«Τι θα συμβεί όταν οι γονείς, οι σύζυγοι ή οι άλλοι άνθρωποι που σήμερα σηκώνουν καθημερινά το βάρος της φροντίδας δεν θα μπορούν πλέον να το κάνουν;» Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα που θέτει ο Βουλευτής Μαγνησίας Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος προς την Κυβέρνηση, με Ερώτηση & Αίτηση Κατάθεσης Εγγράφων προς τους Υπουργούς Κοινωνικής Συνοχής & Οικογένειας και Υγείας, για την απουσία ενός ολοκληρωμένου συστήματος κοινωνικής προστασίας για τους ανθρώπους με βαριές νευρομυϊκές παθήσεις και διαρκή ανάγκη φροντίδας.
«Η περίπτωση 37χρονου στον Βόλο, που αντιμετωπίζει βαριά νευρομυϊκή αναπηρία, αναδεικνύει με χαρακτηριστικό τρόπο ένα πρόβλημα που ξεπερνά κατά πολύ το ύψος μιας αναπηρικής παροχής. Για έναν άνθρωπο με πολύ υψηλό βαθμό αναπηρίας, η καθημερινή ζωή μπορεί να απαιτεί συνεχή προσωπική φροντίδα, πολλαπλούς και εξειδικευμένους βοηθούς, ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό και αναλώσιμα, φυσικοθεραπεία και αποκατάσταση, ειδική διατροφή, αυξημένες ενεργειακές ανάγκες, κατάλληλη θέρμανση, ψυχολογική υποστήριξη και ένα πλήρως προσαρμοσμένο περιβάλλον διαβίωσης.Όταν όμως αυτές οι ανάγκες δεν καλύπτονται από ένα συνεκτικό δημόσιο σύστημα, το κενό καλείται να καλύψει η οικογένεια.
Η Πολιτεία διαθέτει ένα οριζόντιο πλαίσιο πολιτικών για τα άτομα με αναπηρία και την Εθνική Στρατηγική για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία 2024–2030. Ωστόσο, οι άνθρωποι με βαριές νευρομυϊκές παθήσεις έχουν ιδιαίτερα σύνθετες και διαρκείς ανάγκες, οι οποίες δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται αποκλειστικά μέσα από οριζόντιες παροχές. Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι μόνο ένα επίδομα. Είναι ένα πραγματικό σύστημα φροντίδας, που θα συνδέει την υγειονομική περίθαλψη με την προσωπική βοήθεια, την αποκατάσταση, την κοινωνική φροντίδα, την ψυχολογική υποστήριξη και την ανεξάρτητη διαβίωση», ανέφερε ο Βουλευτής.
Ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος στάθηκε και στον θεσμό του «Προσωπικού Βοηθού». Η εφαρμογή του μέτρου ξεκινά καθολικά από τον Νοέμβριο, με τον Βουλευτή να ζητά να αποσαφηνιστεί κατά πόσο τα κριτήρια αξιολόγησης και κατάταξης ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες ανθρώπων με εξαιρετικά υψηλό βαθμό εξάρτησης από τρίτους. Παράλληλα, θέτει το ζήτημα της επόμενης ημέρας για τις οικογένειες. «Τι γίνεται όταν ένας γονέας γεράσει; Όταν ένας σύζυγος ή σύντροφος αδυνατεί πλέον να ανταποκριθεί; Όταν οι άνθρωποι που μέχρι σήμερα αποτελούν το μοναδικό δίκτυο φροντίδας δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή;», υπογράμμισε ο Βουλευτής, καλώντας την Κυβέρνηση να παρουσιάσει συγκεκριμένο σχεδιασμό για την ανάπτυξη εξειδικευμένων δομών υποστηριζόμενης και ανεξάρτητης διαβίωσης, κατάλληλων να υποστηρίξουν και ανθρώπους με πολύ υψηλές και σύνθετες ανάγκες, ώστε η απουσία οικογενειακού δικτύου να μη σημαίνει εγκατάλειψη, ακατάλληλη ιδρυματική φροντίδα ή κοινωνικό αποκλεισμό.
Με την κοινοβουλευτική του παρέμβαση ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος ζητά από την Κυβέρνηση να παρουσιάσει το συνολικό σχέδιο κοινωνικής προστασίας για τους ανθρώπους με βαριές νευρομυϊκές παθήσεις, αλλά και να απαντήσει αν προτίθεται να προχωρήσει σε ένα εξειδικευμένο πλαίσιο πολιτικών που θα καλύπτει συνολικά τις ανάγκες τους καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους.
