Από τη ζωή έφυγε σε ηλικία 89 ετών η Πολυξένη Βραχνιά Σπανού βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά της, συγγενείς και φίλους. Η εκλιπούσα ήταν καθηγήτρια ξένων γλωσσών και το φροντιστήριό της ήταν από τα πρώτα που ιδρύθηκαν στον Βόλο, το 1962. Η Πολυξένη Βραχνιά Σπανού δίδαξε ξένες γλώσσες σε πολλές γενιές Βολιωτών και παρά την καριέρα της ευτύχησε να φέρει στον κόσμο πέντε παιδιά και να αποκτήσει μια αγαπημένη και δεμένη οικογένεια.
Εδώ και χρόνια το φροντιστήριο πέρασε στα χέρια της κόρης της Μαρίας, η οποία με τον ίδιο ζήλο, που είχε η μητέρα της συνεχίζει να βρίσκεται δίπλα στους μαθητές της.
Η εκλιπούσα αφήνει πίσω της τα παιδιά της Μαρία & Διαμαντή, Νικόλαο, Μιλτιάδη & Δέσποινα, Χρήστο & Ευαγγελία και Παναγιώτη ,αλλά και τα εγγόνια της Αλεξένια, Αιμιλία, Θεόδωρο, Βαλέρια, Γεώργιο, Δημοσθένη, Μαριλίζα και Ξένια.
Η κηδεία της θα τελεστεί την Πέμπτη 16 Ιουλίου και ώρα 10.30 π.μ. στον Ιερό Ναό Αναλήψεως. Η σορός θα βρίσκεται στις 10 το πρωί στον Ιερό Ναό.
Συγκινητική επίσης, είναι η αναφορά που κάνει σε ανάρτησή της η μία εγγονή της Πολυξένης Βραχνιά-Σπανού, Αλεξένια: Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν το αποτύπωμά τους όχι μόνο μέσα από το έργο τους, αλλά κυρίως μέσα από τον τρόπο που έζησαν.
Η αγαπημένη μας γιαγιά, Πολυξένη Βραχνιά – Σπανού, έφυγε από κοντά μας, αφήνοντας πίσω της μια ζωή γεμάτη αγάπη, δημιουργία και προσφορά.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σε μια εποχή που οι γυναίκες επιχειρηματίες ήταν ελάχιστες και η εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας μόλις άρχιζε να αποκτά τη σημασία που έχει σήμερα, τόλμησε να ακολουθήσει το όραμά της. Ίδρυσε το δικό της φροντιστήριο Αγγλικών στον Βόλο και, με σκληρή δουλειά, διορατικότητα και αφοσίωση, δημιούργησε ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα φροντιστηρίων Αγγλικών στη Μαγνησία, διαμορφώνοντας το μέλλον χιλιάδων μαθητών.
Όμως, όσο σπουδαία κι αν ήταν η επαγγελματική της πορεία, άλλο τόσο σπουδαίος ήταν ο άνθρωπος που υπήρξε.
Ήταν μητέρα πέντε παιδιών, γιαγιά οκτώ εγγονιών, σύζυγος, νοικοκυρά και επιχειρηματίας. Κατάφερνε να συνδυάζει όλους αυτούς τους ρόλους με έναν τρόπο που σήμερα μοιάζει σχεδόν αδιανόητος. Παλιοί μαθητές της θυμούνται πως, στα διαλείμματα των μαθημάτων, έτρεχε μέχρι το σπίτι –που βρισκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα– για να βγάλει το φαγητό από τον φούρνο ή να το βάλει, πριν επιστρέψει στην τάξη με το ίδιο χαμόγελο και την ίδια αφοσίωση.
Για εμάς, όμως, ήταν πάνω απ’ όλα η γιαγιά μας. Εκείνη που μεγάλωσε με απέραντη αγάπη και φροντίδα τα οκτώ εγγόνια της. Το σπίτι της ήταν πάντα ανοιχτό, γεμάτο παιδικές φωνές, παιχνίδια, γέλια και αναμνήσεις που θα μας συντροφεύουν για πάντα.
Δεν σταμάτησε ποτέ να μαθαίνει. Μέχρι και τα βαθιά της γεράματα, ένα βιβλίο βρισκόταν σχεδόν πάντα στα χέρια της. Η αγάπη της για τη γνώση και την ανάγνωση έγινε, χωρίς καν να το επιδιώξει, μια από τις πιο πολύτιμες κληρονομιές που άφησε στην οικογένειά μας.
Μας δίδαξε ότι η πραγματική επιτυχία δεν βρίσκεται μόνο στα επιτεύγματα, αλλά στην καλοσύνη, στην προσφορά, στην εργατικότητα και στην αγάπη για τη γνώση.
Μακάρι να καταφέρουμε να κρατήσουμε μέσα μας έστω ένα μικρό κομμάτι από τη διορατικότητα, την καλοσύνη και τη σοφία της.
Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μας γιαγιά. 🕊
Θα ζεις για πάντα στις καρδιές μας και στις ζωές όλων όσοι είχαν την τύχη να σε γνωρίσουν.
