Το γεγονός ότι το διαθέσιμο εισόδημά των ελληνικών νοικοκυριών δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες τους και να τους επιτρέψει να δημιουργήσουν ένα στοιχειώδες απόθεμα ασφάλειας, αποτυπώνουν σύμφωνα με τον Βουλευτή Μαγνησίας Αλέξανδρο Μεϊκόπουλο, τα νέα στοιχεία της Eurostat για το πρώτο τρίμηνο του 2026.
Όπως επισημαίνει ο Βουλευτής: «Στην Ελλάδα, το ποσοστό αποταμίευσης των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 3,7 ποσοστιαίες μονάδες μέσα σε ένα μόλις τρίμηνο, καταγράφοντας τη δεύτερη μεγαλύτερη πτώση μεταξύ των κρατών-μελών για τα οποία υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία. Την ίδια στιγμή, το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 2,5%, ενώ η ατομική κατανάλωση αυξήθηκε κατά 1,2%.
Η εικόνα αυτή δεν παραπέμπει σε μια κοινωνία που απλώς «καταναλώνει περισσότερο». Παραπέμπει σε νοικοκυριά που, υπό την πίεση του κόστους ζωής, δυσκολεύονται ολοένα περισσότερο να καλύψουν τις ανάγκες τους χωρίς να περιορίσουν τις αποταμιεύσεις τους ή να προσφύγουν σε άλλες πηγές χρηματοδότησης.
Η Τράπεζα της Ελλάδος έχει ήδη καταγράψει την ένταση της αποταμίευσης των νοικοκυριών, επισημαίνοντας ότι η αύξηση της κατανάλωσης υπερβαίνει την αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος. Και αυτή είναι η ουσία του προβλήματος: μια οικονομία δεν μπορεί να θεωρείται ότι ευημερεί όταν τα νοικοκυριά της δυσκολεύονται να αποταμιεύσουν ακόμη και ένα μικρό μέρος του εισοδήματός τους.
Ο Πρωθυπουργός από το βήμα της ΔΕΘ αρκέστηκε στο να εξαγγείλει αποσπασματικά μέτρα και υποτυπώδεις ελαφρύνσεις την ώρα που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώνεται και η καταναλωτική δαπάνη αυξάνεται, συμπιέζοντας περαιτέρω τη δυνατότητα αποταμίευσης».
Στην παρούσα οικονομική πραγματικότητα, σύμφωνα με τον ίδιο: «η απάντηση είναι ότι χρειάζεται ένα διαφορετικό μείγμα οικονομικής πολιτικής. Με παρεμβάσεις που θα αντιμετωπίζουν συνδυαστικά τις αιτίες της πίεσης: την ακρίβεια, το υψηλό κόστος στέγασης και ενέργειας, τους χαμηλούς μισθούς, τη φορολογική επιβάρυνση της εργασίας και τη χαμηλή παραγωγικότητα. Με επίκεντρο την αύξηση του πραγματικού εισοδήματος, τη μείωση του κόστους ζωής και τη δημιουργία μιας οικονομίας που παράγει ευημερία για την κοινωνία και όχι μόνο δημοσιονομικά πλεονάσματα.
Χρειάζεται ένα οικονομικό μοντέλο που θα αυξάνει το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα, θα ενισχύει την παραγωγική οικονομία, θα δημιουργεί καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας και θα επιτρέπει στα νοικοκυριά όχι απλώς να επιβιώνουν μέχρι το τέλος του μήνα, αλλά να μπορούν να σχεδιάζουν το μέλλον τους».
