Ένας συνδυασμός υπερκατανάλωσης, σπατάλης και έλλειψης δικτύων οδηγεί σε προβλήματα λειψυδρίας τον Βόλο. Παράλληλα το ζήτημα προκύπτει και από τα κακοσχεδιασμένα και παλιά έργα που δεν συντηρούνται επαρκώς, σύμφωνα με τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και διευθυντή του Εργαστηρίου Υδρολογίας και Ανάλυσης Υδατικών Συστημάτων Νικήτα Μυλόπουλο.
Ο καθηγητής μιλώντας στο Ράδιο ΕΝΑ και τον Δημήτρη Καρεκλίδη, υπενθύμισε πως πριν 25 χρόνια το Π.Θ. είχε εκπονήσει μελέτη για το νερό στον Βόλο, ως εργαλείο για χρήση από τη ΔΕΥΑΜΒ. Το πρώτο συμπέρασμα που είχε βγει από αυτή τη μελέτη του 2000, ήταν πως οι απώλειες του δικτύου έφταναν στο 45%. Το πρόβλημα αυτό οδήγησε σε αντικατάσταση του μεγαλύτερου μέρους του δικτύου, δίνοντας έτσι λύση, ωστόσο, οι προτάσεις περιλάμβαναν και τη λήψη και άλλων μέτρων.
Συγκεκριμένα τη δημιουργία έργων επιφανειακής συλλογής ευρύτερα στη λεκάνη απορροής και στο Πήλιο. Λιμνοδεξαμενές που θα χρησιμοποιούνται για άρδευση, ώστε το πηγαίο νερό να χρησιμοποιείται μόνο για ύδρευση. Το υπόγειο νερό δηλαδή να χρησιμοποιείται μόνο για ύδρευση και το επιφανειακό κυρίως για άρδευση. «Ο λόγος για τον οποίο το νερό του Βόλου, δεν αρέσει στους καταναλωτές είναι ότι είναι υφάλμυρο, κυρίως το καλοκαίρι γιατί στερεύουν οι πηγές» τονίζει ο κ. Μυλόπουλος, ο οποίος προσθέτει ότι αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί με το να κλείσουν οι γεωτρήσεις και να λυθεί το ζήτημα της υφαλμύρωσης.
Παράλληλα ένα ζήτημα για την εξοικονόμηση του πόσιμου νερού προκύπτει και από τις βιομηχανίες, οι οποίες υδροδοτούνται με πόσιμο νερό για την ψύξη των μηχανημάτων, χωρίς να χρειάζεται. Τα ρολόγια τα οποία εμφανίζουν διαρροές, αλλά προβαίνουν και σε λάθος καταμετρήσεις εντείνοντας το πρόβλημα.
Σύμφωνα με τον καθηγητή χρειάζεται να γίνει μελέτη στον Βόλο, για τη ζήτηση του νερού, το πώς καταναλώνεται και πώς ξοδεύεται, γιατί υπάρχουν τεχνικές και τρόποι για να εξοικονομηθεί νερό.
Απαντώντας σε ερώτηση για λειτουργία δημοσίων βρυσών που προβλέπονται από τον νόμο, όμως, δεν υπάρχουν, ο κ. Μυλόπουλος ανέφερε ότι έτσι θα αποκτούσε μια άλλη έννοια και ο δημόσιος χώρος, αλλά και η ζωή του κάθε πολίτη, με επιστροφή στο παρελθόν.
«Κολλημένη» στον επίτροπο
Στα γρανάζια της γραφειοκρατίας πιάστηκε η μελέτη που είχε ανατεθεί στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας για την αντιπλημμυρική θωράκιση της Μαγνησίας. Προς το παρόν δεν υπάρχει κάποια εξέλιξη, γιατί θα πρέπει να εγκριθεί από τον επίτροπο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, κάτι που ακόμη δεν έχει γίνει.
Παρόλη αυτή την καθυστέρηση η ομάδα του πανεπιστημίου τη δουλεύει παράλληλα προκειμένου να έχει έτοιμες τις λύσεις, όταν η υπόθεση ξεμπλοκάρει.
Χαμένο νερό στην άρδευση
Ο καθηγητής εξήγησε πως η κλιματική κρίση έχει δημιουργήσει εντονότερα προβλήματα αναφορικά με τη λειψυδρία, ήτοι πολύ πιο έντονες πλημμύρες και εντονότερες ξηρασίες. Τα δύο αυτά φαινόμενα αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, αφού η πλημμύρα αυξάνει την πιθανότητα για ξηρασία και η ξηρασία για πλημμύρα.
Η ξηρασία είναι φυσικό φαινόμενο, καθώς πρόκειται για μια σειρά ημερών ή μηνών που δεν έχει βροχή και εμφανίζονται και άλλοι δείκτες, όπως υγρασία και εξάτμιση με συγκεκριμένα νούμερα. Ερωτηθείς για το παράδειγμα των αραβικών χωρών, όπου για να αντιμετωπίσουν την ξηρασία προβαίνουν στον βομβαρδισμό των νεφών, ο καθηγητής ανέφερε ότι αποτελεί μια κάποια λύση, ωστόσο, θα πρέπει να εξεταστεί συνολικά το πρόβλημα με την εφαρμογή ολοκληρωμένου σχεδίου.
«Αυτές οι λύσεις, δηλαδή να βομβαρδίσουμε τα σύννεφα, να κάνουμε τη θάλασσα γλυκό νερό, είναι τεχνικές. Προφανώς θα πρέπει να τις εκμεταλλευτούμε, αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο γιατί όλες αυτές έχουν επιπτώσεις. Για παράδειγμα η αφαλάτωση είναι ενεργοβόρα, καθώς πρόκειται για ένα εργοστάσιο που μετατρέπει το αλμυρό νερό σε γλυκό. Μέσα σε ένα ολοκληρωμένο σύστημα που έχεις βάλει και την ενέργεια ως παράμετρο, γίνεται, αλλά μόνο έτσι, αλλιώς θα υπάρχουν προβλήματα» τόνισε ο κ. Μυλόπουλος, ζητώντας να δημιουργηθεί για τον σκοπό αυτό ένα ολοκληρωμένο σχέδιο.
Υπογράμμισε πως η λειψυδρία εμφανίζει δύο όψεις, με την πρώτη να είναι η φυσική και η άλλη η κοινωνική, που έχει να κάνει με την κατανάλωση του νερού. Μέχρι πρότινος οι επιστήμονες διαμαρτύρονταν για το γεγονός της έλλειψης νερού, που οφείλονταν όχι στην απουσία βροχόπτωσης, αλλά στην υπερκατανάλωση.
Αυτό συνέβαινε γιατί λειτουργούμε ως χώρα με ένα μοντέλο παραγωγής που αφενός μεν δεν έχει λάβει υπόψη τα περιβαλλοντικά ζητήματα και τα όριά τους, αφετέρου δε, ευνοεί πρακτικές σπατάλης, ειδικά στο επίπεδο της άρδευσης.
«Όταν βγαίνουν μελέτες που αναφέρουν ότι περισσότερο από το μισό νερό που χρησιμοποιείται στην άρδευση δεν χρειάζεται και πάει χαμένο. Απαιτείται περιορισμός της σπατάλης, καθώς υπάρχουν οι αρδευτικές μέθοδοι στις οποίες δεν ξοδεύεται νερό. Ας δίναμε λίγα χρήματα παραπάνω για την υλοποίηση έργων μεταφοράς και διανομής του νερού και στο χωράφι και στις πόλεις. Θα βλέπαμε μεγάλη εξοικονόμηση της σπατάλης του νερού» τόνισε ο κ. Μυλόπουλος.
