Σε φιάσκο θα οδηγηθεί όλος ο σχεδιασμός για λειτουργία των Μονάδων Επεξεργασίας Απορριμμάτων, αλλά και των Μονάδων Καύσης Απορριμμάτων γιατί απαιτούνται τεράστιες ποσότητες σκουπιδιών (περίπου 1,5 εκ. τόνοι) για να λειτουργήσουν χωρίς να υπάρχουν αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με τον Θωμά Μπιζά, μέλος του Συντονισμού φορέων, συλλογικοτήτων και πολιτών Δ. Αττικής – Δ. Αθήνας Δυτικό Μέτωπο.
Εξήγησε κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στην Αρχιτεκτονική που διοργάνωσε το Δίκτυο Πολιτών Βόλου κατά της καύσης απορριμμάτων ότι η κυβέρνηση το 2020 δημιούργησε ένα νέο εθνικό σχέδιο διαχείρισης αποβλήτων στο οποίο έβαλε έναν εξωφρενικό στόχο το 2030 να θάβεται μόνο το 10% των αποβλήτων, την ώρα που σήμερα θάβεται το 90%. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος θα έπρεπε να κατασκευαστούν μονάδες καύσης. Το 2025 έγινε διαβούλευση την οποία τη χαρακτήρισε ως παρωδία, γιατί ξεκίνησε την 1η Αυγούστου, περίοδος όπου όλα υπολειτουργούν και ήταν μια κλειστού τύπου διαδικασία.
Δηλαδή όλοι οι ενδιαφερόμενοι έπρεπε να στείλουν σε ένα μητρώο τις απόψεις τους με ένα ηλεκτρονικό μήνυμα χωρίς να γνωρίζει κανένας τι λέει ο άλλος. Η διαβούλευση διήρκεσε περίπου 40 ημέρες με τα αποτελέσματά της να μην ανακοινώνονται ποτέ, ενώ τα γνωρίζει μόνο το υπουργείο, οι μελετητές και οι επενδυτές που πρόκειται να δημιουργήσουν τις μονάδες. Για να λειτουργήσουν θα πρέπει να κατασκευαστούν 56 μονάδες επεξεργασίας απορριμμάτων σε όλη την Ελλάδα ανάμεσά τους και στον Βόλο που θα παράγουν καύσιμη ύλη που θα λέγεται ΑΕΠΥ που σημαίνει απορριμματογενείς πρώτες ύλες. Σύμφωνα με το σχέδιο θα παράγουν 1,5 εκ. καύσιμη ύλη. Αφού ολοκληρωθούν θα πρέπει μετά θα δημιουργηθεί ένα τεράστιο δίκτυο μεταφοράς, γιατί στις έξι μονάδες θα πηγαίνουν σκουπίδια από πολλές περιοχές και σε επίπεδο Θεσσαλίας και Δυτικής Μακεδονίας η μονάδα αυτή σχεδιάζεται να δημιουργηθεί στην Κοζάνη.
Αύξηση στα δημοτικά τέλη και στους λογαριασμούς ρεύματος
Οι μονάδες αυτές για την Ε.Ε. θεωρούνται μη βιώσιμες περιβαλλοντικά και δεν τις χρηματοδοτεί, δίνοντας τη δυνατότητα να κατασκευαστούν με ίδιους πόρους και συγκεκριμένα με ΣΔΙΤ. Και οι μονάδες επεξεργασίας και οι μονάδες καύσης θα έχουν συμβάσεις από 25 έως και 28 χρόνια με τα απορριμματογενή των δήμων, όπως του Βόλου, να είναι δεσμευμένα και ουσιαστικά θα αλλάξει η ιδιοκτησία των σκουπιδιών. Δηλαδή οι δήμοι δεν θα έχουν λόγο και οι επενδυτές θα πληρώνονται όταν φτιάξουν τα εργοστάσια με τέλος εισόδου και αύξηση της επιδότησης ως ΑΠΕ. Δηλαδή το ρεύμα που θα παράγεται θα θεωρείται ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Η πρόταση που υπάρχει λέει ότι από τα 88 ευρώ που είναι σήμερα η τιμή βάσης για την επιδότηση των ΑΕΠ να αυξηθεί στα 150. Το γεγονός αυτό θα έχει τεράστιο κόστος για την αυτοδιοίκηση που θα φανεί και στα δημοτικά τέλη, αλλά και στους λογαριασμούς ρεύματος.
«Δεν είναι μόνο τα δημοτικά τέλη που θα πληρώνουμε, αλλά και η επιδότηση των ΑΠΕ μέσω του ρεύματος». Τόνισε πως για να λειτουργήσουν οι μονάδες χρειάζονται 1,5 εκ τόνους, ενώ για παράδειγμα η Αττική παράγει αυτή τη στιγμή περίπου 40.000 τόνους, εκ των οποίων οι 20.000 έρχονται στον Βόλο, στην ΑΓΕΤ. Στην Αττική προβλέπεται να χρειαστούν περίπου 400.000 τόνους για τη μονάδα καύσης, κάτι που σημαίνει δέκα φορές πάνω, που δεν μπορεί να γίνει. «Έτσι ή θα εισάγουμε σκουπίδια από το εξωτερικό για να μπορούν οι μονάδες να καίνε ή θα βαφτίζουμε σύμμεικτα σκουπίδια απορριμματογενή για να καίγονται παράνομα ή ακόμα χειρότερα θα υπάρχουν κλειστά εργοστάσια που θα τα επιδοτούμε για 25 χρόνια, κάτι που έχει γίνει στην Κύπρο».
Σύμφωνα με τον ίδιο όταν συζητήθηκε το σχέδιο αυτό σε δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια στην Ελλάδα σχεδόν το σύνολό τους είπε όχι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το υπουργείο θα κάνε δεκτές αυτές τις αποφάσεις, αλλά θα επανέλθει με ένα ενδεχομένως διαφορετικό σχέδιο. «Εάν δεν αλλάξει ο τρόπος διαχείρισης των σκουπιδιών, μοιραία θα οδηγηθούμε σε τέτοιες λύσεις, γιατί δεν γίνεται μια χώρα το 2026 να θάβει το 90% των σκουπιδιών. Στην Ευρώπη ο μέσος όρος είναι 22% και για να πετύχουν αυτόν τον στόχο χρειάστηκαν 26 χρόνια και εμείς θέλουμε από το 90% να το πάμε στο 10% σε πέντε χρόνια κάτι που είναι αδύνατο» κατέληξε ο κ. Μπιζάς.
Γιώργος Στεργίου
