Σήμερα Δευτέρα στις 18:30, στο Θόλο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, θα γίνει αντιφασιστική συγκέντρωση και πορεία για τα 10 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Σε ανακοίνωσή τους ΚΚΕ (μ-λ) αναφέρει ότι 10 χρόνια μετά κι ο λαός κι η νεολαία βιώνουν τις συνέπειες της πολιτικής ενός συστήματος που καταδικάζει την ίδια τους τη ζωή, έκθετοι σε καταστροφικές και φονικές πυρκαγιές και πλημμύρες, αποδέκτες νέων τερατουργημάτων επίθεσης στη δουλειά και στη ζωή τους, και με τα τύμπανα του πολέμου να ηχούν…
10 χρόνια μετά και οι καταδικασμένοι (!) φασίστες βρίσκουν χώρο να σπέρνουν το ρατσιστικό δηλητήριό τους με κάθε επίσημο και ανεπίσημο τρόπο. Από την συγκαλυμμένη συμμετοχή τους στις βουλευτικές εκλογές (μέσω των Σπαρτιατών και των άλλων ακροδεξιών μορφωμάτων) μέχρι την απροκάλυπτη συμμετοχή του Κασιδιάρη ως υποψηφίου δημάρχου Αθηνών γίνεται ξεκάθαρο πως το λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο» των κοινοβουλευτικών κομμάτων και η δήθεν «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη ανέχονται και ξεπλένουν τους φασίστες.
10 χρόνια μετά και τα συστημικά ΜΜΕ συνεχίζουν να αναπαράγουν ρατσιστικά και φασιστικά παραληρήματα δίνοντας βήμα σε «ανεξάρτητους», «οργισμένους» σερίφηδες ενώ κρύβουν με κάθε τρόπο οποιαδήποτε κίνηση αντιφασιστικού αγώνα και λαϊκής αλληλεγγύης. Προσπαθούν συντονισμένα να παρουσιάσουν τις μειοψηφίες των φασιστών σαν πλειοψηφικές φωνές.
10 χρόνια μετά και η ψεύτικη δημοκρατία της αστικής τάξης στηρίζεται όλο και πιο πολύ στην τρομοκρατία, την καταστολή και τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Η φτώχεια, η ακρίβεια, οι πενιχροί μισθοί, ο εργασιακός και κοινωνικός μεσαίωνας που βιώνουν συνολικά λαός και νεολαία είναι η «κανονικότητα» που τάζει το σύστημα και οι πολιτικοί εκφραστές του. Οι δολοφονίες για ένα εισιτήριο, για ένα εικοσάρικο βενζίνης, γιατί «έμοιαζε με ξένο» ή γιατί ήταν πρόσφυγας/μετανάστης/ρομά/ ομοφυλόφιλος είναι η «κανονικότητα» τους. Οι νεκροί στα Τέμπη, οι πνιγμένοι στο Αιγαίο ή στο Θεσσαλικό κάμπο, οι καμένοι στη Δαδιά, οι δεκάδες νεκροί εργάτες και οι χιλιάδες νεκροί της πανδημίας είναι η «κανονικότητα» για ένα σύστημα που δολοφονεί τις ζωές και το μέλλον μας καθημερινά.
Το ΚΚΕ (μ-λ) ζητά να μετατρέψουμε την οργή και την αγανάκτηση μας απέναντι στη δολοφονική πολιτική του συστήματος σε αγώνες αντίστασης. Συλλογικά. Οργανωμένα. Με συντονισμό δυνάμεων. Με κοινούς αγώνες ντόπιων, μεταναστών και προσφύγων. Σε κάθε σχολείο, σχολή, χώρο δουλειάς και γειτονιάς. Να διεκδικήσουμε το μέλλον που μας αξίζει!
Οι ανεξάρτητες αυτόνομες αγωνιστικές ριζοσπαστικές παρεμβάσεις κινήσεις συσπειρώσεις ΠΕ αναφέρουν δεν ξεχνάμε ότι ο φασισμός είναι το εργαλείο του καπιταλισμού για να αφαιρέσει κάθε κοινωνικό, λαϊκό εργατικό δικαίωμα. Όποια μάσκα κι αν φορέσει, είναι η πιο βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στις εργαζόμενες μάζες, ο πιο αχαλίνωτος σωβινισμός και ο πιο ληστρικός πόλεμος, ο χειρότερος εχθρός όλων των εργαζομένων. Γι’ αυτό και
στόχος του δεν είναι μόνο οι πρόσφυγες αλλά κάθε άνθρωπος που αντιστέκεται, κάθε κοινωνική, εργατική, πολιτική, συνδικαλιστική συλλογικότητα που ορθώνει τις σημαίες των αγώνων και της
κοινωνικής απελευθέρωσης.
Ούτε βήμα πίσω λοιπόν. Ούτε σπιθαμή γης στους φασίστες. Στον δρόμο, στο συνδικάτο, στα γήπεδα, σε κάθε επίπεδο πολιτικής και κοινωνικής έκφρασης. Θα είμαστε σταθερά απέναντι. Όπως νικήσαμε τη Χρυσή Αυγή, όπως οδηγήσαμε την ηγεσία της στη φυλακή, έτσι θα συνεχίσουμε. Θα είμαστε στο Κερατσίνι στις 18 Σεπτέμβρη και στη Νέα Ιωνία στη 1 Νοέμβρη (εκεί που φιλοδοξούν να συγκεντρωθούν φασίστες από όλη την Ευρώπη). Είμαστε πολλές και πολλοί, είμαστε εμείς που παράγουμε τον πλούτο αυτής της χώρας. Και είμαστε παντού.
Στη Λάρισα, στις διαδηλώσεις που χτυπά η αστυνομία, πάνω από τα καζάνια της αλληλεγγύης που ταΐζουν τους αποκλεισμένους, στα πνιγμένα χωριά της Θεσσαλίας, μέσα σε αυτοσχέδιες βάρκες που σώζουν τον συγχωριανό, τον συνάνθρωπο, είμαστε εκεί, ανάμεσα στα φτωχικά τραπέζια και στα καμένα δέντρα που δείχνουν τις ρίζες τους. Σε κάθε χώρο εργασίας, ενάντια στην αυθαιρεσία των αφεντικών. Σε κάθε συνδικαλιστική συλλογική διαδικασία, φραγμός στον ρατσιστικό και φασιστικό λόγο. Στις σχολικές μας τάξεις, σαν δασκάλες και δάσκαλοι που βοηθούν τα παιδιά να μάθουν να σκέφτονται και όχι να υπακούνε.
Στα χέρια που απλώνονται για να βοηθήσουν, για να σώσουν ζωές, στα χέρια που σφίγγονται σε γροθιά για να αγωνιστούν για το δίκιο και το όνειρο. Και όχι στα χέρια που σπρώχνουν για να πετάξουν έξω από το πλοίο, που κάνουν μανούβρες στη θάλασσα για να πνίξουν, που σφίγγουν το δολοφονικό μαχαίρι, που πουλάνε πατρίδα αλλά δεν ρίχνουν ούτε έναν κουβά νερό στις φωτιές, όχι στα χέρια που πουλάνε 5 ευρώ το μπουκαλάκι το νερό στη Θεσσαλία.
