Μια νεαρή κοπέλα, η μία από τους 10 διασωθέντες του δεύτερου βαγονιού, φωτογραφίζεται δίπλα στη γιατρό που την εξέτασε στα επείγοντα. Το χαμόγελο ξεπροβάλλει δειλά – δειλά στο πρόσωπό της γιατί αυτή είναι η ζωή. Προχωρά αλλά δεν ξεχνά.
«Με μια αγκαλιά που αισθάνθηκα και με έσφιξε, σαν να έσφιγγε τον γονιό του, φαινόταν η απελπισία σε αυτόν τον εναγκαλισμό. Αυτό είναι κάτι που δεν ξεχνιέται. Συγκλονίστηκα», λέει η γιατρός του Νοσοκομείου Βόλου, Αντωνέλλα Δημητριάδη.
Ζει ξανά και ξανά τις ίδιες σκηνές απόλυτης φρίκης. Χτες πέρασε την πόρτα του νοσοκομείου με πόνο στο στήθος. «Γιατρέ έχω τίποτα;» για να λάβει την απάντηση πως ψυχικά τραύματα είναι τα οποία θα αργήσουν να επουλωθούν.
«Εγώ δηλαδή που σας τα διηγούμαι τώρα και το αγκάλιασα αυτό το παιδί δεν μπορώ. Ήμουν μέχρι χτες με 3 – 4 ώρες ύπνο το 24ωρο».
Τι ήταν όμως εκείνο που έσωσε αυτήν την κοπέλα και τους άλλους 9 επιζώντες από το δεύτερο βαγόνι; Ότι κάθονταν στο κέντρο του κι έτσι κατάφεραν να βγουν από τα παράθυρα πριν επεκταθεί η φωτιά.
«Τα πρώτα κουπέ έγιναν πολτός από τη σύγκρουση. Οι πίσω κουκέτες είδαν ότι έβγαζαν καπνούς κι έπιασαν φωτιά. Σας λέω το κορίτσι επειδή πονούσε, είχε χτυπήσει στο κεφάλι δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Ήταν ζαλισμένη και ήταν στο πάτωμα. Αν δεν την βοηθούσαν οι συνεπιβάτες της να σηκωθεί και να τη βοηθήσουν να βγει από το παράθυρο, δε θα τα κατάφερνε. Αυτό μου είπε ότι ‘θα ήμουν κι εγώ στα θύματα’», λέει η γιατρός.
Όπως μοιράστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η γιατρός «σήμερα 9/3/23 ήρθε στο ΤΕΠ το πανέμορφο κορίτσι της φωτογραφίας πού είναι ένα από τα δέκα παιδιά που βγήκαν από το δεύτερο βαγόνι. Είναι φοιτήτρια του παιδαγωγικού τμήματος και προσήλθε στα επείγοντα γιατί ανησύχησε για το συνεχιζόμενο άλγος στο (δε) ημιθωράκιο μετά τον τραυματισμό της στο μοιραίο δυστύχημα.
Advertisement
Είχε την τύχη να βρίσκεται στις μεσαίες καμπίνες του 2ου βαγονιού γι’αυτό και γλίτωσε! Λόγω του πόνου και του σοκ, όπως ήταν πεσμένη στο πάτωμα, χωρίς την βοήθεια των φίλων της δεν θα τα κατάφερνε.Οι πίσω καμπίνες είχαν πιάσει φωτιά και οι μπροστινές είχαν κολλήσει από την σύγκρουση. Αυτό που κατάλαβα από την σεμνή και με αίσθημα διήγησή της, είναι ότι τα σωματικά τραύματα ήταν ασήμαντα για αυτή και για την παρέα της αλλά τα ψυχικά είναι αυτά που θα κουβαλάνε για πάντα!! Της έκανα μία σφιχτή αγκαλιά και ήταν σαν να αγκάλιασα όλα αυτά τα παιδιά που σώθηκαν αλλά και αυτά που έφυγαν.
Ένα ρίγος με διαπέρασε και μόλις που κατάφερα να συγκρατήσω τον εαυτό μου για να μην ουρλιάξει… Δεν ήταν ΔΥΣΤΎΧΗΜΑ ΉΤΑΝ ΈΓΚΛΗΜΑ θα μπεί στη λήθη του του χρόνου;;;;;;
Θα κάνουμε κάτι;»
