Το γεγονός ότι μόνο η εθνικοποίηση μπορεί να σώσει την ΙΜΑΣ, που το κεφάλαιο αποφάσισε να κλείσει, επισημαίνει η Διεθνιστική Σοσιαλιστική Οργάνωση ΞΕΚΙΝΗΜΑ, που τονίζει ότι για να δοθεί αυτός ο αγώνας με επιτυχία, σε μακροπρόθεσμη βάση, το εργατικό κίνημα έχει ανάγκη από νέες μαχητικές και πραγματικά ταξικές συνδικαλιστικές παρατάξεις και μια νέα, μαζική επαναστατική Αριστερά.
Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση, οι επιπτώσεις από το κλείσιμο του ΙΜΑΝΤΑ αφορούν πρώτιστα τους 138 εργαζόμενους που έχασαν τη δουλειά τους αλλά όχι μόνο αυτούς, καθώς πολλές ακόμη θέσεις εργασίας που σχετίζονταν άμεσα με τη λειτουργία του εργοστασίου θα κινδυνεύσουν να χαθούν το επόμενο διάστημα ενώ ισχυρό πλήγμα θα δεχτεί όλη η τοπική οικονομία.
Το ΞΕΚΙΝΗΜΑ τονίζει ότι ο ΙΜΑΝΤΑΣ δεν έκλεισε λόγω των «παράλογων» απαιτήσεων των εργαζομένων σε ότι αφορά την νέα Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, αλλά από τους νόμους της «ελεύθερης αγοράς». Οι μεγαλοβιομήχανοι – είτε είναι Έλληνες είτε Γερμανικές πολυεθνικές όπως η Continental – θέλουν πάση θυσία να κρατήσουν τα κέρδη των μετόχων τους ψηλά φορτώνοντας τις επιπτώσεις της κρίσης στα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Για αυτό κλείνουν εργοστάσια, ενίοτε τα μεταφέρουν σε άλλες χώρες, απαιτούν από τους εργαζόμενους τσάκισμα μισθών και δικαιωμάτων και φυσικά κάνουν απολύσεις, αναφέρει.
«Επιπλέον, για τους βιομηχάνους οι εργάτες του ΙΜΑΝΤΑ από παράδειγμα προς μίμηση, για το υπόλοιπο εργατικό κίνημα (λόγω της νίκης τους στην 15νθήμερη απεργία το Σεπτέμβρη του 2014), θα έπρεπε να μετατραπούν σε παράδειγμα προς αποφυγήν, έτσι ώστε να τρομοκρατηθούν όλοι οι εργαζόμενοι της βιομηχανικής και να αποδεχτούν αμαχητί τις επιθέσεις των βιομηχάνων που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη», τονίζεται στην ανακοίνωση ου υπενθυμίζει τις απολύσεις και τα λουκέτα στη ΒΙΟΣΩΛ, την ΚΟΝΤΙ, τον Κιολεΐδη, τη VPI, την Κόκα Κόλα, τη ΒΙΣ.
Σύμφωνα με το ΞΕΚΙΝΗΜΑ, μόνο η εθνικοποίηση μπορεί να σώσει ένα εργοστάσιο, όταν το κεφάλαιο αποφασίσει να το κλείσει, ενώ στη συνέχεια απαιτείται η ένταξη του εργοστασίου σε έναν «εθνικό φορέα» για κάθε κλάδο παραγωγής και επιπλέον η λειτουργία του σε συνθήκες διαφάνειας, δηλαδή κάτω από εργατικό – κοινωνικό έλεγχο και διαχείριση. Η εθνικοποίηση του ΙΜΑΝΤΑ θα ήταν μια σχετικά απλή διαδικασία αφού εδώ και 40 χρόνια το εργοστάσιο παράγει ταινιόδρομους για τη ΔΕΗ και έτσι ο βασικός πελάτης θα μπορούσε να είναι εξασφαλισμένος, αναφέρεαι στην ανακοίνωση.
Το ΞΕΚΙΝΗΜΑ στρέφεται κατ’ά του Εργατικύ Κέντρου Βόλου και του ΚΚΕ. Όπως αναφέρει, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία του ΕΚΒ όχι μόνο δεν πάλεψε για την εθνικοποίηση του εργοστασίου αλλά άφησε τους εργάτες του ΙΜΑΝΤΑ να δώσουν μόνοι τους έναν άνισο αγώνα.
«Το ΕΚΒ όφειλε να κινητοποιήσει όλο το εργατικό κίνημα της περιοχής και να μπει μπροστά ώστε να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο ανάμεσα στους εργάτες του ΙΜΑΝΤΑ και την τοπική κοινωνία. Πρακτικά αυτό θα σήμαινε οργάνωση συλλαλητηρίων στην πόλη, παμβολιώτικη 24ωρη γενική απεργία, σχέδιο κλιμάκωσης στη συνέχεια και πρόταση για κατάληψη του εργοστασίου με στόχο την εθνικοποίηση», αναφέρει, προσθέτοντας ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ απέδειξαν ότι παίζουν το ρόλο του «δούρειου ίππου» μέσα στο εργατικό κίνημα.
Σύμφωνα με το ΞΕΚΙΝΗΜΑ, μετά την ανακοίνωση του λουκέτου στο εργοστάσιο το ΚΚΕ όχι μόνο δεν στήριξε την πρόταση για κατάληψη του εργοστασίου με αίτημα την εθνικοποίηση κάτι που πρότεινε η παράταξη της Εργατικής Αυτονομίας, το Ξεκίνημα, ο «Ταξικός Συντονισμός για την Ανατροπή» κ.α. αλλά έφτασε στο σημείο να επιχειρηματολογεί εναντίον της και ουσιαστικά πρότεινε στους εργάτες του ΙΜΑΝΤΑ να μείνουν με σταυρωμένα χέρια μπροστά στην ανεργία, κάτι που για τους υπόλοιπους εργάτες μεταφράζεται στο ότι πρέπει να αποδέχονται τις απαιτήσεις των εργοδοτών υπό το φόβο του λουκέτου.
Καταλήγοντας η Διεθνιστική Οργάνωση εκτιμά ότι για να δοθεί αυτός ο αγώνας με επιτυχία, σε μακροπρόθεσμη βάση, το εργατικό κίνημα χρειάζεται να οικοδομήσει νέες μαχητικές και πραγματικά ταξικές συνδικαλιστικές παρατάξεις και μια νέα, μαζική επαναστατική Αριστερά.
