με όπλο το φιλότιμο των υγειονομικών υπαλλήλων του, κινδυνεύει άμεσα.
