5 Σεπτεμβρίου 2023. Μία ημερομηνία που είναι χαραγμένη στις μνήμες και τις ψυχές των Βολιωτών και των κατοίκων όλης της Μαγνησίας. Μία ημέρα πόνου και καταστροφής. Η σφοδρή κακοκαιρία με το όνομα Daniel άλλαξε μια για πάντα τις ζωές κατοίκων και επαγγελματιών. Ο φόβος φώλιασε στην ψυχή τους και έναν χρόνο μετά αυτός ο φόβος παραμένει μην τυχόν και επαναληφθεί η καταστροφή.
Ρεπορτάζ: Δήμητρα Παλαιοδημοπούλου
5 Σεπτεμβρίου 2024. Ένας χρόνος μετά τον Daniel. Περπατώντας στους δρόμους του Παλιού Λιμεναρχείου, μια συνοικία που δέχτηκε ισχυρό πλήγμα, με τους δρόμους να γεμίζουν λασπόνερα, τους κατοίκους να ανεβαίνουν έντρομοι σε ταράτσες και ορόφους για να σωθούν και το νερό να τρέχει ποτάμι στους δρόμους, βλέπει κανείς ότι με τα χέρια και το μεράκι των κατοίκων, η περιοχή έχει βρει ξανά τον δρόμο της. Δεν είναι όμως όπως παλιά. Πολλοί ήταν οι κάτοικοι που έφυγαν από την περιοχή, μιας και τα σπίτια τους πλημμύρισαν, οι τοίχοι σε πολλά σπίτια είναι ακόμη ξεφλουδισμένοι από το νερό, συνεργεία προσπαθούν να επαναφέρουν και να κάνουν εργασίες σε σπίτια που πλημμύρισαν, κάτοικοι και επαγγελματίες περιμένουν ακόμη να …αποζημιωθούν…
Το magnesianews.gr μίλησε με κατοίκους και επαγγελματίες της περιοχής, με τους ίδιους να δηλώνουν ότι ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσουν όσα έγιναν. «Μαμά πνιγόμαστε», είπε ένα μικρό κορίτσι στη μητέρα του εκείνη την ημέρα και η ίδια, αυτή τη φράση δεν μπορεί ακόμη να την ξεχάσει. Όπως δεν μπορεί να ξεχάσει και τον τρόμο που νιώθει η μικρή, κάθε φορά που βρέχει..
Δημήτρης Κανελλής: «Προσευχόμαστε να μην ξανασυμβεί»
Ο κ. Δημήτρης Κανελλής, επαγγελματίας στο Παλιό Λιμεναρχείο και μέλος του Εξωραϊστικού Συλλόγου της περιοχής βίωσε με δραματικό τρόπο την περσινή καταστροφή. Και το δικό του μαγαζί πλημμύρισε, εξοπλισμός καταστράφηκε, όμως εκείνος προσπάθησε να σταθεί στα πόδια του και μέσω του Συλλόγου να στηρίξει και να βοηθήσει και άλλους κατοίκους της περιοχής.
Έναν χρόνο μετά όμως, πως είναι τα πράγματα στην περιοχή; «Έναν χρόνο μετά προσευχόμαστε να μην ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο, γιατί η καταστροφή ήταν μεγάλη κα πήρε πάρα πολύ χρόνο και στα σπίτια και στη γειτονιά να επανέλθει. Η κατάσταση έχει ως ένα βαθμό επανέλθει, όχι όμως πλήρως. Έναν χρόνο μετά όμως δεν έχουν ολοκληρωθεί οι αποζημιώσεις , δεν έχουν πάρει όλοι προκειμένου να επισκευάζουν σπίτια ή επιχειρήσεις και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Περιμένουν ακόμη αρκετοί. Έχουμε δεχτεί πολλές υποσχέσεις ότι όλα δρομολογούνται…
Το βασικότερο είναι ότι δεν έχει γίνει κάποιο έργο ουσίας, αντιπλημμυρικό όχι μόνο στη γειτονιά αλλά στην περιοχή του Βόλου. Κάθε φορά που βρέχει όλοι μας είμαστε σε αγωνία και πάρα πολλοί ασφαλίζουμε τις επιχειρήσεις και τα σπίτια μας για να μην συμβεί ξανά το κακό», είπε ο κ,. Κανελλής σχολιάζοντας ότι ο Σύλλογος έχει πιέσει και κατάφερε να λειτουργεί το αντλιοστάσιο και ο ΟΛΒ έριξε τον τοίχο, που θα είναι βοηθητικό να μην συμβεί ξανά παρόμοιο φαινόμενο και στην ίδια ένταση.
«Έργα υποδομών όμως δεν έχουν γίνει. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι είδαμε και την κατάσταση με τα ψάρια πως δεν υπάρχει μία εποπτεία για τη μετέπειτα κατάσταση των πλημμυρών. Επιφανειακά βλέπουν και κάνουν και η αίσθηση που έχουμε είναι πως όλα είναι στον αυτόματο», συμπλήρωσε.
Ο ίδιος σε ότι αφορά στη γειτονιά ανέφερε πως πολλά σπίτια αδειάσανε μετά τον Daniel, ειδικά όσα ενοικιάζονταν. Αυτά, μετά τη φυγή των ενοικιαστών έμειναν άδεια. Υπάρχουν σπίτια παλιά και ακατοίκητα που έμεναν λαβωμένα από τον Daniel και υπάρχουν και ετοιμόρροπα για τα οποία ο Σύλλογος απευθύνθηκε στην Πολεοδομία καθώς είναι επικίνδυνα και αποτελούν εστίες μόλυνσης, προκειμένου να κινηθούν οι διαδικασίες και να γκρεμιστούν. Αποτέλεσμα αυτού όλου ήταν όμως και η μείωση των μαθητών στο 9ο Δημοτικό Σχολείο, μιας και πολλοί γονείς ενέγραψαν αλλού τα παιδιά τους και άλλοι μετακόμισαν…
Να δώσουμε λίγο χρώμα στα παιδιά- Το κλίμα πέρυσι ήταν βαρύ
Σήμερα, έξω από το 9ο Δημοτικό Σχολείο που εδρεύει στο Παλιό Λιμεναρχείο γονείς, μέλη του Συλλόγου Γονέων με μπογιές έβαφαν τα κάγκελα θέλοντας να δώσουν λίγο χρώμα στο σχολείο και να δώσουν χαρά στα παιδιά τους.
«Θέλουμε να δώσουμε λίγο χρώμα γιατί πέρυσι ήταν μια ασπρόμαυρη χρονιά», είπε χαρακτηριστικά η κ. Αίγλη Μυλωνά, πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ου 9ου ΔΣ.
Η ίδια αν και δεν είναι κάτοικος Παλαιών, έφερνε και θα συνεχίσει να φέρνει τα παιδιά της στο συγκεκριμένο σχολείο. Μεταφέροντας το πως βίωσε η ίδια αλλά και τα παιδιά της την περσινή καταστροφή ανέφερε χαρακτηριστικά πως «τα παιδιά μου συμβίωναν με άλλα παιδιά και τα παιδιά ήταν τρομοκρατημένα. Όταν έπιανε μία μπόρα, ένα ψιλόβροχο, τα παιδιά ήταν πανικοβλημένα, οι γονείς τρέχαμε να τα πάρουμε, πόσο μάλλον ένα παιδί που έχει χάσει το σπίτι του, γιατί χάσαμε και μαθητές επειδή έπρεπε να μετακομίσουν οι γονείς. Ερχόμασταν στο σχολείο και πατούσαμε μέσα στα λασπόνερα για να φέρουμε τα παιδιά. Καθάρισαν 2-3 δρόμους όμως δεν ήταν αυτή μία λύση. Το σχολείο είχε πολλά θέματα, ακόμη και τώρα έχουν ξεμείνει κάποια κομμάτια λάσπης. Με τον Σύλλογο Γονέων και τον Εξωραϊστικό Σύλλογο προσπαθούμε να «σηκώσουμε» και το σχολείο γιατί είναι πολύ σημαντικό για όλη την περιοχή».
Η ίδια όμως δεν σκέφτηκε να εγγράψει τα παιδιά της σε άλλο σχολείο, ώστε να μην έχουν αυτές τις βαριές μνήμες. «Δεν σκέφτηκα να πάρω τα παιδιά μου από το σχολείο. Ήδη ήταν βαρύ το κλίμα της πλημμύρας, της καταστροφής και το να μπει στη διαδικασία να του αλλάξω σχολικό περιβάλλον θα ήταν το χειρότερο που θα μπορούσα να του κάνω. Επέλεξα να έχει τους φίλους του για να το ξεπεράσει και καλύτερα», τόνισε.
«Μου έχει μείνει η φράση του παιδιού μου «μαμά πνιγόμαστε»
Στις εργασίες εξωραϊσμού του σχολείου συμμετέχει και η κ. Φωτεινή Μυλωνά, μέλος του Συλλόγου Γονέων του 9ου ΔΣ. Η κ. Μυλωνά είναι κάτοικος Παλιού Λιμεναρχείου και το σπίτι της βρίσκεται έναν δρόμο κάτω από το σχολείο.
«Το νερό στην αυλή έφτασε το 1.35. Έμπαινα μέχρι τον λαιμό για να πάρω το παιδί να το ανεβάσω σε άλλο διαμέρισμα. Τα σημάδια έχουν μείνει. Με μια βροχούλα η μικρή κλαίει. Έχει πάθει ψυχολογικό σοκ.
Η αποζημίωση που πήραμε δεν φτάνει ούτε τους τοίχους να φτιάξω. Το σπίτι κάτω έχει μείνει ερείπιο. Ο κάτω όροφος πλέον δεν κατοικείται, οι κόποι μιας ζωής καταστραφήκανε», επεσήμανε.
Στη σκέψη τι της άφησε ο Daniel στην καρδιά της η κ. Φωτεινή Μυλωνά εμφανώς συγκινημένη είπε χαρακτηριστικά Μου άφησε τα πάντα. Φόβο, οργή, ανησυχία. Αλλά κυρίως ότι ήταν το παιδί δίπλα μου και μου έλεγε «μαμά πνιγόμαστε». Σε ότι αφορά δε τη γειτονιά αυτή έχει ερημώσει. «Οι περισσότεροι έχουν φύγει από τη γειτονιά μας, έχει ερημώσει. Άλλοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, άλλοι τα έφτιαξαν για να μείνουν γιατί δεν έχουν που αλλού να πάνε, άλλοι από τον καημό τους έφυγαν από τη ζωή», σημείωσε.
«Ακόμη μετράμε πληγές. Δεν έχουμε φτιάξει τίποτα»
Η κ. Αικερίνη Τσόγκα πέρυσι, με τον Daniel είδε το σπίτι της να πλημμυρίζει. Με την οικογένειά της ανέβηκαν σε υψηλότερο όροφο καθώς το ισόγειο είναι 90 πόντους νερό. Σήμερα, το ισόγειο δεν κατοικείται, η οικογένειά της μένει στον πάνω όροφο και κάτω είναι όλα όπως ήταν.
«Ακόμη μετράμε πληγές. Δεν έχουμε φτιάξει στο σπίτι τίποτα. Στους 90 πόντους έφτασε το νερό. Μείναμε μένα, δεν έφυγε κανένας από τα σπίτια. Πήγαμε στον πάνω όροφο. Ένα πλυντήριο σώθηκε και προσπαθούμε από τότε να σταθούμε στα πόδια μας. Δεν μας έχουν δώσει τη δεύτερη δόση που μας έχουν υποσχεθεί, μας είπαν ότι θα περάσει κάποια στιγμή ένα κλιμάκιο, να μην πειράξουμε και τίποτα, να φωτογραφήσουμε τις ζημιές κι έχουμε μείνει έτσι.
Εγώ έχω έναν όροφο και προσπαθώ να τα συμμαζέψω, τα υπόλοιπα σπίτια είναι μονοκατοικίες, είναι ηλικιωμένοι μένουν μέσα στην υγρασία. Τον χειμώνα τι θα γίνει; Και φοβόμαστε ότι θα ξαναγίνει κάτι τέτοιο», είπε η ίδια λέγοντας ότι δεν περίμενε ποτέ αυτό που συνέβη, τονίζοντας ότι τα ρέματα έφερναν χίλια δυο πράγματα, τα οποία περνούσαν μπροστά στα μάτια τους. «Έφερνε πράγματα, καναπέδες, αυτοκίνητα, ψόφια ζώα. Ακόμη και τώρα, με το που βρέχει έχουμε φόβο, αλλά δεν έχουμε και που να πάμε να μείνουμε. Είναι το πατρικό μου, οι ρίζες μου. Δεν θέλω να αφήσω το σπίτι μου».
«Κινδύνευσε η ζωή του άντρα μου»
Η κ. Καλλιόπη Τσιτσιγιάννη, επαγγελματίας της περιοχής ακόμη βιώνει τα όσα δραματικά έζησε εκείνη την ημέρα.
«Ήμουν σπίτι εκείνη την ημέρα, όμως ο σύζυγος ήταν εδώ. Είχε κοπεί το ρεύμα και δεν κλείνανε στα στόρια του καταστήματος. Ήταν κι άλλοι επαγγελματίες στα μαγαζιά τους και τους πήρε πυροσβεστικό όχημα από τη Λιβαδειά στις 9.30 το βράδυ. Ήρθαν όλοι σχεδόν ημίγυμνοι, γιατί το νερό έπαιρνε τα ρούχα τους, κινδύνευσε η ζωή τους. Οικογένεια καταστηματαρχών κοιμήθηκε στο μαγαζί γιατί δεν μπορούσε να πάει σπίτι. Η βρώμα, η λάσπη που επικρατούσε τον επόμενο μήνα, ακόμη η μυρωδιά είναι στα εσώψυχά μας», είπε χαρακτηριστικά η κ. Τσιτσιγιάννη.
Η ίδια τόνισε πως οι εργαζόμενες στην περιφέρεια ήταν πολύ φιλικές και τρέξανε να τους βοηθήσουν με τα δικαιολογητικά και τους φακέλους. «Είχαμε από αυτά τα κορίτσια στήριξη και καθημερινή υποστήριξη, όπως και η Πυροσβεστική ήταν κοντά. Οι μεγαλύτεροι δυστυχώς όχι. Μας έχουν ξεχάσει, έχουν ξεχάσει αυτό που έγινε, Εμείς δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ», ανέφερε.
Συνέχισε δε, λέγοντας ότι «το πλήγμα του Daniel ήταν μεγάλο για όλους της περιοχής. Οι ζημιές ήταν απίστευτες και ακόμη βγάζουμε λάσπη από τα καταστήματά μας. Κανείς δεν είναι δίπλα μας. Πολλά φρεάτια είναι ακόμη ακαθάριστα με αποτέλεσμα και με το τέταρτο της βροχής την προηγούμενη Παρασκευή να πλημμυρίσουν δρόμοι πάλι. Πλην της αρωγής δε, ορισμένοι δεν έχουν πάρει τίποτα άλλο και περιμένουμε τον επόμενο Daniel….».
«Ό,τι υπήρχε, καταστράφηκε»
Οι επαγγελματίες της περιοχής στιγματίστηκαν από την καταστροφή του Daniel. Τα καταστήματά τους πλημμύρισαν, το εμπόρευμά τους χάθηκε και μόλις πήγαν να σηκώσουν το κεφάλι τους ψηλά, ήρθε ο Elias και για δεύτερη φορά είδαν πάλι τα πάντα να βρίσκονται κάτω από το νερό. Πλέον μόνοι τους, οχυρώνονται, βάζοντας κόφτες στις εισόδους των καταστημάτων τους για να αποφύγουν μία άλλη καταστροφή.
«Εκείνη την ημέρα είδα τον καιρό και δεν ήρθα στο μαγαζί. Μάθαινα από συναδέλφους και μου είπαν μην έρχεσαι πλημμύρισαν όλα. Μέχρι το μεσημέρι είχε σταματήσει κάπως, το απόγευμα όμως ήρθε το μεγαλύτερο κύμα και μετά την Πέμπτη. Ούτε να τα θυμάμαι δεν θέλω. Πλήρης καταστροφή δύο φορές και στον Daniel Και στον Elias. Πάνω που καθαρίσαμε και συμμαζέψαμε. Στο μαγαζί μου το νερό έφτασε στο ένα μέτρο. Ό,τι υπήρχε μέχρι εκεί καταστράφηκε, εργαλεία, μηχανήματα αλλά και οι εγκαταστάσεις», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Θεόφιλος Κούπας, επιχειρηματίας των Παλαιών.
Ρωτώντας τον τι ένιωσε βλέποντας το μαγαζί του να καταστρέφεται ο ίδιος απάντησε «απόγνωση. Απογοήτευση. Λες όμως ότι αφού είσαι γερός, θα προσπαθήσεις. Στη δεύτερη φορά ήταν δύσκολα. Έναν χρόνο μετά τα σκέφτεσαι και λες ότι αφού τα πολεμήσαμε και αντέξαμε, ελπίζουμε».
Ωστόσο ο φόβος έχει ριζώσει μέσα σε όλους. «Στο θέμα της υποδομής δεν πρέπει να έχουν γίνει πράγματα. Είμαστε με τον φόβο ότι θα ξαναπλημμυρίσουμε. Πήραμε μόνοι μας μέτρα, φτιάξαμε μόνοι μας κόφτες στις εισόδους. Είμαστε οχυρωμένοι, αλλά κι αυτό δεν είναι λύση. Σε ότι αφορά στην πολιτεία, ο κ. Κούπας σχολίασε ότι «έχουν δοθεί κάποια χρήματα, δεν έχουν εξοφληθεί όμως. Πιστεύω να υλοποιήσουν αυτά που τάζανε».
