Στο 3ο Γαστρονομικό Φεστιβάλ Πηλίου στη Φάρμα Καραΐσκου βρέθηκε ο καθηγητής Τέχνης και Τεχνολογίας στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και εικαστικός κ. Αλέξανδρος Ψυχούλης για να μιλήσει για το τσίπουρο, καθώς πρόσφατα εξέδωσε το βιβλίο με τίτλο «Τα τσίπουρα στον Βόλο- εγχειρίδιο». Μιλώντας στο magnesianews.gr ο κ. Ψυχούλης αναφέρθηκε στη βολιώτικη αυτή συνήθεια χαρακτηρίζοντάς τη ως μια κοινωνικού τύπου «συνωμοσία».
«Το τσίπουρο το πίνουν σε όλη την Ελλάδα. Αυτό που κάνει τη διαφορά στον Βόλο είναι ότι γύρω από αυτό, έχει αναπτυχθεί μία γαστρονομική συνήθεια που σχετίζεται αυστηρά με τα θαλασσινά και με μια παύση μέσα στην ημέρα που δεν είναι εύκολο να το συναντήσεις πια στον ελληνικό χώρο. Είναι μια κοινωνικού τύπου συνωμοσία εκεί που ο Βολιώτης ξέρει ότι μπορεί να αποσυμφορηθεί, να συζητήσει, να βρεθεί με τους φίλους του, με άλλους ανθρώπους, αλλά κυρίως αυτό που το διαφοροποιεί είναι η γαστρονομική ταυτότητα, οι μεζέδες. Οι μεζέδες μυρίζουν Παγασητικό ακόμη κι αν δεν προέρχονται από τον Παγασητικό, νομίζουμε ότι μυρίζουν Παγασητικό», επεσήμανε χαρακτηριστικά ο κ. Ψυχούλης για την συνήθεια αυτή των Βολιωτών.
Τόνισε δε πως αυτή την κουλτούρα ο Βόλο τη χρωστάει στους πρόσφυγες, γιατί πριν από εκείνους, δηλαδή πριν από 100 χρόνια, δεν πίνανε το τσίπουρο οι Βολιώτες με αυτό τον τρόπο, αλλά πολύ πιο απλά, τρώγοντας ελιά, ντομάτα, στραγάλια.
« Όλη αυτή η πανδαισία των μεζέδων είναι μια γευστική μνήμη των προσφύγων και μια προσπάθεια να βρουν σε αυτό τον τόπο αυτά που έτρωγαν στην πατρίδα τους. Αυτό λοιπόν, μέσα στα 100 χρόνια, η εξέλιξη της ευδαιμονικής κατάστασης έχει φτιάξει αυτό που σήμερα αποτελεί ταυτότητα γαστρονομική για τον Βόλο», σημείωσε ο συγγραφέας του εγχειριδίου- αφιέρωμα στο τσίπουρο.
Ο κ. Ψυχούλης όμως δεν εξετάζει επιδερμικά το θέμα, μιας και μπαίνει πιο βαθιά στην ουσία τους συναισθήματος, της συνήθειας, της κουλτούρας, ακόμη και της οικονομίας που κρύβεται μέσα από αυτή την κοινωνική συνήθεια.
«Πρώτον είναι ο προσανατολισμός στα θαλασσινά, δεύτερον είναι το πρωτόκολλο. Είναι μια συνήθεια στην οποία έχει μπει ο Βολιώτης καταναλωτής εδώ και πάρα πολλά χρόνια και είναι και μια πολύ βιώσιμη συνήθεια, ένα βιώσιμο πρωτόκολλο ότι δεν παραγγέλνεις τον μεζέ, παραγγέλνεις μόνο το τσίπουρο και τον μεζέ τον αισθάνεσαι σαν δώρο. Αυτό φτιάχνει και μια νέα οικονομία, γιατί πίσω απ’ όλα υπάρχει οικονομία, αλλά δημιουργείται μία νέα, βιώσιμη οικονομία, όπου ο ιδιοκτήτης του τσιπουράδικου μπορεί να προβλέψει τι θα καταναλώσει, γιατί αυτός αποφασίζει τι θα σερβίρει, πράγμα που είναι πολύ πιο βιώσιμο από το να έχεις ένα μεγάλο κατάλογο πραγμάτων που παρασκευάζεις κι από αυτά να καταναλώνονται τα πέντε», εξήγησε.
Πως όμως φτάνει σε ένα σημείο ένας εικαστικός, ένας Καθηγητής Πανεπιστημίου να γράψει για το τσίπουρο; Ποιο ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα;
« Ο παππούς μου έπινε τσίπουρο, αυτή είναι η πρώτη μου μνήμη, η οποία δεν είναι καλή μνήμη γιατί όταν ερχόταν σπίτι μύριζε τηγανίλα και γλυκάνισο γι΄ αυτό και με είχε αποτρέψει. Πολύ αργότερα το 2000, που γύρισα στον Βόλο και ξεκίνησα να διδάσκω στο Πανεπιστήμιο άρχισα να παρακολουθώ αυτή την κατάσταση και ίσως ήταν και μια «ερωτική συνεύρεση», που με έκανε να κάτσω να γράψω το βιβλίο και κυρίως να καθίσω να παρατηρήσω και να καταγράψω ποια είναι τα λάθη που κάνουμε μερικές φορές και δεν φτάνουμε σε αυτή την πολύ καλή κατάσταση που φτάνεις όταν πίνεις τσίπουρο», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Μάλιστα, δίνει συμβουλές για την σωστή τσιπουροποσία, προκειμένου να φτάσει κανείς στην ευτυχία που πάντα προσδοκά, όμως πολλές φορές δεν την κατακτά.
« Όταν είσαι με πολλά άτομα δεν μπορείς να φτάσεις σε αυτή την κατάσταση, πρέπει να είσαι το πολύ πέντε άτομα, πρέπει να αρχίζεις και να τελειώνεις με τσιπουροκατάνυξη γιατί το μυστικό της τσιπουροποσίας, έτσι όπως την έχουμε καταγράψει στον Βόλο, είναι η ύπαρξη ρυθμού, γιατί υπάρχει ένας ρυθμός που γίνονται τα πράγματα και μια διαρκής υπόσχεση ότι με κάθε τσίπουρο που παίρνεις θα έρθει ένας άλλος μεζές. Αυτό μπορεί να προχωρήσει τα πράγματα σε πολύ μεγάλα βάθη», κατέληξε ο κ. Ψυχούλης.
