Το γεγονός ότι με τις ρίζες στην ιστορία μας, στρέφουμε το βλέμμα στο μέλλον, τόνισε από την εκδήλωση που οργανώθηκε σήμερα στο συγκρότημα Τσαλαπάτα ο Γιάννης Παναγόπουλος, αναφέροντας ότι η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας, επέλεξε να γιορτάσει την επέτειο των 100 χρόνων ζωής της με τα 110 χρόνια του Εργατικού Κέντρου Βόλου, συμβάλλοντας στη συζήτηση που διεξάγεται σχετικά με το μέλλον εργασίας, υπό το πρίσμα των πρόσφατων καταιγιστικών εξελίξεων στο χώρο της τεχνολογίας, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως η 4η Βιομηχανική Επανάσταση.
Στην εκδήλωση του Εργατικού Κέντρου Βόλου, παρουσιάστηκε το καλαίσθητο λεύκωμα που κυκλοφόρησε για τα 110 χρόνια του ΕΚΒ και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, που έφτασε στο Βόλο, επιστρέφοντας από τις Βρυξέλες, τόνισε ότι τα Συνδικάτα δοκιμάστηκαν και άντεξαν γιατί εκφράζουν τη δύναμη της οργανωμένης συλλογικότητας και θα υπάρχουν όσο υπάρχει κοινωνική ανισότητα και η ανάγκη των εργαζομένων για ένα καλύτερο αύριο.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, επειδή τα μηνύματα για το μέλλον της εργασίας είναι άκρως ανησυχητικά, οι παρεμβάσεις του εργατικού κινήματος δεν πρέπει να έχουν μόνο εθνικό παρανομαστή, πρέπει να υπάρξει συντονισμός τεχνικών και νομικών δράσεων και παρεμβάσεων σε ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο για την προστασία της εργασίας και των μισθωτών ενώ τα συνδικάτα πρέπει να συμμετάσχουν στη συζήτηση για το μέλλον της εργασίας στη ψηφιακή οικονομία.
«Πρέπει να υπερασπιστούν τα θετικά της νέας τεχνολογικής επανάστασης, αλλά απορρίπτοντας την οπτική του τεχνολογικού ντετερμινισμού που συνοδεύει ένα μεγάλο μέρος της δημόσιας συζήτησης για το θέμα αυτό, η οποία σκοπίμως αφήνει την προστασία και το μέλλον της εργασίας στην τύχη της τεχνολογικής εξέλιξης, δηλαδή στις επιθυμίες του ιδιωτικού κέρδους. Πρέπει να αξιοποιήσουμε την ψηφιακή επανάσταση με τρόπο τέτοιο ώστε να αντιμετωπιστούν οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, η προστασία του περιβάλλοντος, οι αρνητικές οικονομικές συνέπειες της γήρανσης του πληθυσμού», επισήμανε.
Αναφερόμενος στην οκταετία της κρίσης, στη λιτότητα και στην αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ τόνισε ότι ο μόνος τρόπος για να αντιστραφεί η κατάσταση, είναι να γίνει από όλους κατανοητό ότι η αγορά εργασίας αποτελεί τον «φυσικό» χώρο μέσα στον οποίον πραγματώνεται το αναφαίρετο και διαρκές ανθρώπινο δικαίωμα της εργασίας, ικανοποιείται η ανάγκη κάθε ατόμου για κοινωνική προσφορά, για ισότιμη ένταξη στο κοινωνικό σύνολο, για συλλογική δράση και διεκδίκηση.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι θεσμοί της αγοράς εργασίας, επηρεάζοντας την εξέλιξη των μισθών στην οικονομία, καθώς και μια σειρά άλλων ποιοτικών χαρακτηριστικών της απασχόλησης αποτελούν ένα ισχυρό μέσο ανάσχεσης της φτώχειας, του κοινωνικού αποκλεισμού και της εισοδηματικής ανισότητας, που θρέφουν την ύφεση, την αβεβαιότητα και τη θεσμική κρίση.
«Θέλουμε πίσω τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ, χωρίς διάκριση σε βάρος των νέων εργαζομένων.
Θέλουμε πίσω τη συλλογική μας αυτονομία και τον απεγκλωβισμό των εργατικών κατακτήσεων από τη γραφειοκρατική διαδικασία – απροκάλυπτο πρόσχημα κοινωνικού διαλόγου της Κυβέρνησης πριν την ανακοίνωση της προειλημμένης απόφασης για τη ρύθμιση του κατώτατου μισθού», κατέληξε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ που επισήμανε ότι αντιλαμβάνεται το άγχος της προεκλογικής προετοιμασίας και την ανάγκη για περισσότερη επικοινωνιακή προβολή, αλλά στις δημοκρατίες η διαδικασία των συλλογικών διαπραγματεύσεων διεξάγεται ελεύθερα μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, δίχως περιοριστικά μέτρα, διοικητικές αποφάσεις και «παρεμβάσεις» -μέσω νουθεσιών- στους κοινωνικούς εταίρους.
Ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου
Αναφερόμενος στην παρουσία του λευκώματος που καταγράφει τα 110 χρόνια της ιστορίας του ΕΚΒ, ο πρόεδρος Θανάσης Παπαδημόπουλος, επισήμανε ότι το όραμα για την καλυτέρευση των όρων ζωής και εργασίας, ήταν αυτό που αποτέλεσε όλα αυτά τα χρόνια τον ακρογωνιαίο λίθο πάνω στον οποίο στηρίχθηκε η λειτουργία του Εργατικού Κέντρου Βόλου, μέσα από μία αμφίδρομη σχέση με τους εργαζόμενους, που αποτελούσαν πάντα την κινητήριο δύναμή του.
Όπως είπε, με ζωντάνια, δυναμισμό και μαχητικότητα από το 1908 μέχρι σήμερα το τοπικό συνδικαλιστικό κίνημα μαζικοποιήθηκε. Ήταν η «φωνή» του Βολιώτικου λαού στη μάχη της διεκδίκησης καλύτερων όρων ζωής. Πήρε τη σκυτάλη και διεκδίκησε κοινωνικές, οικονομικές μεταρρυθμίσεις, πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες. Στην πορεία του χρόνου, άνθησε και «σφράγισε» μία ολόκληρη εποχή, δημιουργώντας ένα μαζικό, δυναμικό συνδικαλιστικό κίνημα, που με μαχητικότητα διεκδίκησε «ίση αμοιβή για ίση εργασία» σε άνδρες, γυναίκες, νέους και νέες.
Το λεύκωμα, ανέφερε, αποτελεί το απαύγασμα μίας πορείας που σημαδεύτηκε από τις ανησυχίες των εργατών και τα πρώτα σκιρτήματα πριν την ίδρυση του ΕΚΒ, τα πρώτα βήματα του εργατικού κινήματος στην περιοχή και τις προκλήσεις που είχε να αντιμετωπίσει, την ενηλικίωση και την απελευθέρωσή του μετά την καθιέρωση του συνδικαλισμού ως ενός από τα βάθρα της δημοκρατίας, μέχρι το πρώτο κύμα αποβιομηχάνισης στη Μαγνησία, όπου δοκιμάστηκαν οι δυνάμεις της εργατικής τάξης μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα, όπου δυστυχώς παλεύουμε ξανά να επανακτήσουμε τις κατακτήσεις που κερδίσαμε τα προηγούμενα χρόνια με αγώνες, παλεύοντας ενάντια σε μνημονικές πολιτικές και εξοντωτικές και παράλογες τακτικές που μας επιβάλλονται.
Μονόδρομος ο αγώνας
Ο πρόεδρος του ΕΚΒ τόνισε ότι ο αγώνας είναι μονόδρομος, με οργάνωση των αντιστάσεων και με διεύρυνση της πάλης και με συσπείρωση γύρω απ’ τα Συνδικάτα.
Όπως είπε, οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που πρέπει να επιλέξουν και το πώς θα οργανώσουν αυτoί οι ίδιοι τη μαζική αντίστασή τους, ώστε οι εργατικές αγωνιστικές κινητοποιήσεις και κυρίως οι απεργιακές να έχουν συνέχεια και με καθαρό στόχο και επιδίωξη την ανατροπή των αντεργατικών μέτρων, και τη διεκδίκηση πολιτικών που άμεσα να βελτιώνουν τη ζωή των εργαζόμενων.
Ο πρόεδρος του ΕΚΒ επισήμανε ότι οι εργαζόμενοι του Βόλου, και μνήμη έχουν και κρίση και θέληση. Μνήμη, για να θυμηθούν τους πολύχρονους αγώνες και τις κατακτήσεις που πέτυχαν, ώστε ν’ αντισταθούν –τώρα– ενωμένοι στους επόμενους εργασιακούς μεσαίωνες που τους ετοιμάζουν, κρίση, για να διακρίνουν τις παγίδες και αυτούς που τους παρασέρνουν σ’ αυτές, επιδιώκοντας τη διάσπαση και θέληση, για να παλέψουν και να αξιώσουν να πάρουν πίσω όλα όσα τους άρπαξαν, διαφυλάσσοντας τους δημοκρατικούς θεσμούς και υπερασπιζόμενοι τα συνταγματικά δικαιώματα.
«Έχουμε τη δύναμη και άρα μπορούμε, μέσα από τους αγώνες μας και τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις της αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης, να πάρουμε πίσω όλα όσα μας έκλεψαν», ανέφερε χαρακτηριστικά.
