Μια μικρή ομάδα από καθηγητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, γεωτεχνικούς, περιβαλλοντολόγους, αγρότες, μεταποιητές, ελεύθερους επαγγελματίες κι άλλους πήραν την πρωτοβουλία να συναντηθούν και να συζητήσουν το θέμα της υποβάθμισης και της εγκατάλειψης της ελληνικής υπαίθρου. Η συνάντησή τους ορίστηκε για την Τετάρτη 18 Ιουνίου στις 6:30 το απόγευμα στο ξενοδοχείο Ξενία με την είσοδο να είναι ελεύθερη.
Στη συζήτηση θα τεθούν θέματα όπως το νερό, η αγροτική οικονομία, η βιοποικιλότητα, ο πολιτισμός και θα προταθούν τρόποι ώστε να σταματήσει η υποβάθμιση της υπαίθρου.
Όπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά «Η επιστημονική κοινότητα παντού είναι ακόμα διαιρεμένη, ως προς το ποια είναι η αιτία της ατμοσφαιρικής θέρμανσης, αν οφείλονται στις μεταβολές των κηλίδων του ήλιου ή αν είναι κλιματική αλλαγή-κρίση, οφειλόμενη στην αύξηση του διοξειδίου του άνθρακος της ατμόσφαιρας (CO2), δηλαδή ευθύνεται ο άνθρωπος κι οι χρήσεις του. Παρά τις αμφισβητήσεις πολλών, μετά το Κιότο και το Παρίσι το 2015 στις προηγμένες κοινωνίες κι ειδικά στην ΕΕ τίθενται συνεχώς περιορισμοί των ανθρωπογενών δραστηριοτήτων, που μερικοί ακραίοι φτάνουν κι ως την κατάργηση της γεωργίας, της κτηνοτροφίας κά. Κοινό σημείο πάντως των δυο απόψεων είναι ότι η αύξηση της θερμοκρασίας της θάλασσας-ωκεανών είναι η κύρια αιτία των μεταβολών ή αλλαγών, της ατμόσφαιρας. Αυτά όλα όμως επαπειλούν και τεράστιες αλλαγές στην παραγωγή αγαθών, στον τρόπο ζωής, στη διατροφή, στο νερό, στην αγροτική οικονομία, στην βιοποικηλότητα και στην καθημερινότητα, στο μέλλον.
Παράλληλα σήμερα βρισκόμενοι μπροστά, από τη μια σ’ ένα παγκόσμιο κόσμο που φλέγεται διασπασμένος, σε χερσαίο και σε θαλάσσιο, να συγκρούεται για τους δρόμους εμπορείου κι από την άλλη εμείς εδώ, σε μια ύπαιθρο και σ’ ένα φυσικό περιβάλλον που μεταβάλλεται ή εγκαταλείπεται ή μεταναστοποιείται, μέσα σ’ έναν ανθρώπινο ελληνικής κουλτούρας κόσμο σύγχυσης, που δέχεται άπειρες προκλήσεις-δυστοπίες κι αφύσικα κοινωνικά ερεθίσματα, που αστικοποιείται παρά φυσικοποιείται, που ιδιωτικοποιείται παρά δημοσιοποιείται αν όχι ιδιωτεύει, καλούμαστε κι εμείς ως πολίτες, ως αγρότες, ως επιστήμονες να πάρουμε θέση. Ιδιαίτερα μάλιστα μετά τις καταστροφές που κλόνισαν και τις αγροτικές αλλά κι αστικές κοινωνίες της Θεσσαλίας. Η καταφυγή λοιπόν σε συζήτηση και σε προτάσεις συμφιλίωσης και συναίνεσης με τη φύση-ύπαιθρο, τίθεται ως επιτακτική αναγκαιότητα για το μέλλον μας. Οι τεχνοκρατικές κι αποσπασματικές αντιλήψεις και λύσεις του παρελθόντος ξεπερνιούνται ήδη ταχέως, από τα ίδια τα σημερινά τρέχοντα γεγονότα».
