Τη δική της εμπειρία από τα όσα συγκλονιστικά έζησε τις ημέρες του Πολυτεχνείου μέσα στη σχολή και την είσοδο του τανκ, μετέφερε με τη δική της γλαφυρότητα η Θάλεια Μακρή Σκοτινιώτη τοπογράφος Αρχιτέκτονας μηχανικός, μιλώντας στο ΡΑΔΙΟ ΕΝΑ 102,5 και στον Ηλία Κουτσερή.
Η ίδια, δευτεροετής φοιτήτρια τότε της Σχολής Τοπογράφων του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, συμμετείχε στα γεγονότα, από την Τετάρτη το πρωί μέχρι το Σάββατο τα ξημερώματα, εξηγώντας ότι η σχολή της και η Σχολή Χημικών Μηχανικών του Μετσόβιου ήταν οι πρώτες σχολές που είχαν καταφέρει να έχουν δημοκρατικά διοικητικά συμβούλια και οι πρώτες συνελεύσεις ήταν αυτών των δύο τμημάτων, όπου όπως εξηγεί «Εκεί λήφθηκε η απόφαση να συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις με βασικά αιτήματα το πανεπιστημιακό άσυλο και τις ελεύθερες φοιτητικές εκλογές σε όλες τις σχολές, γιατί μέχρι τότε στις άλλες σχολές του Πολυτεχνείου και όλων βέβαια ήταν διορισμένα διοικητικά συμβούλια των φοιτητικών συλλόγων”.
Στη συντονιστική επιτροπή για τις σχολές του Πολυτεχνείου βγήκαν ο Μίμης Ανδρουλάκης και ο Γιάννης Νυσταζάκης κι αμέσως μετά έγιναν γενικές συνελεύσεις σε όλες τις σχολές του Πολυτεχνείου και πέρα από το Πολυτεχνείο η σχολή της Νομικής κι όλοι το μεσημέρι της Τετάρτης 14 Νοεμβρίου, συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο, όπου το φοιτητικό κίνημα άρχισε να παίρνει μία μεγαλύτερη ευρύτητα.
Πολύ κρύο και οργάνωση
Η κ. Μακρή Σκοτινιώτη συνεχίζει την εξιστόρησή της τονίζοντας ότι «Την Τετάρτη το απόγευμα αποφασίστηκε η κατάληψη και μείναμε μέσα, όσοι ήμασταν μέχρι εκείνη τη στιγμή, έγιναν συνελεύσεις σε όλες τις Πολυτεχνικές σχολές και την Πέμπτη το πρωί ήρθανε πάρα πολλοί φοιτητές από άλλες σχολές, ξαναέγιναν συνελεύσεις και βγήκε μια διευρυμένη συντονιστική επιτροπή που συμμετείχαν και η Μαρία Δαμανάκη και διάφοροι άλλοι και συνεχίστηκε η κατάληψη. Εγώ ήμουνα όλες τις μέρες μέσα. Η πρώτη αίσθηση ήτανε το κρύο. Εκείνες τις μέρες του Νοέμβρη είχε τρομερό κρύο στην Αθήνα, αλλά ήμασταν όλοι μια γροθιά, δεν καταλαβαίναμε τίποτα, ούτε φόβο, ούτε πείνα, ούτε τίποτα. Παράλληλα υπήρχε οργάνωση. Μία ομάδα η οποία φρόντιζε για το φαγητό και άλλες ομάδες για ότι χρειάζονταν. Όσοι θέλαμε να ξεκουραστούμε, πηγαίναμε στην αίθουσα τελετών της αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου, όπου εκεί υπήρχε μία σχετική ζέστη λόγω των πολλών ανθρώπων που ξεκουραζόνταν».
Καλλιτέχνες – Κοπέλα με βρέφος
Η εξιστόρηση της κ. Μακρή – Σκοτινιώτη, καθηλώνει. Όπως αναφέρει «Εκεί ερχόντουσαν και διάφοροι καλλιτέχνες. Εγώ θυμάμαι τον Μαρκόπουλο που έπαιζε πιάνο για να κάνει συντροφιά στους φοιτητές».
Η ίδια αναφέρεται και σε μία κοπέλα, της οποίας ο άντρας είχε φυλακιστεί και είχε φέρει το νεογέννητο μωρό της στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και όπως προσθέτει «οι γιατροί της είπανε ότι «αν το αφήσεις το παιδί εδώ» – ήμουνα μπροστά σε αυτό το σκηνικό-, “θα κουφαθεί από το θόρυβο”. «Πρόσεξε το παιδί σου και φύγε» και έτσι έφυγε».
Το Τανκ
Η ίδια θυμάται και την στιγμή που μπήκε μέσα το τανκ. «Όταν μπήκε το τανκ, που ήμασταν πολύ κοντά, έπρεπε να φύγουμε από την πόρτα της οδού Τοσίτσα. Στο πλαϊνό κομμάτι των κτηρίων του Πολυτεχνείου προς την οδό Τοσίτσα ήταν η σχολή Καλών Τεχνών, πριν από τις αίθουσες υπήρχε ένας πολύ μακρύς διάδρομος με ένα τοίχο γύρω στο ενάμιση μέτρο και μετά είχε κολώνες. Από εκεί φύγαμε, ένα μεγάλο μέρος των φοιτητών, σκύβοντας γιατί περνούσαν από τα κεφάλια μας σφαίρες. Αυτό είναι πραγματικά συγκλονιστικό, αλλά εκείνη την ώρα δεν καταλαβαίναμε, δεν φοβηθήκαμε. Φύγαμε από την οδό Τοσίτσα, όπου στα πεζοδρόμια από εδώ και από εκεί ήτανε σειρά αστυνομικών μία από εδώ και μία από εκεί και έκανε συλλήψεις όσων προλάβαινε. Εμείς δεν έτυχε να συλληφθούμε και το δικό μου το σπίτι, κατά καλή τύχη, ήταν δύο γωνίες από το Πολυτεχνείο. Εκεί άνοιξα την πόρτα της πολυκατοικίας και μπήκαμε πολλοί μέσα και αυτή, ήταν η τελευταία σκηνή από τα γεγονότα».
«Πιστεύαμε ότι θα πέσει η Χούντα»
Δεν έκρυψε και τη βεβαιότητα που διακατείχε όλους τους φοιτητές ότι θα πέσει η Χούντα κι όπως είπε «Ναι το πιστεύαμε ότι θα πέσει η Χούντα, αλλιώς δεν θα το κάναμε ή θα φεύγαμε. Αλλά αυτές τις μέρες οι κινητοποιήσεις εντείνονταν που σήμαινε ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού ήθελε να φύγει η χούντα. Είναι διαχρονική η ηθική ικανοποίηση. Ο καθένας μετά τραβήξει το δρόμο του. Στο Πολυτεχνείο συμμετείχαν αρκετοί Βολιώτες.
Η ίδια έγινε μάρτυρες βαριά τραυματιών στο Πολυτεχνείο, ενώ για τους νεκρούς η ίδια δεν άκουσε προσωπικά, παρά μόνο αργότερα, σχολιάζοντας ότι «ίσως δεν το μαθαίναμε για να μην καμφθεί και το ηθικό μας. Θυμάμαι να μας ζητάνε φάρμακα για τραυματίες». Ιδιαίτερα σημαντική η προσφορά του κόσμου με τρόφιμα που ενθάρρυνε και υποστήριξε ψυχικά τους φοιτητές του Πολυτεχνείου.
«Ψώνια με γούνα και τακούνια»
Η ίδια δεν έκρυψε και τη λύπη της για το γεγονός ότι σήμερα τα νέα παιδιά δεν έχουν την ίδια ωριμότητα που είχαν τότε οι φοιτητές.
Συνεχίζοντας την αφήγηση, η κ. Μακρή – Σκοτινιώτη, τόνισε ότι «μετά τα επεισόδια κρυβόμασταν και είχαμε μία φίλη στο Κολωνάκι που σπούδαζε ηθοποιός και βγαίναμε να ψωνίσουμε με γούνα και τακούνια».
Μετά από πιέσεις των γονιών της, η ίδια επέστρεψε στον Βόλο και την επομένη το πρωί την έπιασε η Ασφάλεια την κρατήσανε για μία ημέρα και μετά αφέθηκε ελεύθερη, καθώς όπως και η ίδια ανέφερε «Δεν ήμουν ηγετικό στέλεχος. Ήμουν ένα παιδί το οποίο συμμετείχε με πολύ μεγάλη ενθουσιασμό σε όλα».
Απόδοση ραδιοφωνικής συνέντευξης: Αναστασία Φύσσα
































