Ο Μελέτης Ανδρινός είναι ένας άνθρωπος του τουρισμού στη Μαγνησία. Υπεύθυνος επικοινωνίας της μοναδικής πιστοποιημένης αγροτουριστικής μονάδας στη Θεσσαλία, της Φάρμας Καραΐσκου στην Πορταριά, γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει τουρισμός, τουριστικός προορισμός αλλά και «ποιοτικός» τουρίστας. Ο ίδιος, με μία ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα, μεταφέρει από την δική του οπτική γωνία, τι θα έπρεπε να αλλάξει στην περιοχή μας, ώστε να ομορφύνουν τα χωριά, τα καλντερίμια, οι δρόμοι και οι υποδομές, ώστε ο τουρισμός να ενταχθεί ουσιαστικά στο τοπικό περιβάλλον. Αυτό λοιπόν που θα πρέπει να αλλάξει, όπως γράφει ο ίδιος, είναι η …διεκδίκηση.
Η ανάρτηση του Μελέτη Ανδρινού
«Utopia
Ξύπνησα, ακόμη μια μέρα χωρίς τον πονοκέφαλο, χωρίς τα άγχη που μου προκαλούσαν ένα αφόρητο εσωτερικό βάρος ειδικά την περίοδο υψηλής ζήτησης (high season το λέμε εμείς). Και όλα εκείνα που σε έκαναν να ζεις μέσα σε μια αμφισβήτηση του νοήματος της ζωής. Πάει δεν ξέρω και εγώ πόσο καιρός από εκείνη την ημέρα που ξαφνικά με ένα μαγικό τρόπο (λες και πήγε λάθος κάποιο μυστικό πείραμα) η ανθρωπότητα μπήκε σε μια άλλη διάσταση. Δεν μιλούσαμε για τον τουρισμό σαν να ήταν η αρχή και το τέλος όλων, δεν υπήρχαν οι “ειδικοί” να μας συμβουλέψουμε πως θα γίνουμε “ανταγωνιστικότεροι”.
Οι προτεραιότητες σήμερα πλέον έχουν αλλάξει. Τα νούμερα, οι αφίξεις, οι εισπράξεις, οι θέσεις εργασίας που προσφέρει ο τουρισμός, δεν έχουν σχεδόν καμία θέση στην συζήτηση. To digital marketing με στόχο την μεγέθυνση των αριθμών ήταν σαν να μην υπήρξε ποτέ σαν όρος, και μαζί ούτε οι έννοιες της ανταγωνιστικότητας, της μοναδικότητας, της εμπειρίας, της αυθεντικότητας (αφήνω λέξεις να συμπληρώσεις και μόνο σου). Δεν “κυνηγάμε” τον ποιοτικό τουρισμό, δηλαδή τουρίστες με υψηλά εισοδήματα ή πιο μορφωμένους. Λες και οι τουρίστες που έχουν περισσότερα χρήματα να διαθέσουν είναι “ποιοτικότεροι” από ένα πατέρα και μια μητέρα, που δουλεύουν όλο τον χρόνο για να μπορέσουν να προσφέρουν στην οικογένεια μια απόδραση. Έχω δει τον “ποιοτικό” τουρίστα να παρκάρει όπου βρίσκει χωρίς να τον νοιάζει τίποτα, έχω δει όμως και τον “ποιοτικό” τουρίστα να κάνει ανακύκλωση. Έχω δει το “μη-ποιοτικό” τουρίστα να πετάει τα σκουπίδια όπου είναι, έχω δει όμως και τον “μη-ποιοτικό” τουρίστα να πηγαίνει να πάρει νεράκι από το μπαρ για να μην περπατήσει το παιδί του beach bar μέσα στη ζέστη. Όλοι άνθρωποι είμαστε και επισκέπτες σε έναν τόπο, όταν ταξιδεύουμε. Το ποιος είναι “ποιοτικότερος” κρίνεται από την συμπεριφορά και το σεβασμό μας προς τον τόπο και τους ανθρώπους.
Αυτό γίνεται πλέον. Προτεραιότητα είναι πλέον ο τόπος στο σύνολό του. Κάθε έργο-παρέμβαση δεν γίνεται για να προσελκύσουμε περισσότερους τουρίστες στην περιοχή αλλά για το πως θα κάνουμε την καθημερινότητα των κατοίκων καλύτερη. Η προστασία και η ευημερία του περιβάλλοντος δεν είναι απλά ακόμη ένα εργαλείο marketing, αποτελεί μέρος της κουλτούρας μας γιατί χωρίς υγιές περιβάλλον δεν είναι και η ανθρωπότητα υγιής. Ακόμη θυμάμαι εκείνα τα “καυτά” καλοκαίρια (κάθε πέρσι και καλύτερα λέγαμε). Η θερμοκρασία έφτανε στο 43, λέγαμε βράζουν τα τσιμέντα και εμείς συνεχίζαμε, χτίζαμε ακόμη περισσότερο αντί να κάνουμε χώρους πρασίνου, πάρκα, να φυτεύουμε περισσότερα δέντρα. Και η πολιτιστική κληρονομιά, δεν είναι πλέον “προϊόν”, δεν είναι τουριστικό θέλγητρο, είναι αυτό που μας κάνει υπερήφανους για το τόπο μας. Η μέρα πλέον ξεκινάει με μια βόλτα σε ένα από τα πανέμορφα μονοπάτια μας που πλέον είναι καθαρά, συντηρημένα, καλά οργανωμένα. Η επαφή με την φύση, με τον εσωτερικό σου κόσμο, η γαλήνη που προσφέρει αυτή η επαφή δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανένα “φάρμακο” από καμία άλλη “ευχαρίστηση”. Ναι, ναι εκείνα τα μονοπάτια που μετά από τις πλημμύρες δεν είχε ασχοληθεί σχεδόν κανένας μαζί τους ήταν και πάλι εκεί και σε καλύτερη κατάσταση. Ακόμη θυμάμαι εκείνη την ημέρα που ξεκινήσαμε μόνοι μας αλλά όλοι μαζί να κάνουμε μικρές επιδιορθώσεις σε πράγματα που δεν μας άρεσαν, που χαλούσαν την αισθητική μας χωρίς να περιμένουμε κάποια ειδική μελέτη ή ανταμοιβή. Το μόνο κίνητρο η ευημερία μας. Οι εποχές, το φαγητό….. μπορείς πλέον να βιώσεις, να γευτείς, να μυρίσεις, να αναπνεύσεις χωρίς κανένα φόβο, κανένα ενδοιασμό. Δεν δουλεύεις για να ζήσεις…. ζεις. Και τα παιδιά έχουν όμορφους, καθαρούς χώρους να παίζουν και να μάθουν.
Ντριιιιιιιιιιιν, ξυπνητήρι. Ξύπνημα πάλι με αυτό το συναίσθημα, με αυτή την αμφισβήτηση για τι κάνουμε λάθος. Ναι ναι ξέρω όλα αυτά είναι ουτοπικά που ονειρεύομαι. Αν όμως. Αν αλλάζαμε λίγο την νοοτροπία μας, τις προτεραιότητες μας. Αντί να προσπαθούμε να κάνουμε το τόπο μας τουριστικό προορισμό, τον κάναμε ομορφότερο, τον κάνουμε καλύτερο, τον προστατεύσουμε, απαιτήσουμε να γίνουν πράγματα για να βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής μας τότε…. Τότε δεν θα μαραζώσει, δεν θα γίνει ένα τουριστικό πάρκο με “δήθεν” χαμογελαστούς και φιλόξενους ανθρώπους. Ο τόπος μας θα μείνει ζωντανός και ο τουρισμός θα ακολουθήσει και θα είναι μια μορφή τουρισμού που θα προστατεύει το τόπο, θα είναι ποιοτικός. Αλλά ξέρω ξεχάσαμε πως είναι να απαιτούμε…».
