Θέση παίρνουν οι καθηγητές του ΕΠΑΛ Αγριάς «Βαγγέλης Παπαθανασίου», με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό βίας κατά της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου, η οποία έχασε τη ζωή της. Οι εκπαιδευτικοί τονίζουν ότι δεν θέλουν να περιοριστούν στην καταδίκη μιας μεμονωμένης πράξης, αλλά εκφράζουν τη βαθιά τους οδύνη και τον θυμό που διαπερνά πλέον το σώμα των εκπαιδευτικών υπογραμμίζοντας ότι «όταν η αίθουσα διδασκαλίας μετατρέπεται σε πεδίο επιθέσεων, δεν κινδυνεύει μόνο η σωματική ακεραιότητα ενός ανθρώπου. Καταρρέει η έννοια του παιδαγωγικού συμβολαίου».
Σε ανακοίνωση που εξέδωσαν οι εκπαιδευτικοί μιλούν για τα συναισθήματα που τους καθορίζουν σήμερα. Σημειώνουν, μεταξύ άλλων ότι το σχολείο, ιστορικά και νομικά, ορίζεται ως ένας «ιερός» χώρος ασφάλειας. Όταν αυτό το πλαίσιο καταρρέει, η απογοήτευση μετατρέπεται σε οργή. «Όταν οι επιθέσεις (λεκτικές, σωματικές, ψυχολογικές) διαπερνούν τους τοίχους της σχολικής αίθουσας, νιώθουμε ότι η Πολιτεία έχει αποσυρθεί», τονίζουν χαρακτηριστικά.
Κάνουν λόγο δε για τον φόβο του αύριο επισημαίνοντας ότι «Ο τρόμος για το αύριο αφορά την κοινωνική συνέχεια. Αν η «απανθρωπιά» κανονικοποιηθεί ως αποδεκτή συμπεριφορά μέσα στα σχολεία, τότε η επόμενη γενιά ενηλίκων θα κουβαλά αυτά τα πρότυπα συμπεριφοράς. Όλοι εμείς δεν φοβόμαστε μόνο για την επόμενη μέρα στο σχολείο, αλλά για τον τύπο του ανθρώπου που διαμορφώνεται και θα κληθεί να συνυπάρξει στην κοινωνία».
Οι καθηγητές του ΕΠΑΛ Αγριάς δεν ζητούν, όπως υπογραμμίζουν απλώς μέτρα φύλαξης αλλά ζητούν την επαναθεμελίωση της παιδείας.
«Αν δεν υπάρξει άμεση παρέμβαση –με ψυχολογική υποστήριξη, έμπρακτη νομική θωράκιση και ουσιαστική συνεργασία με την οικογένεια– η παιδαγωγική διαδικασία θα καταστεί μια τυπική διαδικασία «επιβίωσης» και όχι ανέλιξης.
Καλούμε την πολιτεία, τους γονείς και το κοινωνικό σύνολο να αντιληφθούν το μέγεθος του κινδύνου. Το ερώτημα δεν είναι πλέον «γιατί δεν φεύγεις από την εκπαίδευση;», αλλά «τι είδους κοινωνία χτίζουμε αν επιτρέπουμε να διώκονται εκείνοι που πασχίζουν να τη μορφώσουν;», υπογραμμίζουν χαρακτηριστικά.
Η επιστολή των καθηγητών του ΕΠΑΛ Αγριάς
“Εμείς, Καθηγητές του ΕΠΑΛ Αγριάς – «ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ», με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό βίας κατά της συναδέλφου Σοφίας Χρηστίδου, δεν θέλουμε να περιοριστούμε στην καταδίκη μιας μεμονωμένης πράξης. Εκφράζουμε τη βαθιά μας οδύνη και τον θυμό που διαπερνά πλέον το σώμα των εκπαιδευτικών.
Όταν η αίθουσα διδασκαλίας μετατρέπεται σε πεδίο επιθέσεων, δεν κινδυνεύει μόνο η σωματική ακεραιότητα ενός ανθρώπου. Καταρρέει η έννοια του παιδαγωγικού συμβολαίου.
Τα συναισθήματα που μας καθορίζουν σήμερα:
1. Το «Τραύμα» της Αδυναμίας: Η διάβρωση του ενθουσιασμού
Το διδακτικό έργο βασίζεται στη ροή της ενέργειας από τον δάσκαλο στον μαθητή. Όταν η ενέργεια αυτή αναχαιτίζεται από την επιθετικότητα, η διδασκαλία παύει να είναι δημιουργία και γίνεται «διαχείριση κρίσης».
• Από τον ενθουσιασμό στον «Συναγερμό»: Ο εγκέφαλος ενός εκπαιδευτικού που εισέρχεται σε μια «εχθρική» τάξη βρίσκεται σε κατάσταση μόνιμης υπερδιέγερσης. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να εστιάσουμε στη μετάδοση γνώσης, γιατί η προσοχή μας είναι δεσμευμένη στην αυτοπροστασία.
• Η Ματαίωση: Όλοι μας ξεκινήσαμε την καριέρα μας με όραμα να εμπνεύσουμε, νιώθουμε όμως ότι οι κόποι μας εξανεμίζονται. Η ματαίωση δεν προέρχεται από την αποτυχία του μαθητή να μάθει ένα μάθημα, αλλά από την αποτυχία του ίδιου του θεσμού να διαφυλαχθεί η διδακτική διαδικασία.
2. Το Αίσθημα του «Απροστάτευτου»: Η κατάρρευση του Θεσμού
Το σχολείο, ιστορικά και νομικά, ορίζεται ως ένας «ιερός» χώρος ασφάλειας. Όταν αυτό το πλαίσιο καταρρέει, η απογοήτευση μετατρέπεται σε οργή.
• Το «Ασφαλές Καταφύγιο»: Η παιδεία απαιτεί μια «ασφαλή απόσταση» από την ωμή πραγματικότητα του δρόμου. Όταν οι επιθέσεις (λεκτικές, σωματικές, ψυχολογικές) διαπερνούν τους τοίχους της σχολικής αίθουσας, νιώθουμε ότι η Πολιτεία έχει αποσυρθεί.
• Οργή και Αποξένωση: Η οργή που αναφέρουμε δεν είναι μόνο προσωπική· είναι θεσμική. Προέρχεται από το αίσθημα μας ότι είμαστε «αναλώσιμοι». Όταν ο εκπαιδευτικός αισθάνεται ότι η διοίκηση ή η Πολιτεία υποβαθμίζει γεγονότα για λόγους «δημοσίων σχέσεων» ή γραφειοκρατίας, τότε το ρήγμα στη σχέση εμπιστοσύνης γίνεται αγεφύρωτο.
3. Ο Φόβος για το «Αύριο»: Η κρίση των αξιών
Αυτό είναι το πιο επώδυνο σημείο. Πώς μεταλαμπαδεύεις αξίες όπως ο σεβασμός, η ενσυναίσθηση και ο ανθρωπισμός, όταν εσύ ο ίδιος γίνεσαι αποδέκτης της πλήρους απουσίας τους;
• Ο παραλογισμός του παιδαγωγού: Υπάρχει μια βαθιά υπαρξιακή δυσαρμονία. Εμείς πρέπει να διδάξουμε την «ανθρωπιά» ενώ εμείς οι ίδιοι βιώνουμε την «απανθρωπιά». Αυτό οδηγεί σε μια κατάσταση «γνωστικής ασυμφωνίας» – νιώθουμε ηττημένοι επειδή διδάσκουμε αξίες που δεν βλέπουμε να εφαρμόζονται στην πράξη.
• Η προβολή στο μέλλον: Ο τρόμος για το αύριο αφορά την κοινωνική συνέχεια. Αν η «απανθρωπιά» κανονικοποιηθεί ως αποδεκτή συμπεριφορά μέσα στα σχολεία, τότε η επόμενη γενιά ενηλίκων θα κουβαλά αυτά τα πρότυπα συμπεριφοράς. Όλοι εμείς δεν φοβόμαστε μόνο για την επόμενη μέρα στο σχολείο, αλλά για τον τύπο του ανθρώπου που διαμορφώνεται και θα κληθεί να συνυπάρξει στην κοινωνία.
Μια ολισθηρή διαδρομή για την Ελλάδα : Η κρίση αυτή λοιπόν δεν περιορίζεται στα στενά όρια του σχολείου. Αν το σχολείο – ο καθρέφτης της κοινωνίας – αποτύχει να επιβάλλει το όριο και τον σεβασμό, τότε η ελληνική κοινωνία οδεύει προς μια επικίνδυνη κατεύθυνση:
1. Κοινωνικός Αυτοματισμός και Βία: Η ανοχή σε τέτοια φαινόμενα εκπαιδεύει τους πολίτες του αύριο να θεωρούν τη βία ως το μοναδικό μέσο επίλυσης διαφορών ή επιβολής της θέλησής τους.
2. Διάβρωση του Κοινωνικού Ιστού: Η παιδεία είναι ο πυλώνας της εξέλιξης. Όταν αυτός ο πυλώνας διαβρώνεται από τον φόβο, η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών εξανεμίζεται, αφήνοντας χώρο για έναν κοινωνικό κανιβαλισμό που δηλητηριάζει και θα συνεχίσει να δηλητηριάζει τις επόμενες γενιές.
3. Απονομιμοποίηση του Λειτουργού: Η υποβάθμιση του εκπαιδευτικού ρόλου οδηγεί στην απαξίωση της γνώσης και της πνευματικότητας, αφήνοντας την ελληνική κοινωνία πνευματικά φτωχή και ευάλωτη.
Το αίτημά μας : Δεν ζητάμε απλώς μέτρα φύλαξης· ζητάμε την επαναθεμελίωση της παιδείας. Αν δεν υπάρξει άμεση παρέμβαση –με ψυχολογική υποστήριξη, έμπρακτη νομική θωράκιση και ουσιαστική συνεργασία με την οικογένεια– η παιδαγωγική διαδικασία θα καταστεί μια τυπική διαδικασία «επιβίωσης» και όχι ανέλιξης.
Καλούμε την πολιτεία, τους γονείς και το κοινωνικό σύνολο να αντιληφθούν το μέγεθος του κινδύνου. Το ερώτημα δεν είναι πλέον «γιατί δεν φεύγεις από την εκπαίδευση;», αλλά «τι είδους κοινωνία χτίζουμε αν επιτρέπουμε να διώκονται εκείνοι που πασχίζουν να τη μορφώσουν;»”.
