Σε ηλικία 82 ετών έφυγε από τη ζωή ο γνωστός εκπαιδευτικός, φιλόλογος Απόστολος Κατοίκος σκορπώντας θλίψη στην εκπαιδευτική κοινότητα, αλλά και στην τοπική κοινωνία. Ο εκλιπών ήταν αγαπητός πολύ στον Βόλο και οι μαθητές του τον θυμούνται για το ήθος του, τη μεταδοτικότητά του και τη βαθιά αγάπη, που είχε στη γνώση και τα γράμματα. Η κηδεία του θα τελεστεί σήμερα, Τρίτη 22 Απριλίου, στις 11 το πρωί, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Βόλου.
Η ανιψιά του, Αθανασία Χαραλαμπίδη, με μια συγκινητική της ανάρτησης αποχαιρετά το αγαπημένο της θείο, ο οποίος μέχρι το τέλος της ζωής του πάλευε για τη διεκδίκηση μία καλύτερης ζωής.
Η ανάρτηση της Αθανασίας Χαραλαμπίδη
“Ο γλυκός μου θείος Αποστόλης…
Έφυγε χθες και άφησε πίσω του πολλή τρυφερότητα και πολλές αναμνήσεις…
Πραγματικά, ο πιο πράος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Ο μόνος από τα 6 αδέλφια, που σε εποχές πολύ φτωχικές και δύσκολες ,κατάφερε με θυσίες και κόπο να σπουδάσει, κι όχι απλά να σπουδάσει ,αλλά να γίνει ένας από τους καλύτερους φιλολόγους της Αθήνας και του Βόλου, με βαθιά αγάπη για τα αντικείμενά του!
Όλοι τον θαυμάζαμε και ελπίζω να το ήξερε!
Όταν ήμουν γυμνάσιο, τυχαία ένας καθηγητής μου λέει «αααχ παλιά είχα έναν εξαιρετικό φιλόλογο καθηγητή, έναν Αποστόλη…»
-Κατοίκο; ρωτάω.
-Ααα, ναι !! Υπέροχος…
Ένιωσα πολλή περηφάνια .
Αργότερα, όταν έδινα Πανελλήνιες, προσφέρθηκε να μου κάνει μάθημα! Καθόλου αγχωτικός, καθόλου πιεστικός, η φωνή του σε ηρεμούσε και σε ενέπνεε ταυτόχρονα! Πέρασα κι εγώ Φιλολογία ,με το λιθαράκι του μαζί με άλλων. Έχω ακόμα σημειώσεις του που μου άφησε!
Σε κάθε μου συναυλία, ήταν εκεί μαζί με τη θεία Πόπη! Ένιωθα μεγάλη ευγνωμοσύνη που τους είχα στο κοινό!
Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το χάδι του το παρηγορητικό στον ώμο της γιαγιάς, κάθε φορά που την έβλεπε στο χωριό μετά τον θάνατο του παππού.
Δε θα ξεχάσω την εικόνα του πέρυσι το καλοκαίρι, όταν ανέβαινε την ανηφόρα προς τα σπίτια μετά από το περπάτημα, με το μπερεδάκι του και ένα λουλουδάκι άσπρο στο πέτο του πουκάμισου, κι ένα χαμόγελο ζεστό, σχεδόν εικόνα Αγίου, ζωγραφιά…δεν πρόλαβα να τον βγάλω φωτογραφία και περιέγραψα την εικόνα αυτή στην αδερφή μου, για να μου εντυπωθεί και να μη τη ξεχάσω.
Δε θα ξεχάσω την εικόνα του, να πίνει καφεδάκι στο μπαλκόνι του και πάντα, μα πάντα, να διαβάζει κάτι. Είτε αυτό ήταν εφημερίδα, είτε βιβλίο αρχαίων, είτε γραμματική, ο θείος ρουφούσε τη γνώση μέχρι την τελευταία στιγμή.
Μεγάλος λάτρης της μουσικής, άνθρωπος καλλιεργημένος και σε αυτόν τον τομέα. Άνθρωπος που αγαπούσε το χωριό και τις παραδόσεις, που χόρευε και τραγουδούσε υπέροχα, με το ιδιαίτερο τρεμάμενο γρέζι του! Ήταν από τα πιο πιστά μέλη του Συλλόγου Βουνεσιωτών, που τιμούσε με την παρουσία του κάθε εκδήλωση!
Τελευταία, υποκλίθηκα στην αδιάκοπη μαχητικότητά του. Ήταν κάτω ,σε κάθε πορεία, σε κάθε διαδήλωση, για την διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής!
Πέρυσι συναντηθήκαμε στην πορεία της 17 Νοέμβρη και τραγουδήσαμε μαζί το Πότε θα κάνει ξαστεριά!
Φέτος, όπως έκανα σκρολ στο ΤικΤοκ, πέτυχα βίντεο από τον κατάμεστο Βόλο στη διαδήλωση για τα Τέμπη και τον αναγνώρισα μέσα στο πλήθος! Θέλω κι εγώ να είμαι έτσι στα 80κατι μου!
Γειά σου βρε θείε…δεν περιμέναμε να μας φύγεις έτσι βιαστικά.
*μέσα σε άλλα ταλέντα, έπιαναν και τα χέρια του !! Δια χειρός Απ.Κατοίκου λοιπόν…( φωτογραφίες)”.
