Θλίψη προκάλεσε στην τοπική κοινωνία η είδηση θανάτου του 61χρονου Χρήστου Ασπρούδη, ο οποίος κατέληξε μετά από «μάχη» που έδινε με σοβαρή ασθένεια. Ο εκλιπών, εργάστηκε για πολλά χρόνια στον ΟΤΕ αναπτύσσοντας και συνδικαλιστική δράση, ενώ ήταν μέλος και στην Φιλαρμονική του Δ.Βόλου. Κατέλειπε σύζυγο και δυο γιους. Η κηδεία του θα τελεστεί αύριο, Πέμπτη 27 Μαρτίου στις 4 το απόγευμα στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη Προδρόμου Ανακασιάς.
Παράκληση της οικογένειας, αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν στον Σύλλογο ΦΛΟΓΑ. Τηλ. Επικ.: 24210 24628.
Ο Κωνσταντίνος Τσιμπερίδης φίλος του εκλιπόντος μεταφέρει στα παρακάτω λόγια, ποιος ήταν ο Χρήστος Ασπρούδης.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά «ο Χρήστος ήταν παιδί πολύτεκνης οικογένειας με καταγωγή από τα ορεινά Τρικάλων. Μαθημένος από παιδί να μην σκύβει ποτέ το κεφάλι αγωνίστηκε με όραμα να φτιάξει μια καλύτερη Ελλάδα. Από μικρός στη βιοπάλη που ξεκίνησε από την ταβέρνα του πατέρα του στα Πλατανάκια Ανακασιάς συνέχισε να εργάζεται στους χώρους της μουσικής και των ηλεκτρονικών που τόσο αγαπούσε. Μας έλεγε πόσο είχε γοητευτεί όταν ήταν μικρό παιδί από τις μουσικές και το παρουσιαστικό των ανθρώπων της φιλαρμονικής Βόλου την δεκαετία του 80′ και πως αυτή η έλξη τον έκανε να θυσιάσει τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο προκειμένου να κάνει αυτό που ήθελε. Έτσι, ως μουσικός, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της φιλαρμονικής Βόλου για πάρα πολλά χρόνια. Από την άλλη ως τεχνικός υπάλληλος στον ΟΤΕ εκπλήρωσε την άλλη του αγάπη. Παντρεμένος με την αξιαγάπητη Μαρία Ζοπανιώτου, πάντα στο πλάι του, έχουν δύο παιδιά, τον Στέφανο και τον Ηλία. Όμως ο Χρήστος δεν ήταν μόνο αυτό. Με την ανιδιοτελή συνδικαλιστική του δράση, δίνοντας το παράδειγμα στον εργασιακό χώρο, άφησε μια μεγάλη παρακαταθήκη από όπου κι αν πέρασε. Ως πρόεδρος στο τοπικό σωματείο και ως μέλος στο κεντρικό σωματείο του ΟΤΕ, στην πολύχρονη θητεία του, δεν δίσταζε να συγκρουστεί με διευθύνοντες συμβούλους αλλά και με ολόκληρο το μέτωπο του κομματικού συνδικαλισμού και των τοποθετημένων προϊσταμένων στον ΟΤΕ για να βελτιωθούν οι όροι στην εργασία και να δώσει θάρρος και ελπίδα στους αδύναμους.
Συνοψίζοντας ο Χρήστος ήταν:
• Ένας σπάνιος άνθρωπος.
• Που αγαπά και βοηθά ακούραστα με αυταπάρνηση όλους τους συνανθρώπους.
• Που υπομένει όποια δυσκολία του παρουσιαστεί με δύναμη και θάρρος.
• Που έχει την ιδιότητα να αφήνει ανεξίτηλο σημάδι στις ζωές των ανθρώπων που συναντά για το ήθος και την αρετή του δικαίου που με τόσο ζήλο ακατάπαυστα υπεράσπιζε.
• Ένας πραγματικός μαχητής της ζωής που υποστήριζε με πίστη την αγάπη του για έναν καλύτερο κόσμο.
Θυμάμαι πάντα τις συμβουλές του. Κώστα μην θυμώνεις μαζί τους. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, για ότι καλό ή κακό κάνουν η ίδια η ζωή τους είναι ένας καθρέφτης.
Καλό παράδεισο καλέ μου φίλε. Σίγουρα, όπως έλεγες, δεν είναι τυχαίο που έφυγες αυτή τη μέρα. Εύχομαι η αγάπη της Παναγίας μας να σε οδηγήσει στον Παράδεισο».
